Singajo's world

Obsessie

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 27 september, 2008

Ondertussen heb ik de “I ♥ my bike” fiets geschilderd.

En hij is nog altijd even lelijk.

Ondanks het 18 karaat gold color,

ondanks de papegaai die op het winkelmandje zit,

ondanks de gele plastieken zonnebloemen

en de echte pauwenveren in zijn gat.

Hij is in 1 woord afgrijselijk. 

Maar wel ideaal om op zoek te gaan naar mijn echte fiets.

Ik ga het eiland afrijden van Oost naar West,

van Zuid naar Noord.

Van Zuidwest, naar Noordoost

en van Zuidoost, naar Noordwest.

Ik moet en zal mijn groene Itakianer  terugwinnen.

Ooit.

Tagged with:

I ♥ my bike

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 27 september, 2008

Voor dertig sing dollar kon ik toch niet sukkelen? 14 euro en dertig cent. Hij ziet nu nog zwart en heeft twee wielen en een halfwerkende achterrem. Dat de voorrem het niet doet is een extra pluspunt. Als linkshandige heb ik in het verleden al teveel op die verkeerde rem geduwd met als gevolg een duo fatale botsingen tussen mijn smoelwerk en het asfalt. ’t Is een twijfelaar, geen grote fiets, maar ook geen mini. Eigenlijk is hij lelijk. Vooral dan door dat strakke stuur waarmee hij werd opgelapt. Op de vals rinkelende bel kleeft een sticker. I love my bike. Love staat er eigenlijk niet, wel een rood hartje.   Al zestien keer gestolen en veertien keer overschilderd. Ik kijk er naar en voel me een verrader. Gek. Toen we gisteren door de straten dwaalden, zei ik het nog: “ooit vind ik hem terug, mijn fietske. Ik voel het aan mijn water.” Maar diezelfde avond, het was bijna middernacht slenterden we terug naar huis over de desolate Thief market en stond dat zwart mormel kramakkelig op mij te wachten. Geflankeerd door de hardnekkige verkoopster die al uren in het donker op het trottoir naast haar enige koopwaar de wacht hield. Zou ze dan echt overtuigd zijn geweest van een succesvolle laat-avond-verkoop ? Wie denkt er nu rond middernacht nog een fiets van de hand te doen? Zij dus. En ik. Misschien omdat ik na al die tijd mijn koloniaal nog eens wou vervoeren. Rechtstaand op het bagagerek, door de geurige straten van Little India, langs het immer bedrijvige Mustafa Centre. Vandaag ga ik hem schilderen in goud of koperkleur. Twijfel nog. En ik ga er Vikinghorens aan hangen en plastieken bloemen en bellen en tutters en vlaggen zodat het klaar en duidelijk is. Dat hij nu van mij is. En van niemand anders.