Singajo's world

Sneeuw in Singapore

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 29 september, 2008

Met dank aan Hans Op De Beeck kun je hier dezer dagen in zomerjurk en gelegen in een comfortabele fauteuil genieten van een wondermooi driedimensionaal sneeuwlandschap. Met kale bomen en al. De vrieskou druipt eraf. Het is een mistig, desolaat tableau. Geen echt tableau maar een installatie zoals dat in kunsttermen heet.  Meneer Op De Beeck  en zijn artificiële sneeuw zijn de Belgische vertegenwoordiging op de plaatselijke biënnale. En het is een vertegenwoordiging om fier op te zijn. Ik kan niet ontkennen dat er me  een lichte vorm van positief chauvinisme overviel toen ik me daar, gedrapeerd in de wit lederen zakzetel en goed en wel transpirerend, trachtte in te beelden  hoe het voelt. Lopen door  verse sneeuw. Met een vochtige neus en verkleumde vingers. Het geluid, de sensatie  als je een voet neerplant in die poreuze, witte massa. Maar dat inbeelden lukte niet. Het was te heet in de containerconstructie, het kunstwerk van een Jap met een moeilijke naam, waarin Op De Beeck zijn sneeuw toch niet smolt. En dat was juist mooi.

Ik heb iets met sneeuw. Simon the snowflake. Zo noemt hij in mijn hoofd. Hij is een nieuwsgierig vlokje en maakt een vrije val uit een wolk tijdens het verkeerde seizoen. Zijn moeder had gesmeekt om het niet te doen, “want nooit ie er iemand weergekeerd van die bol met al dat water”, maar Simon the snowflake’s drang naar avontuur was sterker dan de meer gangbare vorm van een vlokjesleven. Dus hij sprong zonder om te kijken, zonder een kreet te slaken. Hij riep alleen maar “Jippieeeee” toen hij daar plots in het ijle zweefde. Het duurde niet lang of er kwam een mug naast hem hangen daar ergens in de lucht boven een onbelangrijk Vlaams dorp met veel weiden en  pisbloemen. De mug brak bijna een vleugel van ’t verschot toen hij dat wit geval langzaam zwenkend, van links naar rechts en toch vastberaden op hem af zag komen. Maar het zag er niet gevaarlijk uit, “eerder iets extraterraal dan een gevaarlijke Nazi”, dacht de mug en hij knikte vriendelijk goeie dag. “Hi, i’m Simon the snowflake”. “The Snowflake?”, vroeg de mug zichtbaar verbaasd, “die naam hoor je hier niet veel. Ik ben gewoon Mug Tipulida” …. 

Simon the snowflake was op zijn reis meegevlogen op de rug van een Vlaamse Gaai, had hier en daar met zijn verschijning voor een paar luchtruimaccidenten gezorgd maar was uiteindelijk ongeschonden  en wel tussen het kietelende gras geland. Ergens in de wei van een onbelangrijk Vlaams dorp zonder pisbloemen. Er stonden klaprozen. Meer klaprozen dan dat hij ooit sneeuwvlokken had gezien. Het moet zowat het meest spectaculaire zijn geweest dat hem in zijn hele leven was overkomen. Overweldigend.  Vurig mooi. En hij smolt.