Singajo's world

Lovina

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 10 augustus, 2008

Er zijn zo van die plekken waar ik graag terug naartoe ga en in Bali is dat Lovina Beach aan de noordkust. Wellicht omdat het plat toerisme daar nog niet is binnengesijpeld nu de verloedering van het eiland toch gestaag aan de gang is (dat is toch mijn gedacht). Ik heb me laten vertellen dat in Bali de regel gold dat je niet hoger mocht bouwen dan de hoogste palmboom. Dat was de maatstaf waar men niet van afweek. Maar nu blijkt deze gouden regel voorgoed van de baan. Luxeverblijven, hoog en rijzig schieten als paddenstoelen uit de grond. Iedereen wil een bed aan de zuidkust. Blijkbaar is het de logica zelve dat toeristen graag komen waar nog veel vakantiegangers zijn. Kwestie van kont en borstmaten te kunnen vergelijken, kwestie van te kunnen schreeuwen: ik ben hier ook! De zuidkant van Bali begint Blankenberge allures te krijgen, plat toerisme met een overvloed aan bruingebakken vlees. Ik wil niet denigrerend zijn maar ik hou niet erg van dit soort plekken. Al ik heb me ook dit keer bezondigd aan enkele uren op het strand van Seminiak, want dat moet wel gezegd: de golven hebben er een verbazingwekkende kracht en de stranden zijn er ontegensprekelijk schoon. Vraag het maar aan mijn broer. Maar daar waar het toerisme hoogtij viert – de Balibommen lijken voorgoed vergeten – krijg je nog maar weinig te zien van de couleur locale.
Zoniet in Lovina. De plaats straalt ook wel tristesse uit. Je wordt er met je neus in de harde, toch wel derde wereld realiteit geduwd. Daar moeten de mensen knokken om te overleven. Daar gaan de kinderen niet naar school omdat onderwijs geld kost. Ik wilde die plek per se tonen aan Sympie, omdat ze in al haar zieligheid magie uitstraalt. Het strand is geen tot de verbeelding sprekend bakoord geplaveid met wit zand maar wel de plek waar vissersbootjes rusten op zwart zand, de plek waar zwijnen wonen, kippen en hanen, en zelf apen aan een touw. Natuurlijk komen er ook toeristen, maar die blijven doorgaans niet lang omdat alles er minder weelderig is dan aan de andere kant. Vorig jaar hadden we daar een klein losmen ontdekt dankzij een jongen op een brommer, wiens job erin bestond rond te toeren door Singaraja om er toeristen te spotten en hen naar die verscholen plek te lokken. We hebben hem toen proberen afwimpelen, met een air van: “wij vinden zelf wel een bed”, maar de jongen gaf niet af en bleef uren op ons wachten toen we keken naar de ondergaande zon, naar de bedrijvigheid van vissers zonder vangst. Uiteindelijk zijn we hem gevolgd en dagen blijven kleven in het vissersdorp. We hebben er door de achterstraten gedwaald waar frêle vrouwen struinden met grote vissen op hun hoofd, waar donkere mannen aan bootmotoren knutselden, waar men vol enthousiasme de kleurrijke voorbereidingen trof voor een huwelijksceremonie, we hebben er de heerlijkste gegrilde inktvissen gegeten en geluisterd naar triestige verhalen die met de glimlach werden verteld. We hebben er gesnorkeld tussen Yves Klein blauwe visjes, tussen zwarte zeesterren en wit koraal.
Vorige week was er dus het weerzien. Zelfs met de jongen op de brommer die nog steeds rondtoert door de straten van Singaraja en die ons nog niet vergeten was. Met de varkens en de kippen, met de vrouwen op het strand die nog steeds leurden met dezelfde souvenirs. Ze waren allen blij (ja, ook de kippen) omdat we terug waren gekomen, omdat we met onze komst zorgden voor extra bedrijvigheid, voor extra inkomsten ook, dat zeker. Een jonge visser heeft ons meegenomen op zijn schip, hij heeft ons koraalvissen leren vangen en duidelijk gemaakt dat het toch wel een kunst is, dat vissen met een draad aan een bamboesteel. We zijn ook zonder succes op zoek gegaan naar de jongen die een jaar geleden lag te drijven met zijn hoofd op de rode koffer. Ik wou hem zo graag terugzien om hem te zeggen dat dit beeld van m’n koloniaal geselecteerd is voor een tentoonstelling. Maar op een jaar tijd veranderen kinderen hard. Soms zo danig dat je ze voorbij loopt zonder te weten dat je ze ooit hebt gevangen. Met de lens.

Tagged with: , , ,

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Aïda said, on dinsdag, 12 augustus, 2008 at 1:28 pm

    Het leven in een droom.

    Met voldoende relativering.

    Ooit krijgt die jongen dat misschien van iemand te horen, wie weet. Alhoewel.

  2. vandepotgerukte said, on vrijdag, 15 augustus, 2008 at 2:58 pm

    Gelezen

    Was getekend


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: