Singajo's world

wending

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 30 mei, 2013

het is voorlopig nog niet gelukt om het visitekaartje van meneer Rob aan mijn pa te bezorgen. er is iets tussen gekomen. een embolietje. klinkt lief, maar dat is het niet.
en alzo heb ik geheel onverwachts en met grote tegenzin een paar dagen op de intensive care van een chique Singaporees hospitaal doorgebracht.
Het had wel iets, zo vastgeketend aan een bed in een soort visbokaalachtige kamer, onder 7 dekens omdat de aircon noordpooltemperaturen blies. Vriendelijk, doch strenge verpleegstertjes hadden beslist dat ik niet in staat was om op mijn benen naar het toilet te gaan. De witte lelies die de koloniaal me bracht, mochten zelfs niet binnen.
Wel kreeg ik iedere dag ovenverse croissants en heerlijke miso soep en niet te vergeten: 2 dr. chan choong chee bezoekjes van ruimbemeten 5 minuten elk.
Misschien besefte ik niet goed wat er allemaal met me gebeurde omdat er helemaal niets gebeurde. Mijn hart klopte rustig, mijn bloeddruk was normaal en ik had een goede eetlust. Maar ik had heel veel geluk gehad zei dr chan bezorgd. Vooral omdat ik niet naar pa en ma was gevlogen met dat visitekaartje, hoog in de lucht waren mijn longen wellicht ontploft. En alzo waren de intensieve nachten ook slapeloze nachten met mijn betraande ogen naar het plafond gericht. Een mokerslag.
Ondertussen zijn we meer dan drie weken verder en ik voel me een beetje herboren want ik doe het sinds die zwarte dag van bloed ophoesten zonder sigaret

Met onmetelijke dank aan mama-Bolinus voor dit tweede leven!

kijk pa, het kan!

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on zondag, 5 mei, 2013

gisteren zat hij zomaar uit het niets en plotsklaps op ons terras. Hij deed me een beetje aan je denken pa, omdat hij zoveel wist en over alles iets te zeggen had. een belezen man. Natuurlijk ook omdat hij een baard heeft en zijn leeftijd maar enkele jaren meer bedraagt dan de jouwe. Dat was zowat het eerste wat ik hem heb gevraagd, onverlegen geweg: Hoe oud bent u meneer? Hij heeft al veel gereisd en was nu met een omweg op doortocht naar Australia, vrienden bezoeken.
Zijn naam is Robert en hij reist altijd met vrouwen die niet de zijne zijn. Zijn vrouw houdt niet van reizen en zit momenteel ergens voor een stoof in amsterdam. Hij is dus Hollander maar wel een speciale want hij vindt zichzelf oostendenaar ook al was hij geboren in Tanjung Pinang of all places. Tanjung Pinang is de hoofdstad van Bintan, een indonesisch eiland op vier uren varen van singkep. Overal kent hij mensen want ook in Dabo kwam hij iemand bezoeken, hij had hen een mooi amsterdams plaatje bijeengeschilderd, zo zei hij, sedert Rob gepensioneerd is, is hij namelijk kunstenaar. “Tekeningen, schilderijen en portretten” staat er op zijn visitekaartje dat er voor een man van zijn leeftijd wel wat gewaagd uitziet met al die wilde kleuren. Hij heeft zelfs een website. 2 dagen geleden had Robert zijn ouderlijk huis herontdekt, dat vertelde de vrouw met wie hij nu op stap was, ze kwam uit het Duitsland van voor de val van de muur, ze was ng nooit buiten europa geweest en ze waren ex-collega’s. en ze hadden geen seks. Voorname mensen dus. Rob vertelde over zijn tijd in een krijgsgevangenenkamp, over zijn 2 dochters en drie kleinkinderen, over zijn drie moeders en zijn broer die niet zijn broer is en over al zijn liefdadigheidsmissies, over zijn Indo vriend wiens tuin vol afval lag omdat er hier geen ophaaldiensten zijn en hij geen vuil meer in de grond kon steken omdat hij dus al letterlijk op een zelf gegraven overvolle vuilnisbelt woonde. Dat is wel iets waar ik me ook mateloos aan kan storen hier, dat de mensen geen respect hebben voor de natuur. ’t is uit dommigheid of omdat ze andere zorgen hebben. Maar wel heel schrijnend als je als buitenstaander van dichtbij bekijkt hoe de mensen de zee als vuilbak zien. Dat vond Rob ook. Maar alles is economie, ook plastiek in de zee, net als oorlog.
Ik zei tegen Rob dat ik zijn foto naar je wilde opsturen omdat ik zo graag wil dat je ook eens naar singkep komt. Met mijn enige en liefste ma. Hij vond trouwens dat je een heel mooie naam hebt. Hij vroeg waarom je nog nooit gekomen bent. Want dat vond hij opmerkelijk. Toen heb ik hem uitgelegd dat je toch wel een beetje schrik hebt voor de hele onderneming
Toen noemde hij alle medicijnen op die jij moet nemen, precies een orakel – ik weet niet zeker of hij helemaal honderd procent correct was maar ’t moet ongeveer wel kloppen als ik me je pillendoosje met de dagelijkse bevoorrading hartsnoepjes voor de geest haal. Rob heeft een motor met dezelfde conditie als de jouwe. Maar dat vindt hij echt geen excuus om thuis te blijven zitten voor de stoof. Je kan die pilletjes ook hier nemen en doorspoelen met het zuiverste water (uit plastic flesjes!), dat is geen probleem zegt Rob. Rob zegt ook dat je niet te lang meer mag wachten.
Hij heeft me gevraagd of je hem misschien eens kan schrijven want ook hij wil er een nieuwe missie van maken: mijn ma en pa in singkep.
Volgende week kom ik persoonlijk zijn visite kaartje brengen.
In afwachting, veel liefs!

bo & linus in singkep

Posted in Singkep & Lingga Island, Uncategorized by singajo on woensdag, 1 mei, 2013

net afscheid genomen van wel heel bijzonder bezoek in singkep
alsof pippi langkous en tarzan waren op visite
maar dan nog beter, en echt
zij de onklopbare spraakwaterval,
hij de snelste spurter ooit ontmoet
ze hebben garnalen, krabben en kwallen gevangen
bo leerde me wat een seadollar is
en linus liep me straal voorbij
we hebben op het bed gesprongen
de koloniaal leerde hen jaffles bakken
en vervoerde hen op de brommer door de stad
ze hebben prachtige kunstwerken nagelaten
met bomen en vissen en kwallen
maar vooral: het was ongelooflijk fijn hier met hen te zijn