Singajo's world

Een uiteenzetting over mijn favoritisme ter bevordering van de achteruitgang der vooruitgang (1)

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 6 april, 2009

Of ter bevordering van de vooruitgang der achteruitgang. Zoals u het wenst…

Toeval of niet? De laatste tijd bediscussiëren we geregeld, ijverig en soms ook wel met dubbele tong de vooruitgang van de achteruitgang. Of de nood (voor mij althans) daaraan. Bij tropische nachttemperaturen, gevulde inktvissen en een koel glas wijn op ons heerlijke dak is het een onderwerp dat doet mijmeren, lachen en huiveren ook wel.

Dat komt omdat het voor oudere jongeren zoals ik soms allemaal een beetje heel moeilijk te volgen valt.

                                                             …..

Als een zagerige tante uitte ik aan de kerstdis mijn ontzetting over de schok die ik minuten voorheen had beleefd toen ik Nootje op de computer van m’n vader had zien tokkelen. Hij stond daar op de kleine tipjes van z’n tenen en duwde als een halve zot op de enterknop. Takke-takke-tak. Het was voor het kereltje een heel fysieke onderneming, lichte zweetdruppels rolden uit z’n natte haardos om toch maar in leven te kunnen blijven. Maar winnen zou hij. Mijn boodschap dat de historische chocomousse van oma werd geserveerd kon hem maar matig boeien. Niet eigenlijk. “Mmm”, zei hij. “HIJ MOET STERVEN!”, riep hij. Hij vuurde er op los met zijn virtuele machinegeweer. Zijn tegenstander viel wel 9 keer dood, maar krabbelde al even veel keer terug en recht in het leven.

Vooral de bevlogenheid waarmee mijn poezelige neefje opging in het spel, zon me niet. Het broze beeld dat ik van het liefste kind ter wereld had, viel pardoes aan diggelen.

“Maar allez Jo”, zei m’n broer minzaam, “wij speelden toch ook riddertje toen we kind waren? We ranselden elkaar zelfs af met échte-speelgoed zwaarden.” En dat is waar. We klopten bij wijlen zelfs met onze blote kindervuisten op elkaar. Tot huilens toe. Maar dat is het hem nu juist. Het verschil. Wij voelden de pijn aan den lijve, leerden inschatten hoever we konden gaan in een spelletje oorlog voeren. Met de vercomputerisering van het spel, door menig ouder toe gejuicht omdat ze dan zo stil zijn, leren kinderen het onderscheid niet meer maken tussen echte en virtuele pijn. Dat denk ik toch als ik zie hoeveel zotten er de laatste jaren zonder veel aarzelen koelbloedig afslachten. Alsof ze in hun hoofd optellen “10 points – 100 points – 1000 points – …”

Misschien overdrijf ik, en toch: ik durf stellen dat ik voor de afschaf van computerspellen ben. (alsof het u iets kan schelen). Ze zijn nergens goed voor. Onlangs las ik over een spel waarbij je punten kunt scoren door vrouwen te verkrachten en als blijkt dat je prooi zwanger is (ook virtueel is dit dezer dagen een makkie, zelfs zonder in vitro) heb je de keuze: dwingen tot abortus en als dat niet lukt, moet je later, als je virtueel iets ouder bent (dat lukt in 45 seconden) je eigen kind verkrachten. Dat is toch, zacht uitgedrukt, ziek? Wie dit alleen maar al wil spelen is in mijn ogen klaar voor de psychiatrie. Levenslange internering. Maar het spel blijkt immens populair. En is gemakkelijk te vinden, zolang u maar een beetje handig bent met de computer en het internet.

Of hoe de evolutie kan zorgen voor de degeneratie van de mensheid…Of waren we al om zeep toen de eerste aap met een boomstronk op een andere aap begon te kloppen?

Vorige week probeerde ik te skypen met ma en pa. Het beeld floepte aan en ik zag Notebroods fiere smoeltje. “Nootie? Kan jij dat al helemaal alleen?”, vroeg ik verwonderd. Hij glunderde, knikte nonchalant jaaaaaaaaa. “Ben je weer van die voze spelletjes aan het spelen?”, vroeg ik. “Even maar tante Jo, even maar.” “Je zou beter een tekening voor me maken en die opsturen met de post” zei ik. Hij lachte verlegen en ik kon zien dat hij op de tipjes van z’n tenen stond.

(Wordt vervolgd)

Advertenties