Singajo's world

Eten met stijl

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 21 juli, 2008

Andy slurpte en slokte zijn noedels naar binnen alsof hij in geen maanden had gegeten. Het was nochtans met moeite ander half uur geleden dat hij met even veel gulzigheid een calorierijke “curry puff” had verslonden bij zijn voormiddag cappuccino van 11 uur.
Dat slurpen was iets waarvoor hij zich niet schaamde, hij praatte zelfs tussen het slurpen door waardoor het noedelvocht tot in mijn aangezicht spatte. O wee had mijn moeder naast hem gezeten, die had hem beslist op de vingers getikt voor al dat onsmakelijk lawaai en aanverwant gespet. Maar hier slurpt en slokt iedereen dat het een lieve lust is. Hier eten de mensen alsof ze een waanzinnige hongersnood hebben doorstaan. Ze hangen met hun hoofd in hun bord en schrokken een –ik zeg maar iets – fried rice of won ton noodle soup in minder dan vijf minuten naar binnen. Gezellig, zo gaan lunchen met Chinese klanten. Je weet dat de marteling nooit lang zal duren. Ook al staan er 37 plats op tafel.
We zaten in een populaire Chinese food keten, nadat we een half uur in de file met hongerige medemensen hadden gestaan. Andy, de man met de blokjes op de tanden die er met moeite 16 uitzag maar toch al zes manden vader was van Joshua, bestelde drie soorten gebakken rijst, twee noedelschotels, een bord gelakte eend en nog 35 dim sums. Ik kreeg al een indigestie toen het eten nog maar op tafel kwam.
Toen Andy – ik vind dat trouwens een rare naam voor een Chinees maar dit terzijde, zo begon te slurpen, was een lachkick nabij, doch heb ik mij kunnen vermannen door me te concentreren op het klemmen van een stuk eend tussen twee stokjes. Tot mijn eigen frustratie ben ik nog steeds geen held in het fatsoenlijk gebruik van chopsticks.
Maar sinds de lunch met Andy wel een aanhanger van slurpend noedels eten. Het ziet er niet uit, al die voorover gebogen gezichten met uit de mond puilende slierten deegwaar, maar eigenlijk is het fantastisch! Ik heb me overgegeven en mee geslurpt dat het een lieve lust was. Wat een sensatie. Terug kinderlijk aan de tafel! Alsof ik de allereerste keer spaghetti at. In het Westen moet je wachten tot je dement bent om op die manier zonder afkeurende blikken van een bord noedels te genieten. Hier is het eten met stijl!

Advertenties