Singajo's world

martha – going back

Posted in filmpjes, personal, Singkep & Lingga Island by singajo on zaterdag, 13 december, 2014

Advertenties

playing death

Posted in filmpjes, Singkep & Lingga Island by singajo on maandag, 4 november, 2013

in dreams

Posted in filmpjes, Singkep & Lingga Island by singajo on vrijdag, 22 februari, 2013

kuda laut

Posted in filmpjes, personal, Singkep & Lingga Island by singajo on dinsdag, 4 september, 2012

(ik blijf een groot kind vrees ik – of is dat een gave?)

nu al nostalgisch

Posted in filmpjes, personal by singajo on vrijdag, 6 juli, 2012

heel onverwachts naar belgie geweest
vroeger zag ik eigenlijk niet
hoe mooi het daar is,
in mijn vaderland en moederland
belgie, ik hou van u
en van uw mensen.

memories of the singapore biennale

Posted in filmpjes, Singapore by singajo on woensdag, 19 oktober, 2011

langs de kant van de weg

Posted in filmpjes, sumatra by singajo on zaterdag, 5 maart, 2011

Vorige week maandag vlogen we na een tussenstop met shoot in Jakarta naar Palembang op Sumatra. Muara Enim, onze eindbestemming lag nog 180 km verder.
180 km baan volgestouwd met overladen kolencamions, zoveel bananenbomen dat ze op den duur gingen vervelen en de stank van uitlaatgassen waartussen ojeks zich dansend bewogen. Ik was er helemaal suf van geworden toen we na zes uren rijden in het muf hotel aankwamen. Geen fut, geen goesting, alleen in slapen.

En toch. We zijn naar buiten geslenterd en dat voelde eerst als een soort verplichting. “Nu we hier toch zijn, moeten we op exploiratie gaan”, zoiets, maar plotsklaps werd ik bevangen door een soortement van euforie uit het niets. Misschien door de geur van een brandend houtvuur, of de blik van een schoon lachend kind. We sprongen achterop een ojek en de koloniaal vroeg aan zijn driver om ons naar een bar te brengen. Een frisse pint doet doorgaans wonderen na een afmattende dag over drukgevaarlijke hobbelbanen.

Ik had niet gezien bij wie ik achterop gesprongen was, vergaapte me alweer teveel aan de al zo vertrouwde Indo taferelen. Genoot van het brommergeronk, de wind, de avondkleuren, maar de rit bleef duren, kolencamions vlamden ons voorbij en Muara Enim verdween in de achtergrond. Opeens besefte ik weer: moslims drinken doorgaans geen pinten. Waar gaan we nu weer belanden?

In een bar langs de Korterijkse steenweg ben ik nog nooit binnengegaan, maar het was dus zo een soort tent, indonesian style. Een louche baanbar voor truckers. Alleen droegen de vrouwen en meisjes geen latexpakjes of jartellen, ze presenteerden zich zonder gene in pyjama. Moeders, dochters, kleindochters kwamen naar buiten toen we van de ojeks sprongen, iedereen lachte, iedereen trok naarstig foto’s van die twee witte orangs die wij waren. Het voelde een beetje alsof we waren sterren uit het verre westen. Het was overweldigend, zodanig dat ik er er om lachen moest, nog niet in het besef van de plaats waar ik me in wezen bevond.

Toen we daar uiteindelijk zaten in die bar, samengetimmerd uit versleten houten planken en in het gezelschap van de meisjesbaas die ons probeerde te verblijden met Engelstalige kwijlliederen die hij loeihard door zijn stoffige boxen liet galmen, overviel me een pijnlijk gevoel bij het zien van al die ranzigheid. Ondanks de vrolijke commotie die onze passage teweegbracht voelde je, zag je, ellende op al die vrouwengezichten. Schrammen en bloeduitstortingen op hun armen of in hun nek, het ongeluk droop van hun gelaat. Ook al hadden ze glimmende handphone’s en soms zwoel gestifte lippen. Ook al droegen ze T-shirts met misleidende opschriften als “never been kissed“.

Ondertussen was de meisjesbaas, met zijn onschuldige melkmuil, vereerd omdat we zijn bar hadden uitgekozen, hij serveerde ons een dure, lauwe pint met ijsblokjes en probeerde een amicale conversatie met de koloniaal. Ik probeerde zijn woorden te vertalen, te verstaan maar begreep heel weinig van zijn vertellingen. De vrouwen en meisjes toonden weinig interesse in de koloniaal en des te meer in mij. Elementaire beleefdheid, besefte ik, ondanks alle verwondering die ze ongeremd toonden.

Ik heb geen klanten gezien in de bar waar doorgaans zwarte mijnwerkers – ver van huis- zichzelf verstrooien in de aanblik van hun mooiste meisje. Hun hoogtepunt na al die uren rijden, of na weken non stop in de mijn. Ik heb alleen gevoeld dat het schrijnend was. Ondanks de pret.

singkep memories

Posted in filmpjes, Places where nobody goes, Singkep & Lingga Island by singajo on zondag, 23 januari, 2011

spinnen

Posted in filmpjes, Heimwee, personal by singajo on donderdag, 20 januari, 2011

meme kaprijke heeft me ooit de allermooiste trui gebreid
in kobaltblauwe agora wol, zo zacht als een echt konijn,
nog warmer als een kolenstoof en met lange haartjes

meme kaprijke breide truien en kousen voor de hele familie
verwoed zat ze met haar zak vol wol achter het raam in de voorstraat
ze keek naar buiten terwijl haar handen het automatisch deden

kousen die niet verslijten, truien die eeuwig blijven bestaan
en toch raakte mijn allerliefste blauw konijn helemaal uit model
omdat mijn grote broer een spin op mij had gezet
en ik helemaal hysterisch werd
doodsangsten
ik trok en sleurde aan die trui,
werd helemaal gek
tot mijn pronkstuk scheurde

als ik nu naar een spin kijk
denk ik nog steeds aan meme kaprijke’s mooiste trui,
aan mijn grote broer
en zijn jeugdige sadistische pesterijen

en dan word ik gewaar dat de realiteit is veranderd
want vroeger was ik bang voor spinnen
en nu vrezen spinnen mij

schoonheidskuur

Posted in filmpjes, Singkep & Lingga Island by singajo on donderdag, 13 januari, 2011

Langs de zeebaan van Dabosingkep,
is er een spa,
een liefdesgeschenk van een Aussie aan zijn inheemse vrouw
zelf is mevrouw Spa alleen maar aanwezig
op een schilderij
en kijkt ze met haar man toe op de kunsten van Nancy en co

Nancy, de masseuse van dienst, zat op het terras vis te eten,
peuzelend met haar vingers
zuchtend omdat er werk was
een man dan nog wel
de koloniaal

“i first finish eat”, zei ze terwijl ze haar vingers aflikte
maar toen ze er uiteindelijk aan begon was het met volle toewijding
al was het helemaal niet sensueel
haar vis smeet op
en ze boerde, en boerde de hele tijd
terwijl er een andere vrouw aan mijn gezicht zat te prutsen
met toestellen uit de prehistorie
de sponsjes stonken
en de machinerie maakte lawaai
zodat ik constant vreesde
voor een ontploffing in mijn gezicht

toen ik van de tafel stapte
en hem daar zo zag zitten,
in die warmeluchtzak
kwam ik niet meer bij

en hij maar snakken naar een sigaret
terwijl zij de rook in zijn gezicht blies.