Singajo's world

vriendinnen

Posted in sumatra by singajo on donderdag, 24 maart, 2011

mededeling van algemene nuttigheid

Posted in sumatra by singajo on woensdag, 9 maart, 2011

vergeet nooit om indonesische hotelmeisjes
een fikse fooi te geven als dank
voor hun immer stralend gezicht
of ze lopen je na de uitcheck achterna
en zeggen – met hun immer stralend gezicht –
dat er een handdoek missende is,

en ook al weet je zeker
dat die grauw grijze handdoek
niet in uw valies zit
maar wel al rondjes draait in hun wasmachien
die handdoek zul je betalen
als fikse fooi
voor hun immer stralend gezicht

langs de kant van de weg

Posted in filmpjes, sumatra by singajo on zaterdag, 5 maart, 2011

Vorige week maandag vlogen we na een tussenstop met shoot in Jakarta naar Palembang op Sumatra. Muara Enim, onze eindbestemming lag nog 180 km verder.
180 km baan volgestouwd met overladen kolencamions, zoveel bananenbomen dat ze op den duur gingen vervelen en de stank van uitlaatgassen waartussen ojeks zich dansend bewogen. Ik was er helemaal suf van geworden toen we na zes uren rijden in het muf hotel aankwamen. Geen fut, geen goesting, alleen in slapen.

En toch. We zijn naar buiten geslenterd en dat voelde eerst als een soort verplichting. “Nu we hier toch zijn, moeten we op exploiratie gaan”, zoiets, maar plotsklaps werd ik bevangen door een soortement van euforie uit het niets. Misschien door de geur van een brandend houtvuur, of de blik van een schoon lachend kind. We sprongen achterop een ojek en de koloniaal vroeg aan zijn driver om ons naar een bar te brengen. Een frisse pint doet doorgaans wonderen na een afmattende dag over drukgevaarlijke hobbelbanen.

Ik had niet gezien bij wie ik achterop gesprongen was, vergaapte me alweer teveel aan de al zo vertrouwde Indo taferelen. Genoot van het brommergeronk, de wind, de avondkleuren, maar de rit bleef duren, kolencamions vlamden ons voorbij en Muara Enim verdween in de achtergrond. Opeens besefte ik weer: moslims drinken doorgaans geen pinten. Waar gaan we nu weer belanden?

In een bar langs de Korterijkse steenweg ben ik nog nooit binnengegaan, maar het was dus zo een soort tent, indonesian style. Een louche baanbar voor truckers. Alleen droegen de vrouwen en meisjes geen latexpakjes of jartellen, ze presenteerden zich zonder gene in pyjama. Moeders, dochters, kleindochters kwamen naar buiten toen we van de ojeks sprongen, iedereen lachte, iedereen trok naarstig foto’s van die twee witte orangs die wij waren. Het voelde een beetje alsof we waren sterren uit het verre westen. Het was overweldigend, zodanig dat ik er er om lachen moest, nog niet in het besef van de plaats waar ik me in wezen bevond.

Toen we daar uiteindelijk zaten in die bar, samengetimmerd uit versleten houten planken en in het gezelschap van de meisjesbaas die ons probeerde te verblijden met Engelstalige kwijlliederen die hij loeihard door zijn stoffige boxen liet galmen, overviel me een pijnlijk gevoel bij het zien van al die ranzigheid. Ondanks de vrolijke commotie die onze passage teweegbracht voelde je, zag je, ellende op al die vrouwengezichten. Schrammen en bloeduitstortingen op hun armen of in hun nek, het ongeluk droop van hun gelaat. Ook al hadden ze glimmende handphone’s en soms zwoel gestifte lippen. Ook al droegen ze T-shirts met misleidende opschriften als “never been kissed“.

Ondertussen was de meisjesbaas, met zijn onschuldige melkmuil, vereerd omdat we zijn bar hadden uitgekozen, hij serveerde ons een dure, lauwe pint met ijsblokjes en probeerde een amicale conversatie met de koloniaal. Ik probeerde zijn woorden te vertalen, te verstaan maar begreep heel weinig van zijn vertellingen. De vrouwen en meisjes toonden weinig interesse in de koloniaal en des te meer in mij. Elementaire beleefdheid, besefte ik, ondanks alle verwondering die ze ongeremd toonden.

Ik heb geen klanten gezien in de bar waar doorgaans zwarte mijnwerkers – ver van huis- zichzelf verstrooien in de aanblik van hun mooiste meisje. Hun hoogtepunt na al die uren rijden, of na weken non stop in de mijn. Ik heb alleen gevoeld dat het schrijnend was. Ondanks de pret.

sometimes i feel too tall

Posted in sumatra by singajo on zaterdag, 5 maart, 2011

is er iets?

Posted in sumatra by singajo on vrijdag, 4 maart, 2011

apocalyptisch avondlicht

Posted in sumatra by singajo on vrijdag, 4 maart, 2011

nee, ik doe niet mee

Posted in sumatra by singajo on vrijdag, 4 maart, 2011

een gaaf graafmachien

Posted in sumatra by singajo on donderdag, 3 maart, 2011

richting koolmijn

Posted in sumatra by singajo on donderdag, 3 maart, 2011

het kleine meisje in de uitzuipkroeg

Posted in sumatra by singajo on woensdag, 2 maart, 2011