Singajo's world

Zo leer ik (fonetisch) Chinees

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 23 september, 2008

 

“Xsi-jaow! Xsi-jaow!”. Zo klinkt het als je het tegen iemand roept.

Een beetje zoals “Mi-jaauw, mi-jaauw”, uit de muil van een verveelde kat.

Twee volle dagen heb ik het smekend uitgeschreewd  naar de ‘talents’ tijdens een fotoshoot. Geen gecaste modellen, maar de mensen om wie het echt ging.

De beddenmakers en stofzuigsters van een populaire hotelketen. Binnenkort wandel je als gast hotelkamer 532  binnen en zal aldaar, op de perfect gestijfde lakens een ansichtkaart liggen met de beeltenis van de vrouw of man die UW bed komt opmaken, die UW tapijt stofzuigt, die Uw twee hoofdkussens-met-strik-rond teder zal opschudden, iemand die UW ‘schmink wattekes’ uit het strak gedesigned vuilbakje graait .

En iemand die dat vooral niet doet in room 535. Lang leve de personal house keeper! En weldra begroet die keeper u van op een postkaart met de tekst dat ge heel welkom zijt en dat hij of zij persoonlijk instaat voor de verdeling van de eendendonsjes in uw “two soft pillow’s for an ultimate night rest”,  – zo ongeveer staat het toch op het briefje aan de strik van het opperkussen, maar dit terzijde – en ook nog dat ge altijd moogt bellen naar de postkaartfigurant als er een probleem zou zijn met een scheef liggend laken. Of zoiets.

1 obstakel: afgerond naar beneden spreekt 90 procent van de uit China geïmporteerde crew  geen woord Engels. Dan staat ge daar dus proper als ge iets wilt vragen aan die lieve mensen die zo schoon lachen naar u op de foto, of als ge wilt reclameren over de tandpastaklodder die aan de spiegel hangt. Dan staat ge daar met een mond vol tanden,  als ge hen gewoon wilt complimenteren omdat ge zo goed hebt geslapen met uw hoofd op de two soft pillow’s.

Ze vonden het in ieder gaval zichtbaar spannend dat ze helemaal werden opgemaakt met schmink en al, dat er iemand lak in hun haar spoot, dat ze daar zo trots mochten poseren met een stapeltje vers gewassen bandhanddoeken voor op hun eigen persoonlijke postkaart. “Smile, smile,” riep ik gisterenochtend naar onze eerste klant die plotsklaps een verdwaasd gezicht opzette. Angstig bijna. “Die roste viking gaat mij opeten”, las ik in zijn horrordoorlopen ogen.

“XSi-jaow! Xsi-jaow!”, riep de Singaporese schminkeuze. En er verscheen zowaar een glimlach. 

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. vandepotgerukte said, on woensdag, 24 september, 2008 at 3:21 pm

    Een dikke fooi zal de communicatie ongetwijfeld naar een hoger niveau brengen.

    Was getekend


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: