Singajo's world

dromen zijn bedrog

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 15 december, 2013

Eergisteren zag ik tijdens een mrt-rit een indier.
Hij droeg een groen t-shirt en stond temidden van het treinstel met een vriend.
Samen zagen ze er heel seventies uit in hun olifantenpijpen
en met hun volle snorren keken ze beiden naar de grond.
Ze werden omringd door een cirkel van leegte.
Niemand ver-van-hen-vandaag keek hen aan,
of toch wel,
soms slinks vanuit de ooghoeken.

Misschien was het mijn perceptie
nadat ik zoveel hatelijke commentaren had gelezen
na de riot van vorige week.
Heel de stad in rep en roer.
Het leek wel of wereldoorlog drie was uitgebroken.
Sinds 1969 was er geen enkel relletje losgebarsten
op het eiland der onderkoelde emoties.
Een wereldrecord vermoed ik.
8 december 2013 werd aldus zwarte zondag
in de nog prille Singaporese geschiedenis.

Er viel 1 dode. een “foreign worker” met een glas teveel op.
Er reed een bus over hem.
De precieze omstandigheden zijn nog niet helemaal bekend.
Misschien horen we die gewoon niet te weten.
Feit is: Zijn vrienden werden gek bij het aanzien van hun “decapitated” vriend.
Ze hadden ook een glas op.
Niet dat ik vind dat ze daarom
ter nagedachtenis van hun kameraad
de bus kapot moesten slaan.
Politieauto’s, zelfs de ambulance vloog in brand.
Het was een spektakel du jamais vu.
Heel schoon was wel:
de zuid aziatische relschoppers vernielden geen winkelruiten,
het was geen leegroofriot.
“Hoe dom kunnen ze zijn, zich zo laten gaan in primitieve emoties,
ge krijgt daar zeven jaar in den bak voor
en zweepslagen ook”,
leek de teneur,
alcohol de grote boosdoener.
Onderliggende frustraties zijn er niet.
“Ze hebben hier een beter leven dan in hun achterlijk thuisdorp.
Geeneen wil er terug.
Ze moeten zich gedragen en niet klagen omdat ze ondermaats betaald worden
of niet betaald worden,
weinig of slecht slapen in hun dormitory.”

En aldus is de rust wedergekeerd
en kunnen wij 1 week later geen pint meer drinken
op de hoek van onze straat
en alle andere straten van Little India.
De straten zijn leeg,
de zondagse ziel is weg.

In het echte India
rouwt ondertussen een familie
om haar verloren zoon,
verloren broer,
de verloren droom
en het verloren geld.

Het groene t-shirt van de Indier op de mrt
had een bescheiden opschrift,
helemaal in paarse letters
stond er SINGAPORE op.
Ik was daardoor ontroerd,
omdat zijn droom nog steeds bestond.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: