Singajo's world

maandag 12.40 pm

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on donderdag, 26 juli, 2012

We waren er niet gerust in maar het vliegtuig vliegt vandaag.
De luchthaven van Dabo Singkep is heerlijk ouderwets,
je moet maar inchecken 5 minuten voor je de lucht ingaat
en alzo hadden we nog een heerlijke laatste lange ochtend
bij ons huisje aan de zee.
Maar nu: terug naar de harde realiteit van de grote commercie stad.

zondag, 5.17 pm

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on donderdag, 26 juli, 2012

mijn nieuwe vriend heeft een teer en broos velletje
hij danst graag op de wind
en duikt soms onverwachts naar beneden,
maar dan bedenkt hij zich en vliegt weer snel naar de wolken toe

hij is helemaal singkep – handmade voor minder dan 2 dollar
’s nachts hangt hij aan het raam naast ons bed
en ook dan blijft hij ingetogen dansen,
beweegt hij z’n armen
en lijkt hij heler verhalen te vertellen
met z’n immer kwade gezicht.

zaterdag, 9.11 am

Posted in Singkep & Lingga Island by singajo on donderdag, 26 juli, 2012

de koloniaal die nog steeds last heeft van een broodverslaving
heeft zijn uit Australia geimporteerde jaffle-ijzer op het houtvuur gelegd,
op een vuurtje met zelf gesprokkelde takjes.
we eten jaffles met kaas, tomaat en avocado
en als dessert eentje met verse banaan.

vrijdag, 4.13 pm

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 25 juli, 2012

the far west in the far east zo voelt het,
of het einde van de wereld – hier stopt de lange eilandbaan
ik hoop dat er een oude Canadees met een baard tot aan zijn tenen uit het houten huis zal komen,
naar hem zijn we nu al dagen op zoek nadat een eilander vertelde over zijn bestaan
helaas is het een vriendelijke chinees die zich hier wegsteekt voor de wereld en met aftandse machines het land omwoelt
en blijkt die Canadees al meer dan 20 jaar verdwenen

of hoe je soms voor aap staat, als je een taal niet echt begrijpt.

donderdag, 5.18 pm

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 24 juli, 2012

danger in paradise.

woensdagavond 6.18 pm

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 22 juli, 2012

hoog tij en de zon gaat onder
de koloniaal heeft net een singkep signature cocktail gebrouwen
en het boek is al even verslavend
als de witte kankerstok
de wind klinkt mooi
en de golven maken ruzie
maar dat deert me niet

dinsdagochtend, iets na elven

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 22 juli, 2012

bye bye batam!

maandag middag 3 pm

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 22 juli, 2012

net mijn acute en kortstondige depressie te boven omdat we hel o hel 24 uren in Batam moeten blijven.
ik had de te vriendelijke jongen achter het loket van sky aviation verstomd aangekeken toen hij me met een lach die krulde tot achter z’n oren mededeelde dat de vlucht naar singkep gecancelled was. “de next flight is on friday”, zei hij nog doodleuk.
Lang leve de boot, die wel dagelijks vaart maar die we nu hadden gemist.

Batam centre dus, grijs en grauw, stinkend uit de riolen, maar naar Indo normen rijk en welvarend.
En zonder moeite, alsof alle wegen er naar toe leidden, belandden we daar in een vunzige bar met danspalen op de toog en het portret van de baas aan de muur. Ik snoof de geur van gisteren geschonken bier naar binnen en probeerde een gesprek met het meisje dat het bier schonk. Ze zei: I love Batam.

mededeling van de dag

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 15 juli, 2012

ik ga naar singkep en ik neem mee
1 vislijn

1 plakwaaier

1 boek

1 camera

1 jaffleijzer

1 koloniaal

en golden nuxe oil of course

 

de facteur

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 7 juli, 2012

het moet zowat dertig jaar geleden zijn
dat ik pannenkoeken bakte in moeders keuken
voor mijn kleine broertje en zijn vriendjes
de vriendjes mochten dan flamberen
want zelf durfde ik dat niet
de vlammen vlogen tot in de dampkap
en ik was de fijne grote zus
niet streng of zo

bij die vriendjes zat ook de huidige facteur
van het dorp uit mijn kindertijd
hij was een stuk van een tweeling
maar op het eerste zicht kon je dat niet zeggen
zijn broer had spierwit haar en felle ogen
zelf was de facteur toen voorzien
van minder felle ogen,
hij droeg een confiturenglazenbril
met plakkers in de hoeken
zodat hij recht voor zich uit zou kunnen kijken

toen ik door de lembeekse straten liep
kwam ik hem tegen,
na meer dan twintig jaar
zijn ogen werken ondertussen prima
hij had me van verre herkend

we hebben pintjes gedronken in het kleine cafeetje
naast het meest folkloristische museum van het land
pintjes die hij tapte en die zijn lunch waren

hij zei dat ik nog niets veranderd was
en dat ik het hem niet kwalijk mocht nemen
dat hij er niets verkeerd mee bedoelde
maar dat ik nog steeds een hippie was

hij zei ook dat het soms lastig is
facteur te zijn
zeker in een dorp zoals het zijne
waar je als brievenbezorger nog binnen wordt gevraagd
voor een dreupel of een pint
“ge moet ze tellen – streng zijn voor uzelf”
en ook:
“als ge slechte brieven brengt, die aangetekend zijn,
dan zijn de mensen beschaamd
omdat ge weet dat ze in de miserie zitten”

ik vond het fijn hem weer te zien
en dat hij soms
bij ma en pa een dreupel drinkt