Singajo's world

downstairs

Posted in filmpjes by singajo on dinsdag, 13 april, 2010

toen ik ze zo zag staan van bovenaf
wou ik ze u tonen,
al die pronkerige bloemstukken
ter ere van de zingende-meisjes-bar
ze hebben iets van begrafenisboeketten

maar binnenin was er dan toch geen koffietafel …

Advertenties

Dan drinkt een mens eens water

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 8 juni, 2008

We zitten op het afbrokkelende  terras van “Memories”, een bar in een louche uitloper van Chinatown. Purperen, burchtachtige muren. Het lijkt de entree van een spookkasteel. In de valslederen, afpellende zetels hangen ‘working girls’ zonder werk. Met blote buiken, korte shortjes en plastieken laarzen aan. Op verlaten tafels staan lege flessen Tiger beer en overvolle asbakken.  “Memoires’ is nogal muft en ranzig.  En zeker het type bar waar doorsnee Chinezen gek op zijn. Een karaoke installatie, een pooltable en de nodige tv-schermen tegen het plafond. Meer moet dat niet zijn. Ze vergapen zich met graagte aan catch-wedstrijden met van die overgespierde venten voorzien van  een domme Amerikaanse kop. En meekwelen met tjingeltjang lovesongs is iets waar ze zich uitermate goed bij voelen. Het lijkt hier bijwijlen een basisbehoefte. 

We zijn met vier en bestellen een karaf bier en een glas spuitwater. Een vers geimporteerd meisje uit China plant alles op onze tafel neer en vraagt 37 dollar. Vriend Alberto trekt een bedenkelijk hoofd maar betaalt.  

Ik vraag: “How much do you charge for the glass of water?”

“Twelfe dollar”, zegt ze met afgestreken gezicht.

Ik zeg: “you must be kidding.”

En zij zegt: “Nooooo! Sodawater we charge same price as cocktail.”

“Very logic. You must be kidding”, herhaal ik.

“No, no”, antwoordt ze bloedserieus maar twijfelend. Ze loopt naar haar baas, een jonge Chinees, die een fles wiskey aan het leeg maken is met zijn maten in het zetelstel achter het onze. Er volgt een discussie in een taal die ik niet begrijp.

 “Okay”, zegt hij. “For you we’ll only charge 10 dollar.”

We lachen.

Ik zeg hem dat hij inkopen moet doen in de Thaise supermarkt in onze straat want dat ge daar 24 soda’s krijgt voor 10 dollar en dat ik wel begrijp dat een mens winst moet maken maar dat meer dan 240% nemen op een glas water me toch wel absurd overkomt, en dat het onbegrijpelijk is dat een watertje evenveel kost als een vodka tonic. Al zeker omdat zijn bar nu ook weer niet de allures heeft van een Hyatt hotel of zoiets.

Daar had hij nog niet over nagedacht. Hij loopt naar binnen met achter zich het vers geimporteerde meisje. Het meisje komt na twee minuten terug buiten met het wisselgeld en een extra glas water. “We don’t charge you this glass”, zegt ze fier.”Free for you and only 8 dollar for the first glass. Okay?”

Voor rede vatbaar, die Chinezen, maar ge moet er wel mee opletten. Altijd.

Mister Lim is triest

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 31 mei, 2008

Onze huisbaas mister Lim had tot voor een maand een unieke handel in Honda onderdelen op het gelijkvloers van ons dak. Mister Lim lag daar altijd in zijn duister bureau in een lederen relaxzetel te slapen. Terwijl zijn assistent de weinige telefoons beantwoordde en een bejaarde man, ietwat simpel van geest, de planten water gaf en fletse koffie’s ging halen in de foodstall aan de overkant van de straat. Soms zag ik die oude man ook balanceren op een ladder in het magazijn op zoek naar een zeldzaam Honda onderdeel. Mister Lim die van onschatbare leeftijd is wegens geplastificeerd gezicht en zwart geverfde haren, schrok zich altijd een beroerte als ik hem uit z’n dromen haalde om het een of andere ongemak te melden. Zijn Engels is mogelijks nog slechter dan het mijne en dikwijls stonden wij maar wat te knikken naar elkaar zonder te weten wat de andere nu juist had gezegd. Zo stond hij hier eens met een lekkendichter naast mijn bed terwijl ik hem aan het verstand had willen brengen dat de liftdeuren veel te snel sluiten. 1 keer op twee zat ik er namelijk tussengeklemd, naar adem snakkend en mijn beste hulk-kwaliteiten bovenhalend voor een tijdige verlossing.

Ondertussen hebben wij wel een soort van communicatie ontwikkeld met veel gebaren en weinig woorden en dat gaat heel goed. De liftdeuren zijn vriendelijker tegenwoordig en dankzij onze doeltreffende omgang had Mister Lim me vorige week kunnen duidelijk maken dat hij stopt met zijn handel. Geen slechte financiële beslissing want als hij om de drie maanden 1 stuk verkocht kreeg, was dat al veel. Maar het afscheid valt hem zwaar. Hij zit nu al weken in zijn lederen fauteuil  met de deuren wagenwijd open te staren naar zijn leeg magazijn. Wellicht maakt hij zich ook zorgen over de nakende toekomst. Gedaan met zijn dagelijkse slaapuitstappen naar de office, de babbeltjes met buren en priesters en monikken en theekransjes met vrienden en de lunchpauzes aan de overkant van de straat. Ook dat hij nu niet meer toevallig naast de lift kan staan de laatste dag van de maand om ons huurgeld persoonlijk en chequegewijs te incasseren speelt wellicht mee.  Ik kon er maandelijks mijn hoofd op verwedden dat mister Lim daar toevallig zou staan, op de roze vloertegels van het gelijkvloers, met zijn neus in de electriciteitskast want de laatste dag van de maand op het tijdstip dat ik de eerste keer afdaalde was er steevast een toevallig mankement.

Binnenkort zit hij opgesloten bij moeder de  vrouwe in hun beslist ongezellige hdb-flat. Mister Lim heeft geld geroken en geld is uiteindelijk belangrijker dan een aangename financieel verlieslijdende oude dag. Mister Lim zal binnenkort iedere dag zijn geld tellen aan de keukentafel en gaan shoppen met zijn vrouw. Mister Lim heeft nu al ruzie met mevrouw Lim omdat zij wou dat hij het pand verhuurt aan Indiers die er een veggie restaurant willen openen maar hij meer (dollartekens) zag in de verhuur aan een bende crapuul die hier beneden ons dak een disco wil beginnen! Ik stond perplex toen hij het zei. Chinese disco’s dat zijn karaokebars waar vals gezongen wordt en men tonnen wiskey drinkt terwijl men onder de rokken voelt van de meisjes die er werken. In van die keten zie je alleen maar venten binnenwandelen als u begrijpt wat ik bedoel. “Yes, yes, nightclub. Dancing. Music. Fun. They wanna pay me  lot of money”, waarbij hij de klemtoon nadrukkelijk legde op “lot”. “I see”, slikte ik. En ik zag al hele taferelen voor me van Chinezen in copulatiehouding met geminirokte meisjes in ons liftportaal, of in de lift zelf, nog beter. Ik hoorde het karaokegekweel al tot boven en ik dacht: shit. ’t Is hier gedaan met ons schoon leven.

Maar lang leve mevrouw Lim dus die haar haar veto heeft gesteld. Anything but a nightclub. Ze vreesde misschien dat haar man daar met te veel plezier het huurgeld zou willen incasseren tijdens de laatste minuten van de maand en dan pas uren later, zonder geld en met twee meisjes aan zijn armen, de weg  naar huis terug zou vinden.

Mister Lim zat in zak en as toen hij  toegaf dat hij had moeten luisteren naar de vrouw en hij jankte bijna toen hij bekende : “I don’t like veggie me like pig.”