Singajo's world

Beste Sven,

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 4 september, 2008

Excuses, mijn reactie op jouw reactie (drie posts naar beneden) is een beetje lang uitgevallen, vandaar deze brief.

Eerst en vooral: we doen hier veel meer dan luiweg in ons bed naar de regen staren.  Leven van de liefde is mooi, al moeten de broden waar we ons mee voeden helaas ook worden betaald…

Geloof het of niet, vorige week moest ik aan jou, en nog veel andere leerkrachten in België denken. Dat kwam zo:  we waren op een feestje ten huize Mister O., de ex-leraar English Literature van de Nageboorte. Mister O. is een , zacht uitgedrukt, fijn geflipte Tanzaniaan die hier al jaren Engels doceert. Eerst deed hij dat op een gerenommeerde international school, waar hij z’n jonge welpen iets trachtte bij te brengen over de literaire kunsten van Shakespaere en co., en tegenwoordig amuseert de man zich met het aanleren van basis kennis Engels aan Chinese receptionistes die door hun werkgever naar dit eiland worden overgevlogen omdat alleen maar Chinees misschien een beetje weinig is, nu China druk bezig is met de verovering van de wereld. Mister O. schept ontzettend veel genoegen in dat doceren van een simplistische versie van de Angelsaksische taal. “How do you do? My name is Chin. What is your name? Can I help you please?’ Dat soort dingen onderwijst de man dezer dagen als hij voor de klas staat. Zijn huis was overvloedig bezaaid met buitenlandse leerkrachten die van wiskunde tot voetbal doceerden. En wat opviel: geen een sprak er over schoolse perikelen, de werkdruk in het onderwijs, niemand klaagde over de jeugd van tegenwoordig, niemand zeikte over zijn pensioenspaarplan, allemaal stonden ze daar met een welgemeende smile on their face, genietend van de zwoele avondtemperaturen, ondanks hun leeftijd fris en jong, blij en lachend met de simplistische uitspraken van hun studentinnen, zij waren die avond immers de giechelende bloemen in de tuin. 

Begrijp me niet verkeerd, ik weet heus wel dat er in België gemotiveerde leerkrachten zijn. Ik en er menig, en daar ben jij ook een van, maar helaas ken ik er ook een pak, misschien wel meer, van het andere soort. Grauwaards. Mensen die al nachtmerries krijgen halfweg augustus omdat ze zestien dagen later alweer voor een bende joelende pubers zullen staan die niet geïnteresseerd zijn in wat zij op het bord schrijven, leerkrachten die al huiveren bij de gedachte aan de eerste klassenraad, bij de gedachte aan dat kreng van een gepensioneerde non die ondanks haar op rust zijnde status de plak blijft zwaaien op school. En dan sta ik daar voor die gestuikte, donkere en ‘witty’ Mister O., die al lachend en super enthousiast zijn centen verdient, iemand die er van geniet dat hij  Chineesjes “Can I help you”, leert zeggen en in zijn vrije tijd vooral  het leven smaakt. En dan zeg ik; “you are really an a-typical teacher en dan vraag ik; “How comes? That all teachers look so happy here? En dan zegt hij: “The palm trees. The sun and the dive in the swimmingpool at sunset.”

Misschien wat simplistisch, maar ik geloof het echt wel: het leven in de Tropen is verslavend. Niet alleen voor de redenen die hij aangeeft, maar vooral, dat is toch mijn gevoel omdat je hier als buitenlander precies op een andere planeet vertoeft, een planeet waar je zonder twijfel gefrustreerd zou kunnen raken  – iedereen weet dat Singapore een artificiële stadstaat is met weinig voedsel om de culturele honger te stillen, met wansmakelijk geklede mensen (ik moet er van kotsen, zei een vriendin me onlangs), mensen die hun mening niet durven uiten en met geprefereerde hobby collectief shoppen – maar anderzijds houdt die vreemde wereld je wel wakker, doet hij je nadenken over wat je wel en niet graag wil, en zoals overal vind je ook hier  gelijkgezinden, mensen met dezelfde dromen en smaken, deze stad houdt je wakker of je overleeft hier niet. Leerkrachten op internationale scholen MOETEN gemotiveerd zijn want hier kun je alleen maar dromen van een vaste benoeming die je dan luiweg en met een zure en gefrustreerde smoel kunt uitzitten tot aan je pensioen. Alleen de gepassioneerden mogen blijven, alleen de overtuigd gemotiveerden kunnen hier aan de slag.

Jij dus. Geen zin, Sven, om een collega te worden van Mister O?

Zwoele tropengroeten,

Singajo.

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. vandepotgerukte said, on donderdag, 4 september, 2008 at 2:37 pm

    Ik zou het luider kunnen omschrijven hebben maar niet beter.

    Was getekend

  2. Sven said, on donderdag, 4 september, 2008 at 11:53 pm

    Ik zal het even laten bezinken 😉

    Maar ik heb het natuurlijk hier óók reuze naar mijn zin…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: