Singajo's world

Adieu (4)

Posted in Uncategorized by singajo on vrijdag, 17 april, 2009

 

Ge vraagt u af of ze hem gaan durven opzetten.

Ge vraagt u af of het hen zal storen, dat hij naar verzorgende kokosolie voor mijn haren ruikt.

Ge vraagt u af waarom ze altijd juist de dingen kiezen waar ge zo aan gehecht zijt.

Hadden ze nu nog mijn telefoon gepikt. Of mijn sjakosj.

Ik heb m’n best gedaan, surrogaatcompensatie gezocht in de vorm van een kramakkelige goudfiets na de eerste rouwfase om m’n Groene Italianer . Maar die goudfiets staat hier vooral in de weg. Dat komt eigenlijk omdat ik hem heb vastgemaakt aan een kast in de entree en al maanden de sleutel van het slot ben verloren.  

En nu dit.

Mijn gifgroene helm. Een souvenir uit Bali. Een herinnering aan een heerlijke bebek trip langsheen de al even groene rijstvelden.

Ik kon doodvallen toen ik gisterenavond naar onze scooter liep, hem niet trouwgeweg zag hangen aan de achteruitkijkspiegel.

Ik stond daar schoon. Kon niet mee achterop. Maar vooral: ik kookte.

En nog steeds.

“Don’t be angry lah, just relax”, zei de taxichauffeur.

“But they stole my helmet!”

“Only one helmet lah”, negeerde hij m’n probleem.

“Yes only one helmet. Do you wear sometimes two?”

Hij zweeg.

Ik dacht: dit keer ik onderneem ik actie. Hang ik de hele stad vol affiches zoals ze destijds hebben gedaan toen die mankende Selamat terrorist was ontsnapt uit het detentiecentrum. Wanted. En dan een foto van mijn kop met die helmet erop. Want weet u, er is zo maar 1 helmet in de hele stad. En die staat nu op het hoofd van een voos boefje.

Die moet worden gepakt.

Ja, for only one helmet.  

Advertenties
Tagged with: ,

Adieu

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 11 juni, 2008

Droevig en in de rouw om een groot verlies.

Mijn groene Italianer, mijn vriend en oerrijtuig is heengegaan.

Niet verongelukt maar gestolen.

Uit ons huis dan nog wel. 

Terwijl we lagen slapen dan nog wel.

De koloniaal zegt dat we een nieuwe fiets gaan kopen.

Maar ik ben ontroostbaar.

Mijn fietske was niet zomaar een fietske.

Het was een  oerdegelijk goed,

snel en licht,

met een rinkelende bel

en een kalfslederen zadel in rood-wit

een jaren zestig pronkstuk,

en ondanks het opstekende roest nog steeds in topconditie.

Mijn groene Italianer was mijn enigste bezit.

Nu heb ik niets meer.

Alleen verdriet. En nog steeds koorts.

Tagged with: