Singajo's world

martha – going back

Posted in filmpjes, personal, Singkep & Lingga Island by singajo on zaterdag, 13 december, 2014

Advertenties

playing death

Posted in filmpjes, Singkep & Lingga Island by singajo on maandag, 4 november, 2013

kwallenfeest

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on zaterdag, 2 november, 2013

als frisbees van gelatine,
zo lagen ze op het strand aan de noordzee
angstaanjagende blubberpap,
in staat om venijnig te bijten
en je kon er blijven aankleven
of erger,
dood van gaan,
zegden de grote mensen.

Toch altijd kinderstoer
met gegummylaarsde voeten
en een heel klein hart
die linkerachterhiel er even in geduwd,
en gevoeld dat het meeviel.

grote broer, de strafste in dierenleed
sloeg ze graag aan stukken met een stok
en ik mocht daar graag naar kijken
het was gerechtvaardigde moord
uit zelfbehoud

nu ik groter ben,
maar nog steeds een kind
vang ik ze samen met de koloniaal
uit de singkepse zee
gewoon om naar te kijken
omdat ze zo fascinerend zijn,
ook al zijn ze een pest.

kijk pa, het kan!

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on zondag, 5 mei, 2013

gisteren zat hij zomaar uit het niets en plotsklaps op ons terras. Hij deed me een beetje aan je denken pa, omdat hij zoveel wist en over alles iets te zeggen had. een belezen man. Natuurlijk ook omdat hij een baard heeft en zijn leeftijd maar enkele jaren meer bedraagt dan de jouwe. Dat was zowat het eerste wat ik hem heb gevraagd, onverlegen geweg: Hoe oud bent u meneer? Hij heeft al veel gereisd en was nu met een omweg op doortocht naar Australia, vrienden bezoeken.
Zijn naam is Robert en hij reist altijd met vrouwen die niet de zijne zijn. Zijn vrouw houdt niet van reizen en zit momenteel ergens voor een stoof in amsterdam. Hij is dus Hollander maar wel een speciale want hij vindt zichzelf oostendenaar ook al was hij geboren in Tanjung Pinang of all places. Tanjung Pinang is de hoofdstad van Bintan, een indonesisch eiland op vier uren varen van singkep. Overal kent hij mensen want ook in Dabo kwam hij iemand bezoeken, hij had hen een mooi amsterdams plaatje bijeengeschilderd, zo zei hij, sedert Rob gepensioneerd is, is hij namelijk kunstenaar. “Tekeningen, schilderijen en portretten” staat er op zijn visitekaartje dat er voor een man van zijn leeftijd wel wat gewaagd uitziet met al die wilde kleuren. Hij heeft zelfs een website. 2 dagen geleden had Robert zijn ouderlijk huis herontdekt, dat vertelde de vrouw met wie hij nu op stap was, ze kwam uit het Duitsland van voor de val van de muur, ze was ng nooit buiten europa geweest en ze waren ex-collega’s. en ze hadden geen seks. Voorname mensen dus. Rob vertelde over zijn tijd in een krijgsgevangenenkamp, over zijn 2 dochters en drie kleinkinderen, over zijn drie moeders en zijn broer die niet zijn broer is en over al zijn liefdadigheidsmissies, over zijn Indo vriend wiens tuin vol afval lag omdat er hier geen ophaaldiensten zijn en hij geen vuil meer in de grond kon steken omdat hij dus al letterlijk op een zelf gegraven overvolle vuilnisbelt woonde. Dat is wel iets waar ik me ook mateloos aan kan storen hier, dat de mensen geen respect hebben voor de natuur. ’t is uit dommigheid of omdat ze andere zorgen hebben. Maar wel heel schrijnend als je als buitenstaander van dichtbij bekijkt hoe de mensen de zee als vuilbak zien. Dat vond Rob ook. Maar alles is economie, ook plastiek in de zee, net als oorlog.
Ik zei tegen Rob dat ik zijn foto naar je wilde opsturen omdat ik zo graag wil dat je ook eens naar singkep komt. Met mijn enige en liefste ma. Hij vond trouwens dat je een heel mooie naam hebt. Hij vroeg waarom je nog nooit gekomen bent. Want dat vond hij opmerkelijk. Toen heb ik hem uitgelegd dat je toch wel een beetje schrik hebt voor de hele onderneming
Toen noemde hij alle medicijnen op die jij moet nemen, precies een orakel – ik weet niet zeker of hij helemaal honderd procent correct was maar ’t moet ongeveer wel kloppen als ik me je pillendoosje met de dagelijkse bevoorrading hartsnoepjes voor de geest haal. Rob heeft een motor met dezelfde conditie als de jouwe. Maar dat vindt hij echt geen excuus om thuis te blijven zitten voor de stoof. Je kan die pilletjes ook hier nemen en doorspoelen met het zuiverste water (uit plastic flesjes!), dat is geen probleem zegt Rob. Rob zegt ook dat je niet te lang meer mag wachten.
Hij heeft me gevraagd of je hem misschien eens kan schrijven want ook hij wil er een nieuwe missie van maken: mijn ma en pa in singkep.
Volgende week kom ik persoonlijk zijn visite kaartje brengen.
In afwachting, veel liefs!

bo & linus in singkep

Posted in Singkep & Lingga Island, Uncategorized by singajo on woensdag, 1 mei, 2013

net afscheid genomen van wel heel bijzonder bezoek in singkep
alsof pippi langkous en tarzan waren op visite
maar dan nog beter, en echt
zij de onklopbare spraakwaterval,
hij de snelste spurter ooit ontmoet
ze hebben garnalen, krabben en kwallen gevangen
bo leerde me wat een seadollar is
en linus liep me straal voorbij
we hebben op het bed gesprongen
de koloniaal leerde hen jaffles bakken
en vervoerde hen op de brommer door de stad
ze hebben prachtige kunstwerken nagelaten
met bomen en vissen en kwallen
maar vooral: het was ongelooflijk fijn hier met hen te zijn

in dreams

Posted in filmpjes, Singkep & Lingga Island by singajo on vrijdag, 22 februari, 2013

kuda laut

Posted in filmpjes, personal, Singkep & Lingga Island by singajo on dinsdag, 4 september, 2012

(ik blijf een groot kind vrees ik – of is dat een gave?)

zondag rustdag

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on zondag, 12 augustus, 2012

marok kecil

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on zaterdag, 11 augustus, 2012

vandaag zijn we met een brommertje naar klein Marokko gereden, alleen al omdat die naam zo exotisch klinkt en omdat er alginder zeepaardjes zouden zwemmen in de singkepse zee. Onderweg dronken we een koffie susu achter een ramadamgordijn en na die stop werd de baan een geblutst en gehavend geval met putten en gaten, vol stenen, opwaaiend stof en wankele houten bruggen. We reden langs oude mijnen en afgebrande bomen, een woestijn tussen de bomen en toen was er de zee en kapte een oude mevrouw twee jonge kokosnoten die we opdronken op een mini pier in Marok kecil. De pier was eigenlijk de weg naar het openbaar toilet maar dat wist ik nog niet toen ik me op de houten planken liet zakken met een zere poep van het hobbelrijden. Er kwam een indoman naast ons zitten en hij zei dat er geen zeepaardjes waren, zo vlak bij land. Dat was misschien wel een ontgoocheling, maar geen grote want Marok kecil was heel mooi op zich. Het klonk er als een wereld zonder radio’s en rinkelende gsm’s, zonder auto’s en claxons. En zonder tralala, dat vooral.

ramadangordijn

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on zaterdag, 11 augustus, 2012

Uit respect voor de aanhangers wordt er in alle stilte en donkerte gegeten en gedronken achter een gordijn,
zodat de belijders niet moeten toekijken op kauwende en slurpende monden. Het voelt een beetje illegaal. Maar in Singkep zijn er vele goden, zoals buddha en de zon, de maan, de vader van jezus en allah dus. “maar ook Heineken”, zei John, en hij lachte.