Singajo's world

Zijne Doorluchtige Hoogheid

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 13 oktober, 2008

Toeters en bellen. Tromgeroffel en trompetgeblaas: Prins Filip komt naar Singapore! Om de een of andere reden zorgt dit heugelijke feit voor heel wat jolijt. U moet weten dat de hier residerende Belgen een keer per jaar worden uitgenodigd in de ambtswoning van meneer Calcoen, u weet wel, de Belgische ambassadeur ter plaatste. Normaliter gebeurt dit op de dag van de dynastie, hier ook wel King’s Day genoemd. Dan trekken we allemaal naar zijn ruim bemeten villa met zwembad om ons aldaar vol te proppen met stoofvlees en frieten met mayonaise  en exquise wijnen. Een prachtinitiatief, dat moet gezegd. Vorig jaar hebben we het daar goed bont gemaakt, al heeft  uiteindelijk niemand het gewaagd om in het gladgestreken zwembad te springen. De voornemens voor dit jaar zijn anders en wel omdat wij daar in de gelegenheid zullen zijn om luchtige gesprekjes te voeren met Zijne Doorluchtige Hoogheid prins Filip from Belgium, die dit jaar het evenement zal opvrolijken met zijn immer flamboyante verschijning en onvergetelijke oneliners. We gaan het protocol doorbreken en den Filip onderwerpen aan een vraaggesprek. Daarvoor hebben we U nodig! Wat heeft u altijd al willen weten van onze Doorluchtige Hoogheid?

Stel hier uw vraag. Een tienkoppige jury zal de vijf origineelste, gedurfde en interessantste selecteren en ondergetekende zal er alles aan doen om de antwoorden alhier waarheidsgetrouw te berichten. Als u wil dat we hem in het zwembad gooien: dat kan natuurlijk ook, maar daar vragen we geld voor. En veel.

King’s Day wordt dit jaar niet gevierd op de Dag van de Dynastie en wel omdat Zijne Doorluchtige Hoogheid pas eind november naar ons eiland afzakt. Wij moeten dus twee weken langer dan voorzien wachten op onze jaarlijkse portie stoofvlees met frieten. En dat vinden we heel erg. Al maakt het vooruitzicht  op promiscue foto’s veel goed. 

Advertenties

De invasie van de Hollanders

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 17 augustus, 2008

Ik heb de voorbije week geen letter Engels gesproken. Supperclub opende een tempel in Singapore en we hebben daar zo ongeveer iedere dag en nacht vertoefd tussen de Hollanders. Supperclub is een concept dat wereldwijd aanslaat, na Amsterdam hebben de Nederlandse eigenaars outlets geopend in Istanbul, San Francisco en nu ook hier. “Eindelijk ook een ECHTE in Asia”, brulde de ex-hasjboer want hier kennen de mensen vooral de bedsupperclub in Bangkok, een weliswaar geslaagde kopij van het origineel.

Ik ben absoluut geen nightclubmeisje maar deze week was het omwille van arbeidsredenen anders. De koloniaal was aangesteld om de promotiefoto’s te schieten en ik, als wandelende flashlamp, was daar natuurlijk bij. ’t Was een zalige opdracht, niet in het minst omdat het interieur prachtige fotografische mogelijkheden biedt, maar zeker ook omdat de bedrijvigheid net voor de officiële geboorte in zo’n club fenomenaal is. En chaotisch. En ook wel omdat ik fijne Hollanders heb ontmoet.

Neem nu Douwe, een reus van een vent met geel-grijs haar en de vader van Douwe junior, een van de eigenaars. Douwe vliegt sinds hij op pensioen is altijd mee met z’n zoon als er een nieuwe club opent. Ook helemaal geen nachtclub type, hij is veertig jaar dominee geweest, preekte in kerken en stond zijn leven lang zieken en stervenden bij. Hij vertelde dat er destijds veel Polen waren neergestreken in zijn parochie en dat een heel gelovige dame graag zijn diensten zou bijwonen, ook al zou ze geen jota verstaan van wat hij zei. Dus besloot hij haar persoonlijk te begroeten. Daartoe was hij bij een Poolse vriend te rade geweest en die had “jachatsoe spatswmi” op een briefje geschreven, de fonetische uitdrukking voor “welkom in onze gemeenschap”. “Nou, dat had ie me toch wijsgemaakt”, zei Douwe, “toen ik op mijn preekstoel stond en haar persoonlijk en nadrukkelijk aansprak met ‘Ella, jachatsoe spatswmi!’, kleurde ze helemaal rood en begonnen de andere Polen allemaal te gniffelen. Bleek dat ik ze uitgenodigd had in m’n bed!”

“Bent u eigenlijk getrouwd?”, vroeg ik en hij antwoordde: “ik heb vier kinderen bij drie verschillende vrouwen maar die komen allen hartstikke goed overeen.” Jaaa, Hollanders en dominees in het bijzonder kunnen het mooi uitleggen. “Veel Nederlanders vinden jullie, Belgen, dom”, zo zei hij en daarmee doelde hij op onze mindere welbespraaktheid, “maar dat is enkel schijn want wie gaat er doorgaans lopen met de trofee Tien voor Taal?!! Belgen! Ik persoonlijk vind jullie helemaal niet dom. Jullie komen uit het land van Jacques Brel! Daar kun je alleen maar trots over zijn. Jullie politieke situatzie daarentegen. Tja, die… die is toch wel op z’n zachts gezegd … middeleeuws.”

Dat gesprek met Douwe, dat nog heel serieus is geworden, over de ethiek in de keuze voor euthanasie en zo van die dingen vond plaats twee avonden voor de echte opening toen we daar met nog vijftig andere mensen waren uitgenodigd voor een testrun. We hebben daar de hele avond op de witte lakens gelegen, als Griekse filosofen en epicuristen. Genietend van heerlijke wijnen en spijzen en van een futuristische lichtshow. Ik heb hier al minder fijne avonden gekend.

Het echte openingsfeest was, om in de Hollandse sfeer te blijven, top. Echt top. Er leek wel een heel vliegtuig met stijlvolle feestvarkens uit Holland te zijn overgevlogen. Meer dan duizend man. Iedereen in een euforische stemming. Iedereen in het wit gekleed, allemaal samen in die enorme spaceshuttle. Dansend tot het ochtendgloren. De Europeanen althans, de Singaporezen keken van de zijlijn toe en leken ons te benijden voor ons zorgeloos en ongeremd vertier. Het was zonder twijfel mijn meest wilde nacht in deze stad. 

Supperclub aan de vooravond van het openingsfeest.

Vendredi Treize

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 16 juni, 2008

Ja, het feest is alsnog doorgegaan. Met dank aan de Indische dokter met een gigantische bril op zijn neus van naast de deur die me een paardenmiddel had voorgeschreven waardoor ik vrijdag al terug op beide benen stond. En hoe. De effecten van Bricanyl 2.5 mg in combinatie met het antibioticum EEG 400 mg op mijn vrouwenlijf waren hallucinant. Letterlijk dan. Ik voelde het al na 1 inname. Ik dacht dat ik tot een acute parkinson patiente was verworden. Ik schudde en beefde over heel mijn lijf. Mijn hart bonsde, mijn aderen zinderden tegen mijn vel. Man, man. Ik kon niet stilzitten, werd helemaal onrustig. Speedy zoals men dat ook wel eens noemt.  Geen slechte staat voor een feest.

Het begon allemaal vrij rustig en deftig, maar met dank aan de geimporteerde flessen ricard kwam iedereen nogal snel los. Werd iedereen nogal wild. Natuurlijk kwam dit ook door de schitterende muziekjes die J&B door de boxen lieten galmen. Liedjes uit vervlogen tijden in nooit eerder gehoorde versies. Natuurlijk lag het ook wel aan de gasten zelf. Er liep hier vanalles rond, doorgaans deftige mensen van verschillende continenten die zegden: alle remmen los. Vooral de Belgen waren in optima forma. En ik was  trots een Belg te zijn. Belgen kunnen feesten man! De Japanners stonden te gapen met open mond naar al dat gespring en gedans en gegooi. Zelfs de flikken konden niet kwaad zijn maar staarden geamuseerd naar de feestelijkheden op het dak. Nu moet het wel gezegd dat we al hebben geleerd hoe we die mannen in uniform moeten aanpakken als ze ons komen ambeteren voor nachtlawaai. De sympathieke gastvrouw uithangen en hen een glas aanbieden. “No no, can not,” zeggen ze dan eerst en vol overtuiging, maar blijven aandringen met een gespeedeerde kop resulteert  steevast in  meevierende flikken. Weliswaar met een beetje schroom maar toen iedereen die mannen begon  te omhelzen “voor op de foto” voelden ze zich de sterren van de avond. Dat hadden ze duidelijk zichtbaar nog nooit eerder meegemaakt. Hun grootste zorg toen ze het dak verlieten was dan ook dat die foto’s zouden circuleren op internet. En dat hun baas die zou zien. Maar wij zijn brave en welopgevoede mensen en willen de sympathieke heren geen last bezorgen. U krijgt hun kop hier dus niet te zien want dankzij hun zachte optreden kon het feest doorgaan tot 7 uur in de ochtend. De zon scheen en de vogeltjes floten en we waren moe en ook wel dronken maar vooral blij omdat het zo’n onvergetelijk feest was geweest. 

Ik kijk al uit naar de volgende activiteit van LFB! U komt toch ook?

Psychosomatisch

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 9 juni, 2008

Vroeger rilde ik van de kou bij koorts, nu ben ik aan het smelten,  stomen,  koken en vooral aan het dood gaan. Het voelt alsof het nooit meer goed zal komen, alsof ik morgen niet meer haal. Laat staan vrijdag. Vendredi Treize is er feest op ons dak. Met veel zot volk en Franse muziekjes. En de consul komt.  Maar vooral: het is de eerste activiteit van ons vers opgericht collectief LFB, les Filles Belges (Jawel in het Frans om duidelijk te maken dat niet alle Vlamingen Vlaams Blokkers zijn) en het ziet er naar uit dat ik er als een verwelkte bloem bij zal staan, als ik tegen dan tenminste niet dood ben.

Altijd als ik fel naar iets uitkijk, val ik ziek. Altijd. Grootse dingen plannen mag ik niet. Kan ik niet. Een reden om niet te trouwen dus. Mijn liefste zegt dat het psychosomatisch is. Dat ik veel te veel anticipeer en dat het dan keer op keer fout loopt. Ik ben zelden ziek, maar altijd op lang verwachte dagen. Vorig jaar een week ijlend aan mijn Lembeekse kinderbed gekluisterd nadat ik me weken had verheugd op de tijdelijke wedersamensmelting met het teerbeminde thuisfront. Om dood te vallen. En nu weer. Ik haat ziek zijn. Ik haat doodgaan. Ik haat mijn tropisch bed. Ik haat die klote aircon die het me met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gelapt heeft, ik haat de pijn in mijn spieren, het snot in mijn hoofd, de druk op mijn longen, mijn zoemende oren, zinderende hoofd en wegzwetende lijf.

Maar ik hoop op acuut beterschap. En hoop doet een beetje leven. Zweet, zucht, kuch en snot. Slaapwel en tot in de hemel of misschien toch nog op ons dak.