Singajo's world

The alien and the Thai princes

Posted in ontmoetingen, Uncategorized by singajo on dinsdag, 28 april, 2009

Ik stond aan de infobalie

En tot mij sprak een donkerbruine alienvrouw

“Can I have your photo ID please?”

Ze keek me heel indringend aan

Met haar azuurblauwe ogen

Alsof die ogen stralen uitzonden,

mijn hersenen screenden

“I don’t have a photo ID

I can give you my bankcard,

my phone,

my bag,

my work permit,

even my clothes if you want”

“You can’t enter the building without photo ID”

Ze keek streng

met die akelige ogen van haar

heel streng

Zucht

“Do i look like a terrorist?”

Stomme grapjes helpen hier nooit

Plotsklaps omsingeld door twee securitymannen

Al zagen die er niet als aliens uit

En ook niet gevaarlijk

Eerder als twee gepensioneerde garnalenvissers

“Look, i have a meeting with mister Chan. His office is on the 22th floor, can I please go in?”

“Can not”, zei die alien met de angstaanjagende ogen, “Mister Chan has to  come down to pick you up.”

Die ogen weer

Ze maakten me ongemakkelijk

En zij voelde zich superieur

“Mens toch, ge ziet er zo griezelig uit met uw kleurlenzen van dertig dollar voor 5 paar. Doe eens normaal!”

’t Lucht altijd op als ik zo in mijn eigen taal

luidop mijn gedacht kan zeggen

en aliens me niet verstaan

en dan voel ik me ook superieur, maar dan zonder kleurlenzen

en dan kan het me niet meer bommen

dat die mister Chan me moet komen ophalen

en dan maakt hij me uiteindelijk nog aan het lachen ook

met zijn Bruce Lee hoofd

en zijn nerveus enthousiasme omdat de Thai Princes op visite is

The Thai Princes

Ik stelde me er een Pocachontasachtige vrouw bij voor

Maar dan met een kroontje

vol kleine diamantjes

en een bloemenkrans

over haar  frêle  schouders gedrapeerd

Maar dat bleek alweer een illusie

Ze zag er eerder uit

als een boerin die net haar erf had verlaten.

Sprookjes bestaan niet meer.

Advertenties
Tagged with: , ,

a sunday at the polo club

Posted in filmpjes by singajo on maandag, 27 april, 2009

Neen, ik ga er geen wekelijkse gewoonte van maken

too poshy for me

maar als ze u daar vragen

om een filmke te maken

over hun zondagse dag

dan zegt ge toch niet neen?

al was het wel moeilijk

deftig blijven

en voornaam

tussen de very british elite

maar, ik heb  genoten

van de geur in de stallingen,

het geluid van de hoefijzers

het surrele uitzicht

en aanzicht

Waarom vinden mensen kakkerlakken vies?

Posted in Uncategorized by singajo on vrijdag, 24 april, 2009

Ik vraag mij dat soms af

Ze bijten niet

En ze stinken niet

Ze kunnen wel

Heel snel lopen

En twee weken blijven leven

nadat je hun hoofd hebt afgekapt

ze kunnen veertig dagen zonder eten

en  zijn niet kieskeurig

ze eten alles

zelfs erwtjes

ik lust geen erwtjes

Sommige kakkerlakken kunnen zelfs vliegen

En hun vliegstijl is hilarisch

Dat weet ik

Omdat er gisteren

Een dikke kakkerlak boven mijn hoofd vloog

Op mijn dak

Hij leek wel dronken

Zwalpend door de lucht

Met zijn dikke lijf

En lange schildvleugels

Ik keek vol bewondering

Naar het beestje dat iedereen zo vies vindt

Gij kunt tenminste vliegen, zei ik tegen de kakkerlak

Echt vliegen

Zoals vogels en vlinders

Zoals een pelikaan

Zoals lieveheersbeestjes

Misschien zijn de mensen wel jaloers

Want gij overleeft atoombommen

Gij overleeft alles

Gij vuile kever!

Toen keek hij raar en ik herpakte me

Neen, sorry, ge zijt geen kever

Ge behoort tot de superorde van de Dictyoptera

Alleen al daarom vind ik u zo magisch

En ja, ge zijt in staat om vieze bacteriën over te brengen

Omdat ge met uw poezelige poten door het eten loopt

Of er misschien zelfs in kakt

maar ik zal u daarom niet haten

want tegenwoordig zitten er overal vieze bacteriën aan vast

krijgt iedereen smetvrees

van mij moogt ge dus gewoon blijven

hij fladderde in een grote cirkel rond mijn hoofd

zoem –zoem

en toen vloog hij weg

faut le faire.

vandaag in de brievenbus

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 22 april, 2009

meneer Boeddha

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 21 april, 2009

Dit is meneer Boeddha die in de tempel achter ons dak aanbeden wordt.

Om zes uur ’s ochtends slaat de gong voor hem.

En weet ik hoe laat het is.

De opzichters en verkoopsters van wierrookstokjes amuseren zich best tijdens het werk.

Spelletje kaart spelen,

potje noedels naar binnen slaan.

Nagels lakken.

Terwijl de ventilatorman voor een briesje zorgt.

Ik ga daar soms wierrook branden.

Omdat het lekker ruikt.

Voor Nur Nur. 

Omdat ik dan even stil word,

En de onrust uit mijn lijf wegebt.

En ook wel omdat ik hoop dat het helpt.

Vereren als je niet gelooft.

Tagged with: , , ,

Skypen met ma en pa (2)

Posted in Skype by singajo on zaterdag, 18 april, 2009

Vader houdt tegenwoordig lijstjes bij. Met dingen die ze hebben gedaan. Korte beschrijvingen met plaats en datum. “De 9de hebben we tante Lou naar de TGV gebracht. Op Pasen zijn we gaan kijken naar de ikebana tentoonstelling van tante Antoinette. Gisteren hebben we op Nootje en Hannepan gepast en ben ik gaan fietsen. 45 kilometer”, hij kijkt dan naar zijn lijstje om zeker te zijn dat hij niets vergeet.

Ik kijk graag naar mijn vader die zijn lijstje voorleest. Ik mag hem voortdurend onderbreken om meer details te horen. Hoe zag tante Lou eruit? Maakt tante Antoinette mooie bloemstukjes?, heeft Nootje met de computer gespeeld? … zo van die dingen.

Hij vertelde dat hij zijn gps een hele week was kwijt geweest. Dat hij daar “een beetje” kribbig door liep. Mijn vader die kribbig loopt, dat wilt ge niet meemaken. Hij zei zelf half verontschuldigend: “Ma is een secundaire lijdster.” Een vrouw van de weerbots. Die pas haar beklag doet over zijn kribbig gedrag als de gps al lang gevonden is. “Ze heeft me doen afzien hoor.” Dat kon ik me ook voorstellen. Ma die kwaad is, dat wilt ge ook niet meemaken.

En toen vertelde hij een geheim. Hij ging er helemaal in op. En ik viel haast van mijn stoel. Ja, het was verbijsterend geheim. Maar ook wel grappig. Vonden we desondanks. Filmisch bijna. Al wist ik dat moeder er niet zou kunnen mee lachen, en toen ik het retorisch vroeg zei vader: “neen, daarvoor is ze teveel vrouw.”

En toen kwam moeder aanschuiven. Die wou uiteindelijk en zoals verwacht ook wel haar mening kwijt over het geheim. Ze zei: “Jozef, ga u klaarmaken, we moeten subiet weg en ge zijt nog niet gewassen.”

Maar mijn vader is soms ook een beetje teveel vrouw. Luistervink. Nieuwsgierigaard.

Hij doet of hij druk bezig is, heel druk bezig met het zoeken van een boek in de kast. Hij zoekt bijna altijd een boek in de kast als ik babbel met mijn ma.

Ik moet daar altijd zo om lachen. Om dat beeld van vader die op de achtergrond boekjes staat te sorteren. Ondertussen moet hij zijn duizenden exemplaren toch wel blindelings weten staan. Mijn ma die zich af en toe omdraait naar pa om te zien of hij luistert. “Natuurlijk luistert hij!”, roep ik in haar koptelefoon. “Jef?”, vraagt ze dan. Maar vader geeft geen kick. Hij speelt het zo goed.

Alleen.

Mijn ma en ik, wij zijn teveel vrouw om zijn spel niet te doorzien.

En wat me nog heel vrolijk maakte gisteren, was hun Boeddhistische outfit. Mijn ma en pa. Ze zijn een perfect geheel. 

Adieu (4)

Posted in Uncategorized by singajo on vrijdag, 17 april, 2009

 

Ge vraagt u af of ze hem gaan durven opzetten.

Ge vraagt u af of het hen zal storen, dat hij naar verzorgende kokosolie voor mijn haren ruikt.

Ge vraagt u af waarom ze altijd juist de dingen kiezen waar ge zo aan gehecht zijt.

Hadden ze nu nog mijn telefoon gepikt. Of mijn sjakosj.

Ik heb m’n best gedaan, surrogaatcompensatie gezocht in de vorm van een kramakkelige goudfiets na de eerste rouwfase om m’n Groene Italianer . Maar die goudfiets staat hier vooral in de weg. Dat komt eigenlijk omdat ik hem heb vastgemaakt aan een kast in de entree en al maanden de sleutel van het slot ben verloren.  

En nu dit.

Mijn gifgroene helm. Een souvenir uit Bali. Een herinnering aan een heerlijke bebek trip langsheen de al even groene rijstvelden.

Ik kon doodvallen toen ik gisterenavond naar onze scooter liep, hem niet trouwgeweg zag hangen aan de achteruitkijkspiegel.

Ik stond daar schoon. Kon niet mee achterop. Maar vooral: ik kookte.

En nog steeds.

“Don’t be angry lah, just relax”, zei de taxichauffeur.

“But they stole my helmet!”

“Only one helmet lah”, negeerde hij m’n probleem.

“Yes only one helmet. Do you wear sometimes two?”

Hij zweeg.

Ik dacht: dit keer ik onderneem ik actie. Hang ik de hele stad vol affiches zoals ze destijds hebben gedaan toen die mankende Selamat terrorist was ontsnapt uit het detentiecentrum. Wanted. En dan een foto van mijn kop met die helmet erop. Want weet u, er is zo maar 1 helmet in de hele stad. En die staat nu op het hoofd van een voos boefje.

Die moet worden gepakt.

Ja, for only one helmet.  

Tagged with: ,

Instant geluk

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 16 april, 2009

Wil je hem even vasthouden, vroeg ze.

Natuurlijk wou ik dat. Alleen voel ik me altijd een beetje vreemd. Als ik zo een onbevlekte baby in m’n armen heb. Onwennig. Ik denk altijd dat je het aan me ziet, dat ik het niet echt  kan. Omdat ik er geen ervaring mee heb. Met baby’s.

Doorgaans beginnen ze ook plotsklaps te huilen van zodra ze onder mijn hoede zijn. Dan voel ik me de verpersoonlijking van de boze sprookjesheks uit Hansje en Grietje. Of zoiets.

Maar met hem was het anders. Hij lag op m’n benen, z’n perfecte hoofdje op m’n knieën. Hij voelde zacht. Rook zoals alleen zij kunnen ruiken. Ik kreeg haast zin om als een nieuwsgierige hond aan hem te snuffelen.

Hij keek naar me.

En lachte.

Ziet hij me? Vroeg ik me af. Met baby’s weet je maar nooit, die worden half blind geboren. Maar hij grijnsde, echt, toen ik spontaan en speciaal voor hem m’n liefste smoel opzette. 

Helemaal perfect zag hij eruit.

En hij lag zalig relaxed op de knieën van de boze heks.

Stel u voor.

Zonder gene begon hij tot mijn verbazing  protjes te laten,

Zijn onbeschaamdheid deed me lachen

zelfs zijn verteerde maaltijd moest eruit waardoor m’n buik een beetje begon te trillen.

Zal ik hem overnemen. Verversen?

Maar hij stonk helemaal niet. Hij rook nog steeds vers.

Fris en onbevangen.

Zoals alleen zij dat kunnen.

Alleen.

Hij lachte niet meer.

En ik begreep dat.

Er zijn fijnere dingen dan drijven in een natte broek

op de knieën van een vikingvrouw

terwijl je moet vrolijk zijn

ter ere van haar portie instant geluk.  

Zo gaat het dus de laatste dagen

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 15 april, 2009

ik denk teveel. denk ik.

en ik denk dat omdat ik me juist bedacht

dat het is omdat ik te veel denk dat ik hier niet tot schrijven kom

dan zit ik in gedachten verzonken

en druk ik wel op computerknoppen

waardoor kleuren en lettertypes veranderen

waardoor iets waar je een intens maar dubieuze relatie mee hebt

plots een vreemde in je bestaan wordt.

Activate.

Klik.

Ploef.

Chaos Theroy Theme activated.

Blauwe chaos in mijn hoofd ook.

Zit  mezelf uren te verliezen in het licht van m’n onweerstaanbare mac en zijn kunstjes. And I enjoy. A lot.

In den achteruitgangstijd, die er nooit zal komen, maar die  ik zo af en toe in gedachtelijk proef en leef,

zou die mac er niet zijn.   

dat bedenk ik me, nu.

Doorsneewerkdag

Posted in filmpjes by singajo on dinsdag, 14 april, 2009