Singajo's world

het huis aan de overkant

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 30 september, 2009

huis

Al enkele dagen horen we geen stainless steel gerommel meer
de mooie en bedrijvige winkel is weg – foetsie – alsof hij er nooit is geweest
we horen slijpschijven, hamers, drilboren
en op de verdieping ter hoogte van ons dak
zijn ze kruipkotjes aan het maken
nette, frisse kames met aircon.
Gloednieuw.
Er waren al een hele tijd geen bewoners meer te spotten
doorgaans werd daar een bende constructionworkers te slapen gelegd,
of een groep Indonesiche meiden – het balkon altijd overpuilend van de propere was

Gezien de aircons
zal er geen nieuwe lading contruction workers arriveren
zo vermoedt de koloniaal
noch een dozijn vers ge-importeerde meiden
gezien de aircons
vrezen wij voor wit
voor toeristen
voor een hotel
en dat is
geen geruststellende gedachte

Advertenties
Tagged with:

dinsdag

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 30 september, 2009

het is vijf uur achtendertig en we zijn net terug van een gloednieuw hotel in de cbd – de cbd is het central business district van singapore en in de cbd staan er heel veel wolkenkrabbers en hotels en de mannen lopen er in maatpak met kalfslederen aktetassen over het trottoir en de vrouwen paraderen er in deux piecekes en met opzichtige sjakosjen van Louis Vuitton of Prada door de straten op weg naar een calorie-arm lunchadres. Of naar hun geairconde desk, dat kan ook.

Als ik in die buurt kom,
duw ik op een knop in mijn hoofd
en zie ik alles in slow motion.
(en telkens weer
vraag ik me af
wat ge daar nu mooi kunt aan vinden,
aan zo een beletterde
Louis Vuitton sjakosj)

Dat hotel was uitgekozen als locatie voor een fotoshoot van een vrouwelijk parlementslid.
Nu moet ik bekennen dat ik deze namiddag wel de moeite had genomen om mijn deftigste broek aan te trekken voor deze politieke ontmoeting.
Het is een stoeme afwijking, dat ik mezelf soms deftig wil voordoen – ik doe dat denk ik, omdat het mij zo is aangeleerd – nadat mijn vader eens had gevraagd of ik eerlijk waar “ZO” een dokter was gaan interviewen.
“Ge ziet er uit alsof ge komt van den oorlog,” zei hij toen we elkaar die keer ontmoetten voor lunch in brussel. Sinds die dag denk ik – met wisselend succes – al eens na over een gepaste garderobe .

Dat parlementslid,
dat had streken.
Eerst liet ze de interviewster,
de rooms division manager,
de general manager,
de portiereuze,
ons,
en haar eigenste personal assistant
anderhalf uur wachten op haar komst.

we hebben die tijd nuttig gespendeerd met dat stukje rooms division manager om kamers te bezichtigen die suitable konden zijn voor een foto en een tete a tete.
De rooms division manager had zijn favoriete kamer getoond, voorzien van open badkamer, riant dakterras en borrelende openluchtjacuzzi.
Vooral de technische snufjes irriteerden me, zo van die knoppen waar ge op duwt en de gordijnen rollen dicht of er begint lavendelgeur uit de muren te spuiten terwijl ge eigenlijk gewoon het licht wou uitdoen.

Bon, de lobby, die bleek fotografisch wel heel interessant – ik heb daar de verschillende sofa’s uitgeprobeerd en de abstract vormgegeven bank in wit koevel vond ik niet slecht. De ruimte was een opvallende mengeling van te blinkend industrieel en overdone design.
Slechte, bombastische combinaties in felle kleuren en lelijke bloemenkussens die er wellicht vintage moesten uitzien. Maar dat allerminst waren.
De general manager vertelde met zijn germaans accent dat we hier te doen hadden met Italian concept design.
De koloniaal en ik waren het echter gloeiend eens dat het eerder een geval van uit-de-hand-gelopen Italiaanse-vlammende-tapetten-vormgeving betrof, een statement waarmee we overigens niets verkeerd bedoelden.
De germaan heeft ons toen een koffie geoffreerd die men daar serveerde met ongewoon klontjessuiker en zo ging het wachten op de politica vrij snel voorbij.

Dat mens komt uiteindelijk-ein-de-lijk binnen en iedereen buigt zich zowat een lumbago voor haar en zij zegt kortweg dat de foto niet in de lobby mag genomen worden omdat ze een publiek figuur is en iedereen naar haar zal kijken terwijl er naast enkele pinguïns niemand aanwezig was – slechte tijden in de sector wist ik van de germaan. Vooral dat de interviewster zelfs niet probeerde om mevrouw te overtuigen om te figureren in die fotogenieke ruimte vond ik frappant. En onbegrijpelijk, dat ook. Een private room diende het te zijn. En just give me a second, zei ze toen. I have to pi. Stonden we alweer op haar te wachten.

Nu heb ik ook wel eens last van een moeilijke stoelgang, de tijd die zij nodig had, was fenomenaal. Vrouwen zijn hier doorgaans vertrouwd met enige toiletopsmuktijd, maar zelfs de singaporese interviewster werd een beetje ongerust en vroeg aan de personal assistant of die toch eens wou gaan chekken in de naar frangipanegeurende toiletten, hoe het daar zat met dat stuk pretentie. Ze kwamen vijf minuten later samen te voorschijn. En die halve minister kon er gewoon niet glad gestrekener uitzien dan voordien, dus ik zag ook geen verschil – laat staan verbetering qua voorkomen. Ze droeg ook nog steeds dat beige mantelpakje met daaronder een roze, strenge bloes, bruinige panty’s en versleten donkerblauwe nonnenschoenen. Op dat vlak had ze minder streken, dan je hier doorgaans ziet.

Maar ze vond zichzelf wel heel belangrijk – zoals doorgaans –
en ze wilde dan toch eerst nog een cappuccino drinken voor we aan de shoot begonnen
en toen deed ze ook nog wat gewichtig tegen de rooms division manager,
en toen kreeg ze telefoon
en toen
moest ze weg
en werd het interview uitgesteld
naar volgende week.

Maar de foto hebben we.
En die moogt ge niet zien.

..

ondertussen
is het 1 uur zesendertig,
woensdagochtend.

Na geslenter door de buurt,
heerlijk vegetarisch
genoeg wijn,
een beetje cava
en vooral
les filles
rijp
voor een lange tijd in bed

nu dus
naar de beminnelijke zijde
van mijn helende koloniaal

roosjes

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 29 september, 2009

schoentjes

in een vlaag van zinsverbijstering
hebben de baljurkdames van beneden
me duidelijk
verkeerdelijk
ge-inspireerd

rode satijnen muiltjes
met een roosje op
slik doe ik
als ik naar m’n voeten kijk

kijkend naar mijn moeder

Posted in Heimwee, Uncategorized by singajo on maandag, 28 september, 2009

mijn vader,
heeft foto’s naar me verzonden
van mama met haar lange haren
ze ziet er minder streng uit
en jonger
dan de laatste keer
dat ik haar voor het laast echt zag

heel mooi

ze zit heel statig
aan haar terras theetafeltje met bloempot op
en je kunt binnengluren
door het open raam
in de lege kamer
waar thomas vroeger sliep
en waar wij afscheid namen van meme kaprijke
die zo gelukkig was toen ze daar stierf
omdat ze eindelijk naar pepe kon
in hun hemel

*****

mama’s haren groeien snel
of is het dan echt zo lang geleden
die laatste echte keer?

FI zondag

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 27 september, 2009

zondag

Terwijl de binnenstad zich opmaakt
voor de tweede Grand Prix bij nachte
nu het daar geurt naar luxe
en stoefauto’s in felgeel door Orchard gieren

liggen wij loomweg op ons dak,

met onze voeten naar de wolken,
naar wolken die er vandaag niet zijn

Mister H-art & his idol

Posted in A Sory of the Image, filmpjes by singajo on vrijdag, 25 september, 2009

Ik was helemaal gecharmeerd door die fijne Marc Ruyters,
de bezieler van H-art,
het betere tijdschrift over hedendaagse kunst in Belgie en omgeving
en ook
we delen
een zelfde idool,
ben al meer dan een jaar wild van Hans Op De beeck
vooral dan
omdat hij sneeuw bracht naar Singapore

actually she’s the curator

Posted in A Sory of the Image, filmpjes by singajo on donderdag, 24 september, 2009

over paardjes

Posted in A Sory of the Image, filmpjes by singajo on donderdag, 24 september, 2009

naar slecht toeval

Posted in Places where nobody goes, Uncategorized by singajo on dinsdag, 22 september, 2009

fuck

ge gaat piesen in het wc
van een bar
die ge hebt uitgekozen
omwille van het terras in de lommerte
met uitzicht op de zaterdagavond marktkramers
en de muziek is de ruis
van de heerlijke buitenstad

ge had daar van genoten
van die zachte drukte
van die pint in de lommerte

en dan komt ge van het wc
en ziet ge de pooltafel
en al die kale koppen
van ranzige bleekhoofden

starend naar hun keu
of naar hooghangend bewegend beeld
of naar …

en dan sta je weer stil
bij die kortgeshorte meisjes
de frisse jonge diensters
en ge vraagt u af of ge
naar slecht toeval
alweer
in een hoerenbar zijt beland

zeker na die sticker

ramp o ramp

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 21 september, 2009

sinds drie dagen open
de gloednieuwe shoppingmall in onze straat
en neem het van me aan:
die had hier echt niet moeten komen!
het lijkt wel de invasie van de chinezen
in dit stukje india in singapore
ze hebben een plan, zo denkt mijn lief
en dat is alle contruction workers verdrijven
het hier net zo klinisch proper maken als de meeste delen van de stad
ik vind het geen goed plan
ook al niet in toeristisch opzicht
maar vooral
authenticiteit verjagen
ten gunste van de zoveelste schoenwinkel van keith en Charles
voor de duizendste KFC
en de zevenhonderd negentachtigste parfumwinkel
vind ik not done
dat past hier niet in onze straat
tussen de tempels en de foodstalls
temidden van de karaoke bars vol meisjes in baljurken
tussen de geurende wierrook
en stomende garnalen uit de open keukens

vandaag zijn we gaan kijken
naar de schoenen en de moesjessoustiens
we keken onze ogen uit
en werden vooral heel stil
ik hoef geen starbuck’s in mijn achtertuin
ik ben behoudsgezind
ik wil dat de tijd hier stilstaat
terugdraait
naar de dag dat hier nog geen condo stond
naar de dag dat men nog geen fuckin’ plan had
om hier zo een gedrocht neer te planten
waar ge zelfs nog geen goed brood kunt kopen
alleen maar spons
en nep louis vuitton

ik overweeg een bom.