Singajo's world

Lieve Aïda,

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 13 augustus, 2008

Je vraagt je af wat dit met me doet, zo’n vrouwenwinkel vlak onder mijn neus. Of de alom vertegenwoordiging van dit soort slavenhandel tout court in m’n dagelijks leven.
Wel, het blijft me intrigeren. En choqueren. Ik herinner me nog dat ik als kind op de achterbank zat in de auto toen we terug kwamen van de winter solden. File in Antwerpen centrum. We stonden stil in het schipperskwartier en ik keek m’n ogen uit. Moeder helemaal overstuur omdat mijn vader die foute weg had uitgekozen. Al die lichtjes, al die schaars geklede vrouwen die vulgair gesticuleerden, sommigen haalden hun tieten zonder verpinken uit hun soutien. Het kwam me over als een kermis voor geile mannen. Maar ik had wel een beetje meelij met die vrouwen, dat moest toch koud zijn, zo half naakt achter een kil venster?

Toen ik twee jaar geleden in Bangkok was, nog zo’n stad waar ze met gewillig vlees naar je hoofd smijten, heb ik een tete a tete gehad met zo’n schaap. Ze werkte in een bar met wel honderd meisjes. Al die half naakte dames hadden een nummer op hun rug. Je hoefde de hoerenmadam maar te zeggen “23” en twee seconden later vleide het nummer 23 meisje zich naast je neer. Het kon haar niet bommen met wie ze zou slapen, ze deed het met de glimlach. Maar ze had wel 1 droom. Dat er zo een ranzige vette Duitser op haar verliefd zou worden, haar mee zou nemen en met haar zou trouwen. “Want Thaise mannen trekken op niets”, zo zei ze, “die zijn lui en wij vrouwen moeten alles doen. Voor een inkomen zorgen, kinderen baren, kinderen voeden, de was en de plas.” “En denk je dan dat westerse mannen anders zijn?” Daarvan was ze stellig overtuigd. En Westerse mannen hebben geld. Dat natuurlijk. Dat vooral. Met mijn laatste centen heb ik haar voor de nacht vrijgekocht. Dat dacht ik toch: de hoerenmadam kreeg het geld en het meisje mocht met ons mee. Tot buiten. Toen zei ik: “ga naar huis, doe iets leuks deze avond.” Ze begreep er niets van. “Moet ik dan niet met jullie mee?”. Ik stak haar royaal extra geld in de handen en zei “neen, natuurlijk niet.” Ik ontplofte bijna toen ik zag dat ze zonder schaamte de bar opnieuw binnentrippelde. Deed ze het dan echt graag? Of was ze bang om die ultieme Duitser te mislopen?
Meest verbouwereerd was ik trouwens de volgende ochtend, toen ik aan de hoteldeur een sigaret stond te roken en zag hoe een witte zakenman nog half nagenietend naar buiten kwam, met achter zich het trippelend vlees dat hem van dienst was geweest. Een schoon kind trouwens. Hij merkte me op en deed terstond of hij dat meisje niet kende. Zij probeerde hem nog een fijne dag te wensen, hem te bedanken voor zijn goede smaak maar hij negeerde haar straal en liep naar zijn volgende zakenmeeting. Zo vernederend. Ik had goesting om hem achterna te lopen en een kopstoot te verkopen.

Niet alle meisjes worden gedwongen, en wat meer is, is dat het beter opbrengt dan kuisvrouw spelen. Dat is zeker. Als ik kijk naar Encarnacion, onze goedlachse Filippino poetsschat, dan keert m’n maag soms om als ik bedenk dat ze amper 350 euro (ruim berekend) per maand verdient en daartoe 6 dagen per week ochtend en namiddag shifts afwerkt. Zo zijn er veel, net als er meisjes zijn die “verkiezen” de benen te spreiden voor de eerste de beste gore vent om zo aan een inkomen te komen waarmee ze kunnen overleven. Singapore ligt toch wel in het midden van de derde wereld. En net als Encarnacion sturen zij veelal, omdat het niet anders kan een groot deel van hun verdiende opbrengsten naar het thuisland, om de familie te voeden. Intriest als dit de enige overlevingsoptie is. Zucht.
Maar anderzijds is hoererij hier zo ingebakken. Een dagelijkse gewoonte bijna. Niemand bekijkt die meisjes scheef als “vuile hoer”, ik ook niet (behalve als ze te dicht bij m’n vent komen), hier lopen ze trouwens niet in jarretelles over straat, hier zien ze eruit als veel andere kortgerokte meisjes. Ik denk trouwens dat men hier ook anders aankijkt tegen seksualiteit dan in het westen. Veel opener, minder exclusief. Misschien moet ik daar eens een onderzoek naar doen?
In de karaoke bar naast de deur zijn het trouwens geen westerse mannen op zoek naar vertier, maar locale Chinezen die zin hebben in amusante avond, en niet uitzonderlijk gebeurt dit met medeweten van hun vrouw. Ze spreken er af met hun vrienden om samen cognac te drinken, te kletsen en te kaarten en af en toe eens over de bil of borst van een schoonheid te wrijven. Meer gebeurt daar eigenlijk niet. Toch niet tijdens de dienst.
En de westerse mannen? Ja, voor hen is Singapore een echte vrouwenkermis, ik heb er toch wel meer dan enkele ontmoet die zich met de regelmaat van de klok de diensten van pleziermeisjes die ze opscharrelen in Geylang of Orchard Towers laten welgevallen. Sommigen kunnen niet meer zonder die kirrende jeugdigheid die geen vragen stelt, die bekoort en maximaal bevredigt. Meisjes die hen wijsmaken dat ze mooi zijn, fantastisch in bed, lief en zacht. Soms tegen mannen waarvan ik denk dat ze niet in staat zouden zijn om een normale Westerse vrouw te versieren. Monsters, vetzakken. Soms zijn het wel leuke mannen die bewust kiezen voor dit soort van vrouwelijk gezelschap. En soms worden ze echt verliefd. En dan is iedereen blij. Maar ik heb me ook laten vertellen dat die meisjes soms echt wel heimwee krijgen en het niet kunnen laten om opnieuw hun diensten aan te bieden. Omdat ze verslaafd zijn aan de aandacht, of verslaafd aan sjakosjen kopen.

Zucht. De eerste maanden stond ik toch wel perplex. Soms ronduit vernederend hoe bepaalde mannen hier over vrouwen praten. Of om te zien hoe gewillig de meisjes hier zijn. Maar alles went. Ook leven te midden een hoerentent… Al kan ik niet ontkennen dat het mijn manbeeld heeft aangetast. Het gebeurt hier wel vaker dat expatmannen hun vrouw na lange tijd laten staan voor zo een jong en strak poppetje waarmee de conversaties niet verder gaan dan ‘i luv u do u luv mie?’ Ik vind dat zielig en onthutsend. Is dat dan wat mannen willen? Sois belle et tait toi?
Voor de rest gaat allés overigens goed met me.
Kus van SJ.

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Aïda said, on dinsdag, 19 augustus, 2008 at 1:24 am

    Merci.

    Nu weer die slaven.

    Altijd iets om bij stil te staan.

  2. nel said, on zaterdag, 23 augustus, 2008 at 3:46 pm

    Het is nu net die ‘dagelijkse gewoonte’ die het nog schrijnender maakt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: