Singajo's world

Sebuku dus.

Posted in Places where nobody goes, Uncategorized by singajo on maandag, 3 november, 2008

Na drie dagen stoffige mijnputten trokken we naar Sebuku. Een eiland waar geen mens komt als hij er niet moet zijn. We zijn er vanuit Balikpapan naar toegevlogen met een vliegtuigje niet groter dan een cockpit. Knus, dat wel, maar ik had de avond voordien in onze hotelkamer naar een documentaire gekeken op National Geografic over vliegtuigrampen en ik kan niet ontkennen dat dit mijn gerust gemoed iets uit balans bracht. Zeker toen ik merkte dat piloot en copiloot constant aan het kibbelen waren, niet overeen kwamen in de keuze van het radarbeeld en tot overmaat van ramp ook niet heel goed wisten op welk pietluttig eiland ze nu juist moesten landen. Voorzeker de eerste keer dat het duo naar dit verscholen oord vloog.

En dan die landingsbaan, we kwamen in volle vaart aangevlogen maar er lag nergens iets dat op tarmac leek,  ik zag alleen maar modderig zand. Achteraf gezien bleek het een van mijn zachtste landingen ooit en de aanblik van het luchthavengebouw deed denken aan tijden die bij ons nooit hebben bestaan. We zijn tot aan het tuinhuisje getaxied en daar stond een oude man met gele gummie laarzen en een houten kruiwagen met bijna vierkant wiel om de bagage op te laden. In de voortuin van het tuinhuis stond een blanke man nonchalant een sigaar te roken, en het interieur deed eerder denken aan dat van een bruine kroeg dan aan een plaats waar vliegtuigen doorgaans landen. Daar stond ook Didi, de donkere mining manager die verdacht veel weg had van een Indo versie van Den Dikken uit Laurel en Hardy. Hij werd onze gids en het begon meteen goed toen we in de mijn office aankwamen na een korte rit door modderige plassen door een domein dat veel weg had van een legerbasis. “So you want to leave tomorrow?”, vroeg Din, de meest funky shipping en marketing manager die ik ooit in m’n leven heb gezien. Zonder het zelf te beseffen leek hij zo weggelopen uit een Pulp Fuction-achtige film. “Just call me Dean” zei hij, “James Dean”. Niet dat hij er op trok of zo, met zijn groot gebit vol grauwe tanden, met zijn lange zwarte pagekop en ondanks zijn seventies broek. Maar het werkte. Din was de eerste van wie ik de naam kon onthouden.

“Yes we leave tomorrow”, zei ik, “we have a flight at 1 pm.”  – “But there is no flight at 1 pm tomorrow and the flight at 9 pm is fully booked”  – “I see. Day after?” – “No, no. No planes in the weekend! Just stay! It’s fun here. A nice resort. Yes! Yes! Stay.”

En we bleven dus tot maandag . Didi bracht ons naar het Beach camp, een drassig park vol houten slaaphuizen, en een kantine waar je kunt ontbijten van 5 tot half 8. En dineren kan  van half zes tot kwart voor acht pie em. Het had wel iets, al die blauwe huizen langs modderige wegels met een vergezicht op de zee. De slagbomen waar we onder door moesten, de overvloed aan zwart bebobotte security mannen, de druilerige regen en in de verte het geluid van crunchende steenkool.      

Nog een klein detail: er was in het hele kamp geen druppel alcohol te krijgen en ik stond daar toch wel van versteld. Misschien niet vreemd omdat we ons in Moslimcontreien bevonden, maar ’t voelde toch raar, zonder aperitiefje na een harde werkdag.

Beach Camp

Nog eigenaardig voelde de kantinesfeer. Behalve de vriendelijke dienstertjes was er niemand die eruitzag alsof het leven een geschenk is. Allemaal staarden ze naar hun trouwens overheerlijke bord eten en aten ze stilzwijgend tot de laatste rijstkorrel hun sauserige bord leeg. En dan reden ze in hun  4X4 naar hun kampplaats, naar bed. Stille nachten, donkere nachten, slaapnachten  zonder enig vertier. Alhoewel. Er bleek na een dag research dan toch een gelagzaal aanwezig, neergepoot op het strand door ene Les uit Groot-Brittannië die al 10 jaar van het kampleven geniet. In bevoorrechte positie dan, poen scheppend waarmee hij al een restaurant voor zijn blonde tweelingdochters heeft gekocht op Gran Canaria. Hij denkt duidelijk aan zijn pensioen. Een ingenieur kan zich al eens iets meer permitteren dan een gewone werkmens, zo ook het bouwen van een strandbar op het eiland van krijgsgevangenschap. De pinten biedt hij gratis aan, maar zijn bar is dan ook nagenoeg leeg, enkel guests komen er over de vloer en alleen maar als hij er zelf zin in heeft.  En hij had er maar 1 avond zin in.

Het went trouwens wel, dode avonden in een onderkomen waar de lichten om 9 uur uit moeten, een barak waar altijd dezelfde twee mannen zitten zagen tegen elkaar, de ene een cola drinkend, de andere nippend van zijn thee en lurkend aan zijn dikke stinksigaar. Avond in avond uit zitten ze daar van acht tot negen, ze lijken op  die twee zageventen uit de slotscène van no country for old man. Fuckin’ boring.

Stockpile night view

Maar als studiereis was deze uitstap meer dan interessant. Ondanks het strontweer zonder schone blauwe luchten, het strontweer waar de koloniaal krankjorum van werd. Omdat een blauwe hemel zo veel mooier is dan een fletse grijze wolkenmassa. Hij kon zijn werk niet goed doen, vond hij. En ondertussen konden de gravers en truckers hun werk ook niet doen, de grond was te nat. En denk maar niet dat ze gezapig en blij lagen te luilakken in hun zetel. Immer en altijd paraat voor het eerste weersomstandig beterschap. Want no rides, no money. 

Advertenties
Tagged with: ,

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. vandepotgerukte said, on dinsdag, 4 november, 2008 at 12:57 am

    Ik kan me voorstellen dat die lui shiften werken zoals op booreilanden of schepen, een aantal maand op en af. Die mensen wonen daar toch niet altijd?

    Was getekend

  2. singajo said, on dinsdag, 4 november, 2008 at 2:29 pm

    Ja dat klopt, 31 dagen aan een stuk werken en dan hebben ze 8 dagen vrij. Bij de hogergeplaatstenzijn er wel die ieder weekend naar Balikpapan vliegen voor een weekend off.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: