Singajo's world

Merci au Viagra

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 25 maart, 2009

 

cam-11

Toen ik mijn voeten door het zand van serendipity beach woelde , ervoer ik een lichte schok. Dat kwam omdat ik me de plek helemaal anders had voorgesteld. En naar links keek. En dan naar rechts. Bars. Bars. En nog eens bars. Allemaal met dezelfde strandfauteuils voorzien van comfortabele kussens. Een muzikale kakofonie van walgelijke rockmuziek die je links en rechts om de oren slaat. En vooral: toeristen. Teveel toeristen zoals je ze op te mijden partybeaches in Spanje ziet. Des Places à éviter.

Met dit verschil: kruipende bedelaars op handen en stompbenen, straatkinderen in lompen die ijverig lege bierblikjes verzamelen in hoop op een bord rijst, mooie vrouwen die verse kreeften verkopen, of gegrilde inktvis ingesmeerd met een heerlijk mengsel van poivre du campote, zout en citroen..

Armoe en verbrasserij op dezelfde plek. Ze gooien er met alcohol naar je hoofd. Iedereen wordt er dronken als de zon ondergaat. Vakantiegangers die zuipen. En blijven zuipen. Ook na het happy hour. Bars met hoertjes, jonge meisjes die hopen een toerist voor eeuwig en altijd binnen te doen.   Want dan zijn zij ook binnen. Het enige ticket naar een beter leven. Hoe dan ook. Kan ik hen toch niet kwalijk nemen? Ik probeer het zelfs te begrijpen, na al die tijd, maar uiteindelijk lukt het niet. Niet echt. Hoe hard ik het ook tracht. Hun ticket mag  de gedaante hebben van een vadsige Duitser met een verbale handicap. Heel kieskeurig zijn ze niet. Zo een mens die geen behoefte heeft aan communicatie. Dit soort kerels treft het met een Cambodjaanse schone die de was doet en geen Engels praat. Ik werd een beetje onpasselijk op die plek. Ondanks de zon. Ondanks de pittoreske vissersboten. Dankzij de venijnige zandvliegen ook.

En dan liep ik de bar binnen van een jonge Fransman die wel de tweelingbroer van Tom Barman leek. Die ogen, die spitse nervositeit. Het was hem precies echt. De wijn in kleine glaasjes geschonken, de pastis die rijkelijk vloeit, de plek waar definitief gestrande Fransen samenkomen, petanque spelen – la douce provence en Cambodje. En Francais klinkt het nog poëtisch ook, al dat over de meisjes gestoef. Altijd weer dat zelfde verhaal.

Ik ben stout geweest tegen een welbespraakte bebaarde zeventiger die pronkerig vertelde over de Cambodjaanse meisjes die het zo hebben voor oudere Westerlingen. “Dat komt”, zo zei hij alsof hij er een studie had aan gewijd, “omdat ze heel veel respect voor ouderen hebben. Oude mannen zijn koningen. Bij Cambodjaanse vrouwen  komt de vader op de eerste plaats, dan de kinderen en dan de echtgenoot. Ik kon het nog volgen tot zover. Het is een feit dat de ouderenzorg zich hier veel meer in familiale kring afspeelt. Dat zijn wij een beetje verleerd, daar hebben wij geen tijd voor. Ons eigen leven eerst… Maar goed, ik vroeg hem dus of het misschien ook zou kunnen meespelen dat oude mannen met geld doorgaans sneller doodvallen dan een jonge vent, dat die meisjes zo sneller een eigen fortuin kunnen binnenrijven. Toen verslikte hij zich toch wel een beetje is zijn glas pastis. Daar had hij precies nog niet over nagedacht.

Hoe radeloos moet je zijn om je te laten bezwangeren door een blanke die je twee dagen kent? In de hoop dat hij je meeneemt, toegewijd zorgt voor jou en je kind? De ultieme sprankel hoop op een beter leven. Maar veelal draait het anders uit, en baren die meisjes halfbloedjes waar ze zelf niet kunnen voor instaan, kinderen die ze achterlaten in weeshuizen. Of bij een surrogaatmoeder. Intriest.

Die welbespraakte zeventiger deed me ook wel lachen. Soms moet je het verstand op nul zetten en meegaan in een verhaal. Hij vertelde dat hij in Frankrijk getrouwd was met een twintig jaar jongere vrouw. “Toen ik zeventig werd, vond ze me te oud. Ze wou scheiden. Ik ben naar hier gekomen en leef nu samen met een meisje van 25. Mijn seksuele driften zijn nimmer zo levendig geweest. Et tu sais, petite Belge,” glunderde hij,  “ici je bande… Merci au viagra.”

Dan staat ge daar als gedegouteerde petite Belge maar moet ge toch wel lachen. Desondanks. En zult ge zijn pretoogjes die de jeugdigheid van een zeventienjarige uitstraalden niet gauw vergeten. Misschien wel nooit.

Merci au viagra. 

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. vandepotgerukte said, on dinsdag, 31 maart, 2009 at 2:08 pm

    Los van het verhaal, kan uw niet meteen alles veroordelende stijl mij wel bekoren.

    Was getekend


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: