Singajo's world

fobisch

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 28 mei, 2009

 deze ochtend

heb ik hier een wezen

met zichtbare zwijnenkoorts fobie gespot

in de gedaante van een vrouwmens

dat zich voorzien van mondmasker,

– stevig tegen de lippen gedrukt

met behulp van haar ranke vingers –

door de meute hebberige soldenjagers

een baan waande

naar een eventueel

kleedske van Versace

of een rokske van Marc Jacobs

dat ze zonder twijfel

bij aankoop

in een ontsmettend bad zal leggen

in de hoop

dat die vieze ziekte

die nu ook armtierig over Singapore woedt

haar niet zal overvallen

toen ik naar haar keek

dacht ik

mens, sluit u op in uw schuilkelder

en neem een bad in bleekwater

en kom niet buiten

vooraleer de laatste kakkerlak is uitgeroeid

Advertenties

vandaag op ons dak

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 27 mei, 2009

het geurt hier naar frangipane,

naar rozemarijn en jasmijn

er is een beetje wind

en veel zon

en wij in euforische staten

omdat het er eindelijk terug is

werk

werk

en nog eens werk

Over schildpadden

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 27 mei, 2009

 

als ik naar mijn plastic schildpad kijk

denk ik aan onze vriend

hoe hij hier zo zat

maanden geleden

en gezapig zijn verhaaltje deed

over zijn huisschildpaden

mayakowski heeft ooit onder het motto

“neem eens een origineel huisdier onder uw hoede”

twee grote schildpadden meegesmokkeld uit Marokko

de twee beesten zaten in zijn handbagage verpakt

en de scanner heeft ze niet gezien

onze vriend wist echt niet dat het een misdrijf was

“zo erg als wapensmokkel”,

had de dierenarts hem verteld

toen hij hun gezondheid liet controleren

op tropische en andere ziektes

want de dikste van de twee

had maar weinig eetlust

en toen het winter werd

heeft mayakowski de schildpadden in de frigo gelegd

voor een maandenlange slaap

ze lagen in de groentebakken,

met hun poten naar boven

en toen na lange lange tijd

hun ogen open knipperden

keken ze naar hun hemel

die bestond uit  schimmelkaas, 150 gram salami en een pot choco

mayakowski heeft ze toen terug in de tuin gezet

maanden lang

en dan weer in die  frigo

ondertussen zijn de schildpaden verdwenen

onze vriend verdenkt zijn zoon

die ze wellicht voor grof geld

aan een kameraad heeft verpatst.

we go commercial

Posted in filmpjes by singajo on zondag, 24 mei, 2009

Dit is het resultaat van onze noeste arbeid voor de coke zero contest.

De oorspronkelijke bedoeling was om een echte karanguni te laten meewerken

maar dit bleek na nogal wat testshots niet haalbaar.

Karanguni’s zijn de blikjesrapers van de stad,

arme oude mannen die heler dagen met hun hoofden in stinkende vuilbakken hangen

omdat ze 1 cent kunnen verdienen per blikje dat ze verzamelen.

Ze rijden halfnaakt door de buurt op oude bakfietsen

of met ingenieus in elkaar gestoken trolly’s.

Ze zijn bij valavond vaak zo dronken dat ze niet meer op hun benen kunnen staan.

we wilden graag van zo een man een ster maken,

maar het lukte maar niet om hen te doen acteren.

Dus zijn we verder gegaan met de eerste beelden,

testshots waarin ik tegen mijn goesting stand-in was.

Maar toen we ons nieuw verhaaltje hadden bedacht,

ben ik er wel volledig voor gegaan.

Dagen en nachten zitten knutselen op ons dak

en daar heb  ik  voze vingers vol minuscule sneetjes aan overgehouden.

Maar ik kan nu wel vliegen! 

Dat was een kinderdroom …

En wat ik het fijnste vind: net nadat we de final cut instuurden,

kregen we twee veel belovende telefoons voor echte werkopdrachten

Dat werd tijd!

Tagged with: ,

utopie

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 20 mei, 2009

Ter verstrooiing

zijn we gisterenavond

naar de cinema geweest

nu was ik al sceptistisch gezind op voorhand

en u mag van me weten

dat dit gevoelen in dien mate

is overgeslaan in een gevoel

van ongeloof

dat ik van plan ben om amerikaanse films met ingang van vandaag

te mijden

als de zwijnenkoorts

ze zijn er zo over

die spektakelfilms

ze  zijn zo stom

ondanks die goed bedachte moordscenes

ondanks de bij wijlen adembenemende decors

 

Ik had al vermoed

dat angels & demons

geen spek

voor mijn bek

zou zijn

ongeloofwaardig

qua acteerwerk,

qua plot,

qua overdrijvende overvloed

aan momenten waarop ik zat te denken

dat het haast scanduleus is

dat meer mensen naar die flauwe kul

willen kijken

dan naar een film

die je echt raakt

maar de gedachte aan

een ontploffend vaticaan

vond ik desondanks

een mooie utopie.

concours

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 18 mei, 2009

knutsel, hamer, timmer en boorwerken tegen de tijd

ik voel me terug kind

we doen mee aan een concours

en we zullen dat concours natuurlijk niet winnen

omdat we wit en niet geel zijn

en misschien ook wel omdat we tegen wil en dank

niet meer behoren tot de Singaporean Youth

maar ge zijt zo jong als dat ge u voelt

en meedoen is nog altijd belangrijker dan winnen

dat zeggen ze toch

al hoop ik op beter

want het is  afzien

en stinken

ik hang al dagen met mijn hoofd in de Singaporese straatvuilbakken

en maak me belachelijk voor heel de buurt

de koloniaal is helemaal bezeten

en zo heb ik hem het liefst

als een wilde gek

die me dingen laat doen

die ik zonder hem nooit zou durven

wind

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 16 mei, 2009

het woei op de zee voor Punggol

en we voeren langs vrachtschepen

en kelongs

we voeren door het gitsige  water

en de wind

maakte me

goedgezind

net zoals wij

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 14 mei, 2009

kijken onze planten  triestig vandaag

een beetje zonder leven

en leeggezogen

skypen met ma en pa (III)

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 13 mei, 2009

Mama gezien

Mama huilde

Niet omdat ze treurig is

Maar omdat ze mama is

Een heel mooie trouw, snikte ze

Ik snikte ook

Alleen maar omdat zij zo snikte

Er lagen kleine hartjes op de feestdis

En pluimpjes

En er kirden echte levende tortelduifjes

Waren ze mooi  mama?

En ja, ze waren mooooi, zo mooi

Ze snikte nog meer

 Mama riep papa

En papa huilde niet

Hij lachte

Zei dat het prachtig was geweest

Met ook wel heel zatte mensen

En dat het zo hoort op een goed feest

Ochtendtafereel

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 13 mei, 2009

Zo is het gegaan. Ik opende mijn ogen en hij stond voor ons bed. Ik kende hem niet. Ik besefte eerst niet goed dat ik niet droomde. Dat dit echt was. Ik was mij opeens heel bewust van mijn naaktheid en die van m’n koloniaal die rustig naast me lag te ronken. Hij stond in mijn sjakosj te kijken.  En toen schreeuwde ik het uit. Hij probeerde weg te lopen en ik ben op hem gesprongen als een nijlpaard. De koloniaal, uit zijn dromen gehaald door mijn gekrijs, sprong er ook op.

Het zag er heel raar uit, denk ik, zo twee naakte blanken die een Chinees probeerden te vangen. Hij was sterk en dacht alleen maar aan ontsnappen. Wij zegden: ”no way, we call the police.” Hij trok zich los, zei dat hij niets gestolen had, dat het een vergissing was, “i was looking for a friend”, probeerde dat stuk crapuul. De koloniaal vloog er terug op, ondertussen waren we in de lifthall. Ze gaven elkaar rake slagen. De koloniaal zei: “Maak een foto van die eikel”.

Ik hoop dat ge u kunt voorstellen dat ik nogal nerveus was, een beetje beefde zelfs – zodanig eigenlijk dat ik eerst het fototoestel niet kon vinden en vervolgens met moeite het apparaat  kon vasthouden met als resultaat onscherpe beelden van een naakte koloniaal in worstelhouding met een spitse  – niet identificeerbare – Chinees.

De koloniaal riep: ‘Bel de politie!” dus liep ik naar het terras als een kieken zonder kop maar nog voor ik er was, kwam hij achter me aangelopen en riep hij dat hij van ons dak zou springen. Oh neen, oh neen – ik wou geen lijk op onze stoep en ik gooide me terug met volle gewicht op zijn lichaam. Dat deed de koloniaal ook. En toch, en toch raakte hij los uit onze klauwen door zich van zijn T-shirt te ontdoen, hij liep mijn frangipaneboom omver en kroop over de dakrand. En ik schreewde en riep NOOOOOOOOOOOOOOOOOOO – en hij klauterde over de muur bij onze aunty buurvrouw die haar dagelijkse ochtendwas aan het ophangen was en ik hoorde haar gillen en ik hoorde een deur toeslaan en dan niets meer. Ik belde naar de 100 maar eigenlijk moest ik naar de 999 bellen en ik zei tegen het vrouwmens aan de andere kant dat er een boef  was en dat hij nu bij de buren zat en dat ze dringend moesten komen. En toen keek ik op en was de koloniaal weg. En toen heb ik een jurk aangetrokken  en ben ik naar beneden gelopen en zag ik de fiets van de dief voor de deur staan maar nergens zag ik de koloniaal. De koloniaal had een broek aangetrokken tussen het vechten door, hij had gezegd: “zeg geef mij eens een broek ik sta hier zo lullig.” Dat was een vrij komisch moment in het hele gebeuren, bedacht ik me  maar nu maakte ik me ook wel zorgen – de koloniaal had klappen gekregen, ik had hem zien vliegen en botsen van het gasfornuis tegen de keukendeur, hoe zijn hoofd tegen de vloer knetterde. Ik liep weer naar boven, zocht een sigaret en vond er alleen maar in de tas van de dief. In zijn tas zat nog een T-shirt en een vrouwenhorloge en een koptelefoon en een pakje muntjes en een heel oud biljet van 1 dollar. En toen ben ik naar de rand van het dak gelopen en heb ik mijn kop over de railing gestoken en “hello – hello” geroepen. En toen kwam onze aunty buurvrouw naar buiten en ze schudde en beefde maar we konden niet veel zeggen tegen elkaar want zij spreekt geen Engels en ik nog minder Chinees. En toen zag ik de koloniaal beneden lopen en ben ik terug in de lift gesprongen, mijn prins omhelsd. Hij dacht dat de dief was ontsnapt via het raam op de tweede verdieping next door.

En toen, eindelijk maar veel te laat stonden ze daar: twee snotaap flikken en het eerste wat ze vroegen was onze identity card. Wat er toen volgde was ook niet mis. Ze kwamen in ons dakhuis dat er nogal woest uitzag, en gedroegen  zich alsof er een moord was gebeurd, zo ongeveer.  

We mochten nergens aankomen en moesten wachten op de recherche fotograaf die niet veel later kwam binnenwandelen en er een beetje uitzag als een gangster uit Geylang. Hij plaatste overal plakkaatjes bij het bewijsmateriaal. De dief had zijn schoenen achtergelaten, zijn pet slingerde ergens rond en op ons terras lagen zijn T-shirt en tas. En ook mijn frangipaneboom lag dood te bloeden, wit bloed droop eruit. Het pakje geïmporteerde sigaretten was ondertussen bijna op.

De buurvrouw werd er bijgehaald en daar 1 van de snotaap flikken heel kundig was in de Hokkientaal kwamen we te weten dat zij hem uitgelaten heeft. Dat ze vier verdiepen langs de trap met die half naakte man is nedergedaald om de deur voor hem open te maken want hij had haar gezegd dat wij hem pijn hadden proberen doen.  Stel u voor. Toen stonden er opeens nog twee ander flikken in ons huis, de ene zag er heel matuur uit, maar ook wel louche vond ik. Hij was helemaal weg van ons dak, bewonderde de planten en onze rommelige levensstijl. “This is really how people should live”, glimlachte hij. Ondertussen was de bewijzenman met gehandschoende handen foto’s aan het nemen en de twee snotaap flikken dropen af. Hun uitgelopen nachtshift zat er op. Nu moesten we nog wachten op de investigator, want de gewone flikken mochten geen verklaring af nemen, die waren alleen goed om een tasje koffie te drinken en me te overhalen om een plaatje op te leggen. Het was hier best gezellig. De investigator was ook weggelopen uit een film. Gladde schone jongen. Beetje dandy. Meticuleus ondervroeg hij ons terwijl de  gewone flikken stonden te keuvelen aan de dakrand. Ik kan u zeggen: het was een onvergetelijk ochtendtafereel.

flikken

Ze hebben alle bewijzen meegenomen in bruine papieren zakken, ze gaan ons nog telefoneren om naar fotootjes van boeven te kijken. De koloniaal denkt niet dat hij morgen nog zal weten hoe onze man er uitzag. Dat is de fotografen ziekte zegt hij. Maar ik wel. Oh ja, ik zal nooit zijn blik vergeten toen ik hem voor het eerst en al schreeuwend in de ogen keek. Hij de mijne ook niet, daar ben ik zeker van.

Iedereen is ondertussen buiten, ja en ook mister Lim is op de plaats van misdaad geweest – hij zag lijkbleek, is van plan om een tralies deur te installeren.

Mijn liefste heeft serieuze kneuzingen, een stijve nek en hij blijft maar lachen omdat ik met mijn dom hoofd geen goeie foto heb kunnen nemen. Mijn koloniaal was de echte held. Ik wist al dat hij dapper is. Maar zo koelbloedig…

Ik denk aan die durf-al-boef. Het was halfzeven in de ochtend toen hij voor ons bed stond. Het was al klaar, de zonnestralen vielen binnen. De buurvrouw was al haar terras aan het vegen en mijn slaapje was niet meer dan een ochtendsoes. Ge moet het toch maar durven denk ik dan.

De mature flik wist me ook nog te vertellen dat mijn vrees voor een sprong van het dak niet ongegrond was. Want dat dit hier wel vaker gebeurt. Inbraakrecidivisten vliegen hier voor meer dan twintig jaar achter de tralies, de dood is dan misschien een betere optie.

En het is ook zo: elk nadeel heb zijn voordeel . Ik heb er een mountainbike aan overgehouden. De fiets van de dief. De flikken wilden hem niet. Het ziet er een stevige uit. Ik ga hem uitproberen. Nu.

Even uitwaaien, even vergeten, maar dan wel op zijn fiets.

Tagged with: , ,