Singajo's world

Kommer en kwel op Wall Street (2)

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 30 september, 2008

Ja zeg. Toen ik hier deze ochtend de virtuele krant bekeek en al die foto’s zag van bankvolk met de handen in het haar, de berichten las over Fortis en Dexia en de (voorlopige) verwerping van de Amerikanen om de economie te redden,  kon ik niet anders dan denken aan Wall Street broer. Zou hij de stress nog aankunnen? Zou hij van op zijn vijfendertigste verdieping naar beneden kijken, naar de Hudson? Zou hij denken; nu is het helemaal gedaan?

Skypen!

“Ja he zus, kommer en kwel op Wall Street. ‘k had het u toch gezegd dat het alleen maar erger ging worden. Maar je weet het ergste nog niet.”

“Je bent bankroet?”

“Dat ook zo ongeveer maar  waarschijnlijk sturen ze  me terug naar Brussel.”

“Hoe bedoel je?”

“’t Is hier misschien gedaan voor mij.  Ze hebben me een voorstel gedaan dat ik niet kan weigeren. Ik zou de Londen Desk overnemen. Allemaal goed en wel , schitterend misschien, maar het ergste is natuurlijk dat ge dan niet meer gaat kunnen schrijven over uw Wall Street broer, dan word ik gewoon nen Brusselsen employee en daar is toch niets aan?”

(zucht)

“Maar ze hebben toch iemand nodig in New York? Gaat er dan iemand anders op uw desk met uitzicht op Central park zitten.”

“Zelfs dat niet. Ik kan de  klanten blijven opvolgen vanuit Brussel. De laatste weken gaat er trouwens minstens 1 per dag over kop. Allemaal op straat zonder nog een frank in hun broekzak. Allemaal grandioos failliet.”

“Hoeveel ben je zelf al kwijt?”

“Dat zeg ik niet. Maar ’t voelt aan alsof ik de voorbije maand iedere week een supersonische bolide perte totale  heb gereden.”

(Stilte)

“Symp, ge moet u dat niet aan trekken. ’t Is maar geld.”

“ik trek me dat niet aan! Toch niet te erg. Ik kan tenminste zeggen dat ik rijk ben geweest. Ooit.”

(Hahahahahaha) 

Kommer en kwel op Wall Street

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 18 september, 2008

Had eergisteren mijn Wall Street broertje aan de lijn.

Ik dacht zowaar dat zijn vriendin hem had verlaten of dat hij de diagnose van een ongeneeslijke ziekte had gekregen toen hij zuchtend en hoorbaar aangeslagen zei: ”’t is hier kommer en kwel.”

Maar met zijn lief ging alles meer dan naar behoren en ook over zijn gezondheid had hij geen klachten.

Hij zei; “Zus, jij beseft het gewoon nog niet maar de wereld is in elkaar aan het vallen. Het is voorbij. We staan met onze neus voor een gigantische economische crisis. Banken zullen failliet gaan. Lees jij de kranten niet?”

“Jawel, ik lees dagelijks bijna alle rubriekjes in het weeweewee Snelnieuws van de Standaard, maar om de een of andere reden sla ik de ellenlange lijst economisch nieuws altijd over. Is het dan zo erg? 

“Het is een ramp.“

“Moet ik snel naar de winkel om boter, rijst en suiker te hamsteren?”

“Ja, lach er maar mee. Ik raad je toch aan om al je geld over verschillende financiële instellingen te verdelen want dan maak je kans om toch nog iets over te houden.”

“Maar Symp, ik heb helemaal geen geld!”

“Mmmm.”

“ik heb het u toch altijd al gezegd: geen geld geen zorgen.”

Ondertussen zit Wall Street broer op het vliegtuig richting Brussel. Voor een bedrijfsfeestje dan nog wel. En om al zijn geld van de bank te halen en te begraven in de tuin van ma en pa.  

Mister Lim is triest

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 31 mei, 2008

Onze huisbaas mister Lim had tot voor een maand een unieke handel in Honda onderdelen op het gelijkvloers van ons dak. Mister Lim lag daar altijd in zijn duister bureau in een lederen relaxzetel te slapen. Terwijl zijn assistent de weinige telefoons beantwoordde en een bejaarde man, ietwat simpel van geest, de planten water gaf en fletse koffie’s ging halen in de foodstall aan de overkant van de straat. Soms zag ik die oude man ook balanceren op een ladder in het magazijn op zoek naar een zeldzaam Honda onderdeel. Mister Lim die van onschatbare leeftijd is wegens geplastificeerd gezicht en zwart geverfde haren, schrok zich altijd een beroerte als ik hem uit z’n dromen haalde om het een of andere ongemak te melden. Zijn Engels is mogelijks nog slechter dan het mijne en dikwijls stonden wij maar wat te knikken naar elkaar zonder te weten wat de andere nu juist had gezegd. Zo stond hij hier eens met een lekkendichter naast mijn bed terwijl ik hem aan het verstand had willen brengen dat de liftdeuren veel te snel sluiten. 1 keer op twee zat ik er namelijk tussengeklemd, naar adem snakkend en mijn beste hulk-kwaliteiten bovenhalend voor een tijdige verlossing.

Ondertussen hebben wij wel een soort van communicatie ontwikkeld met veel gebaren en weinig woorden en dat gaat heel goed. De liftdeuren zijn vriendelijker tegenwoordig en dankzij onze doeltreffende omgang had Mister Lim me vorige week kunnen duidelijk maken dat hij stopt met zijn handel. Geen slechte financiële beslissing want als hij om de drie maanden 1 stuk verkocht kreeg, was dat al veel. Maar het afscheid valt hem zwaar. Hij zit nu al weken in zijn lederen fauteuil  met de deuren wagenwijd open te staren naar zijn leeg magazijn. Wellicht maakt hij zich ook zorgen over de nakende toekomst. Gedaan met zijn dagelijkse slaapuitstappen naar de office, de babbeltjes met buren en priesters en monikken en theekransjes met vrienden en de lunchpauzes aan de overkant van de straat. Ook dat hij nu niet meer toevallig naast de lift kan staan de laatste dag van de maand om ons huurgeld persoonlijk en chequegewijs te incasseren speelt wellicht mee.  Ik kon er maandelijks mijn hoofd op verwedden dat mister Lim daar toevallig zou staan, op de roze vloertegels van het gelijkvloers, met zijn neus in de electriciteitskast want de laatste dag van de maand op het tijdstip dat ik de eerste keer afdaalde was er steevast een toevallig mankement.

Binnenkort zit hij opgesloten bij moeder de  vrouwe in hun beslist ongezellige hdb-flat. Mister Lim heeft geld geroken en geld is uiteindelijk belangrijker dan een aangename financieel verlieslijdende oude dag. Mister Lim zal binnenkort iedere dag zijn geld tellen aan de keukentafel en gaan shoppen met zijn vrouw. Mister Lim heeft nu al ruzie met mevrouw Lim omdat zij wou dat hij het pand verhuurt aan Indiers die er een veggie restaurant willen openen maar hij meer (dollartekens) zag in de verhuur aan een bende crapuul die hier beneden ons dak een disco wil beginnen! Ik stond perplex toen hij het zei. Chinese disco’s dat zijn karaokebars waar vals gezongen wordt en men tonnen wiskey drinkt terwijl men onder de rokken voelt van de meisjes die er werken. In van die keten zie je alleen maar venten binnenwandelen als u begrijpt wat ik bedoel. “Yes, yes, nightclub. Dancing. Music. Fun. They wanna pay me  lot of money”, waarbij hij de klemtoon nadrukkelijk legde op “lot”. “I see”, slikte ik. En ik zag al hele taferelen voor me van Chinezen in copulatiehouding met geminirokte meisjes in ons liftportaal, of in de lift zelf, nog beter. Ik hoorde het karaokegekweel al tot boven en ik dacht: shit. ’t Is hier gedaan met ons schoon leven.

Maar lang leve mevrouw Lim dus die haar haar veto heeft gesteld. Anything but a nightclub. Ze vreesde misschien dat haar man daar met te veel plezier het huurgeld zou willen incasseren tijdens de laatste minuten van de maand en dan pas uren later, zonder geld en met twee meisjes aan zijn armen, de weg  naar huis terug zou vinden.

Mister Lim zat in zak en as toen hij  toegaf dat hij had moeten luisteren naar de vrouw en hij jankte bijna toen hij bekende : “I don’t like veggie me like pig.”