Singajo's world

Waarom het leven alweer (zucht) schoon is vandaag

Posted in Uncategorized by singajo on donderdag, 28 augustus, 2008

Omdat het water hier deze ochtend met tropische snelheid en in Aziatische hoeveelheden uit de hemel kwam vallen waardoor de zoveelste ochtend-soes-draai’ in bed urenlang de enige optie was. Dat vond ik toch.  Omdat het wel iets heeft, kijken door een open raam naar de neerplenzende regen. Omdat de koloniaal zijn overheerlijk, cholesterol rijke ontbijt heeft klaargemaakt toen het water er genoeg van had. Omdat zijn tomaat uit blik met verse chili, koriander, worcestershire saus en spek-spiegelei het beste ei ter wereld is. Omdat we pas ontbeten om 1 pm toen de zon al scheen. Omdat ik dezer dagen zonder tegenzin de vuile schotels was. Omdat ik een douche rechtstaand op het stoeltje heb genomen met mijn neus in het open vensterraam, met op de voorgrond m’n  familie gele badeenden die meegenoot van het mooie wolkenzicht. Het waren van die wolken waar ge u kunt in laten vallen. Met een duizelingwekkende veerkracht, zo lijken ze wel. Omdat de koloniaal me heeft uitgelachen met mijn “ik-wil-u-zo-graag-pakken-maar-het-is-nu-helaas-niet-het-moment”-blik. Omdat er veel mensen over het leven zagen maar ik daar het nut niet van inzie, noch de verspilde energie. Omdat ik zelfgebakken appeltaart naar een vriend heb gebracht die zich niet echt lekker voelt. Omdat ik ondanks alles heel trouw blijf aan mijn groene Italianer want alweer heb ik me niet laten verleiden tot de aanschaf van een zevenenvijftigste rangs kopij. Omdat ik urenlang in oude platenbakken heb gesnuisterd op de Thiefmarket.  En omdat ik me daar uiteindelijk wel heb laten verleiden.  Door zeventien vinyl platen dan nog wel. Omdat ik voor de aankoop  van die elpees ben afgegaan op het hoesdesign. En omdat dit in de meeste gevallen een, al zeg ik het zelf, uitstekende keuze was. Omdat de zoon en de vader nu samen foto’s aan het nemen zijn. Ergens in de stad. Omdat ik hier nu dus het dak voor mij alleen heb en van die gelegenheid gebruik heb gemaakt om al zeven keer naar eenzelfde plaat te luisteren.  Omdat ik nu niet alleen verliefd ben op mijn koloniaal maar ook op die plaat. Omdat een homovriend van twee vrienden het Grote-penissen-boek cadeau heeft gekregen voor zijn verjaardag  en omdat hij daar heel blij mee is (ik heb zijn gezicht gezien op skype. Amai, dat sprak méér dan boekdelen).  Omdat ik met mijn luie hoofd de planten geen water moet geven omdat er zoveel water uit de lucht is gevallen deze ochtend. Zo maar, gratis en voor niets! Omdat de zoon zich hetzelfde kleedt als de vader als hij op pad gaat om foto’s te nemen. Omdat ze weldra komen afgesnord met de oude Vespa en verse broccoli en  kaas onder de armen. Omdat we straks plakspaghetti gaan eten. Omdat er nog steeds mooie wolken passeren. Omdat ik voor de vijftiende keer naar de platendraaier ga lopen voor een extra rondje van deze plaat: 

Omdat ik nadat ik dit fantastische plakje voor de vijftiende keer had omgedraaid naar de keuken ben gehold, speciaal voor mijn vader, zodat ik worcestershire sauce zonder spellingfouten zou kunnen schrijven en omdat ik daar, als bij toeval, op een doos Pringles ben gebotst – sour cream and onion, mijn favoriet – en omdat ik na die botsing terug moest denken aan gisteren, toen ik verontwaardigd was omdat dat Pringles pak, met opschrift Jumbo Can,  maar half vol zat met chips  die kleiner van formaat waren dan vroeger het geval, en omdat ik nu bij mezelf moet constateren dat het me op dit eigenste moment echt niet kan bommen dat die chips kleiner zijn dan vroeger omdat ik vooral goesting  heb om er een in mijn mond te steken. En omdat dat kan. Voila. Daarom is het leven alweer schoon vandaag 

De lachende zwijntjes

Posted in Heimwee, Uncategorized by singajo on woensdag, 27 augustus, 2008

 

Ze zegt me dat die zwijntjes niet lachten toen ze de foto maakte, “Ze schreeuwden het uit van angst! Amai die beesten kunnen nogal te keer gaan. Heb je al ooit een zwijn horen janken?”

Heb ik. Een slachtensklare zeug. Met het mes op de keel.

Ik zeg haar dat die zwijntjes wel lachen, omdat dat kietelt, zo een mensenhand. En omdat zij de vrouw die de zwijntjes vasthoudt in haar onnavolgbare stijl enthousiasmeert  voor op de foto. 

Zij doet me ook lachen, telkens ik haar hoor of zie. Ik mis mijn vriendin soms heel hard. Zo hard dat ik er niet van kan slapen. Dan sta ik op in het holst van de nacht en skype ik haar. Dan lachen we om de zwijntjes en vertellen we mannenpraat. Dan laat ze me haar nieuwe jurken zien en bespreken we de gemoedstoestand van onze gemeenschappelijke schrijversvriend met zijn proper kapsel. Onze eigen gemoedstoestand. Dan zwijgen we soms een poosje omdat er ondanks dat videobeeld een groot gemis is.

En toch, als ik haar gezien heb, keert de rust weder, val ik met een glimlach on my face in slaap. 

Lachende of huilende zwijntjes? ’t Doet er niet toe. Maar haar zie ik doodgraag. Dat wel.

Tagged with: , ,

Ons dak

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 26 augustus, 2008

Of toch een stukje ervan. Door de ogen van de nageboorte. Hij zit hier veel en graag. Omdat het groot is, omdat er veel planten staan en zelfs een frigo met koele pinten in openlucht! En een fake Louis Quatorze zetel, gezellige lichtjes (lang leve Bert het gloeiend hert en Stijn het verlichte konijn) en ook omwille van de oude platendraaier waarop versleten LP’s een beetje knarsend  rondjes draaien.

Maar waar ik vooral blij om ben: de zoon is ook helemaal wild  van Hem:

Gevonden in een achtersteeg van Little India. Iedere dag opnieuw moet ik vechten voor zijn blijvend, stilzwijgend gezelschap want liefst van al zou de koloniaal hem nog vandaag over het balkon gooien. Ik begrijp er niets van, die vent doet helemaal niets verkeerds, is bovendien aandoenlijk mooi (die weemoedige blik!), en vooral: goedkoop in onderhoud.

Allerzielen, maar dan anders

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 25 augustus, 2008

Deze maand vieren de Chinezen Allerzielen, of toch iets dat er op lijkt. Ze herdenken in ieder geval de doden en dat doen ze hier niet door een pot chrysanten op een grafzerk te plaatsen. Neen, deze maand komen de doden bij hun nabestaanden op bezoek. En ze zijn welkom want er worden heerlijke maaltijden voor hen klaar gezet. Een beetje zoals de wortel en het klontje suiker voor het paard van Sinterklaas. En wat men nog doet om de doden te behagen is geld verbranden. Enfin, vals geld althans, ge kunt dat hier in de winkel kopen per kilogram. Meer zelfs, ook papieren televisies, kostuums, fietsen, flessen gin, sigaretten, parfum, snoepgoed en  zomerjurkjes gaan hier dezer dagen in snel tempo in rook op. Allemaal voor de doden.  Zelfs huizen! Men gelooft dat die nepgoederen zo in die andere wereld komen en pardoes veranderen in de echte versies. Hocus Pocus Pats. Ze mogen zich daar ook al eens zat drinken in het hiernamaals, nietwaar. En de Olympische Spelen volgen op den teevee en een nieuw jurkje aantrekken of een fietstochtje maken naar een dode in een ander dorp. Om nog te zwijgen over de geneugten van een echte sigaret! Men doet hier werkelijk alles om de doden een comfortabele rust te bieden, maar ook wel uit eigen belang want al die offers zouden geluk en voorspoed brengen.

Er zijn trouwens Chinezen die ervan overtuigd zijn dat de doden, nu de poorten van de hel openstaan, van de gelegenheid gebruik maken om zich te wreken op zij die hen tijdens hun voorbije leven onrecht hebben gedaan en niet alle Hungry Ghosts zijn menslievend. Er zijn slechte geesten die kindertjes tot de verdrinkingsdood willen brengen en daarom zie je maar zelden een Chinees in het water tijdens de Month of the Hungry Ghosts. En de resorts in Bintan zijn Chineesvrij deze maand! Want reizen wordt ook afgeraden, zeker met het vliegtuig, net als trouwen, een nieuwe zaak starten of verhuizen. Voor de niet gelovigen een goedkope reismaand dus want de ticketprijzen duikelen de diepte in. Zelfs de shopping malls zien hun omzet dalen tijdens deze periode.  Kinderen mogen trouwens ook niet in de donkerte de straat op want er zijn geesten met ontvoerneigingen a la Dutroux. Heel griezelig allemaal.  En ge moogt er niet mee lachen. Want het is bittere ernst. Schoon toch? 

(PS. De foto’s zijn van de Nageboorte.)

Malos hábitos

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 25 augustus, 2008

Zondagnacht. Net thuis van de cinema. Picturehouse. 21 dollar voor twee tickets op zondagavond. In een cinema waar het verboden is om te eten. Ze waarschuwen je daaromtrent aan de kassa. Ik wist dat niet, tot vandaag, over dat verbod. En ik vind het voorwaar een prachtig initiatief. Een cinema waar het  niet stinkt naar popcorn en half lauwe cheeseburgers, waar men niet smekt en smikt,  waar het geurenpalet ook niet om de zoveel minuten verandert naar gelang de spijzen die de gemiddelde stadsbewoner doorgaans tot zich neemt gedurende een langspeler. Een verademing in deze “fretten doen we overal”-stad. Naar het schijnt is er daar heel veel kritiek op gekomen toen de zaal voor het eerst de deuren opende. De krant schreef dat het een schande was. Ze hadden ook klachten over de zetels en over de dure prijs die je moest betalen voor een ticket. En je mocht dan nog niet eten ook! Hel! Ik zeg het u: zeer gaarne die paar dollar meer om niet te bezwijken tussen de wansmakelijke eetwalmen.

Minpunt: de aircon blaast ook in Picturehouse belachelijk koude temperaturen.

En het toeval: de film die we zagen, ging  over eetgewoonten. Slechte dan.

De conclusies: geloof kan leiden tot waanzin (was eerder een bevestiging) en anorexiemoeders baren  vraatzuchtige kinderen en  delen kil het bed met overspelige echten die op een ander gaan omdat de uitpuilende botten van hun uitgemergelde vrouw zo een zeer doen en die mannen kiezen dan Rubensiaanse meisjes als minnaressen, meisjes die hen insmeren met slagroom (vond ik een slecht gekozen overdrijving).  

Maar goed, iedereen zijn compensatie dus. Iedereen zijn bad habit. Soms lachwekkend clichématig maar bij momenten onwaarachtig mooi, met schitterend gekozen kleurenpaletten voor de scènes met de  donkere non, de reflecterend schrale vrouw en het stroperige kind. Dat arme meisje moest voortdurend op speciale diëten  van haar heksachtige moeder en die moeder dronk dan zelf de vermageringsdrankjes leeg en het kind zelf verstopte zoetigheden in haar pluchen kangoeroe en at die heimelijk op in de badkamer alvorens ze haar tanden poetste. Sommige clichés waren zo banaal dat ik me afvroeg of de regisseur ze met opzet had gekozen. Soms was het er zo over dat het grappig werd, soms werd het vervelend. Teveel van hetzelfde. Er zat meer in de film, maar desondanks was Malos hábitos in deze stad waar block busters de scepter zwaaien een mooi,  klein en vooral welkom Mexicaans filmpje.

En na de film heb ik uit solidariteit met het vraatzuchtige meisje een big Mac naar binnen gespeeld en nog een halve cheeseburger ook. Met frieten en heel veel mayonaise. 

Smalfilm

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 23 augustus, 2008

Vond ik destijds een geniaal nummer. Nog steeds eigenlijk.

Tagged with: ,

De tijd van toen

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 23 augustus, 2008

De komst van de nageboorte is hier een beetje ingeslagen als een bom. U moet weten, we wonen hier nu voor 1 maand met drie op ons dak en we komen allen zo ongeveer uit een andere generatie. De koloniaal is 15 jaar ouder dan mij en zijn zoon is  16 jaar jonger. Juist goed: hij kan niet mijn vader zijn en ik niet zijn moeder.  

De jonge man was nog niet goed en wel aangekomen of hij haalde zijn supersonische Mac boven om zijn laatste creaties te showen. Hij studeert namelijk naar het goede voorbeeld van zijn vader en met succes fotografie. De manier waarop hij van het ene programma in het andere dook, de snelheid waarmee hij z’n klavier bediende: ik kan u daarover kortweg mededelen dat ik me een oude tante voelde, een oma bijna. De koloniaal liet zelfs de benaming dinosaurus vallen. We zaten erbij en keken er naar. We kregen bovendien een goed gedocumenteerde les hedendaagse fotografiegeschiedenis in ons strot geduwd. Terwijl hij de naam van een fotograaf uitsprak tikte hij die ook in op een zoekmachine zodat we ons geen imaginair beeld meer dienden te vormen, hij gaf ons met een ongeziene flair en synchroon beeld bij woord. Ik was, om eerlijk te zijn, helemaal van slag. Ook al omdat hij zijn  ideeën en visie zo goed kon verwoorden, omdat hij zo zeker was van zijn stuk. Toen ik zijn leeftijd had, was ik een dartelend veulen, helemaal nog niet bezig met goed doordachte denkbeelden en van die dingen. Maar vooral: dat enthousiasme, die jeugdige ontembare bevlogenheid zonder limiteringen. Een mens gaat er van mijmeren. Terugdenken aan de tijd dat hij ook zo was.

De plasticzakschoen Chinees

Posted in Uncategorized by singajo on vrijdag, 22 augustus, 2008

Alleen al voor hoe hij in zijn potten staat te roeren, ga ik er graag. Alsof hij vecht met de pan op het krachtige vuur, het lijkt alsof de spichtige Chinees een of andere sportdiscipline beoefent. En hij zou zeker de gouden medaille behalen indien het een Olympische discipline was. Hij maakt de heerlijkste fried rice van de stad, geen vettige, kleverige troep zoals doorgaans, maar een relatief  droge rijstschotel vol met kleine stukjes groenten, pittige kruiden, fijne reepjes soucis en overheerlijke gepekelde mini visjes.  Geserveerd met een schaaltje groene en rode pepers drijvend in een sojasaus. Zijn openlucht eethuis ligt pal tegenover ons dak en is een welkome luxe voor luie, ‘ik-heb-geen goesting-om-te-koken’ avonden. Ik noem hem de plasticzakschoen Chinees en dat komt omdat hij altijd plastic zakken als kousen in zijn afgeknipte gummie laarzen draagt. Zijn vrouw, die van nature een zuur gezicht heeft en minstens twee keer zo breed is als haar kokende wederhelft is draagt ook rode plastic zakken als kousen en ze is niet wat men noemt een warme gastvrouw. Ze gooit met weinig liefde de plastic borden op de tafel en de rijstschotel smijt ze zowat in je gezicht. Hun rijstparadijs maakt deel uit van een mini Hokkien centre met nog drie andere foodstalls. ’s Avonds zit het er altijd gezellig vol, drinken de construction workers er grote flessen Tiger beer en zie je de karaoke prinsessen, ongemakkelijk verpakt in goedkope high heels, voorbij wandelen naar hun werk, er passeren Indische vrouwen in elegante kleurrijke gewaden, oude mannen zonder kleren op hun fiets en op zoek naar nog een stuk karton in een vuilbak want daarmee verdienen ze hun pensioen. Je hoort er het tromgeroffel dat uit de tempel waait, je hoort er het valse gekweel van de slechte zangeressen, de voorbij razende en claxonerende auto’s en de vogels die hun slaaplied zingen. Uren kan ik daar zitten.

En wat ik raar vind: je ziet er nooit een toerist. Nochtans hossen er hier wel veel door de straat, met hun reisgids onder de arm lopen ze van tempel naar tempel. Zoals het hoort, geen enkele besproken attractie, bezienswaardigheid missend, maar van het echte locale leven proeven ze niet want in de reisgids staat er dat ze elders moeten eten. ’t Ziet er misschien allemaal een beetje te groezelig uit en mensen laten zich graag afschrikken door een voorbij wandelende kakkerlak, maar wees gerust: ze bijten niet.  En de rijstschotel van de plasticzakschoen Chinees is een heerlijke verslaving.

Tagged with:

De komst van de nageboorte

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 20 augustus, 2008

Ik heb het daar nog niet over gehad, maar mijn koloniaal heeft een zoon van twintig. Hij noemt hem trots “mijn nageboorte” en zijn nageboorte is onderweg naar ons dak. U zou dus kunnen stellen dat ik een soortement van stiefzoon heb, maar dat vind ik zo een lelijk woord en ik voel me geenszins een soort van surrogaatmoeder. Die heeft hij trouwens ook niet nodig. Lange tijd heeft de nageboorte bij z’n vader in Singapore gewoond, maar nu studeert hij al twee jaar in Gent. Toen ik de koloniaal pas kende en onze relatie vooral bestond uit stomende e-mails en vluchtige telefoonverlangens liep ik de nageboorte soms toevallig tegen het lijf. Hij wist dat ik het vriendinnetje van zijn vader was, mar stelde zich toch vragen bij de toekomstkansen die onze affaire had. Toen ik hem eens een lift gaf, kon ik me niet houden en zei dat ik ooit naar Singapore zou verhuizen. Hij zei: “mijn papa is wel nen heel slordigen hoor”. Na die woorden dwaalden zijn ogen door m’n auto; langs de volgestouwde asbak en de badeenden op het dashboard, langs de vogelkooi, over boeken en rondslingerende cd’s, langs plasticbekers met restanten van koffie, hij keek naar de kleren, naar de verfrommelde kranten en de weegschaal, hij zag de uitgeprinte wegbeschrijvingen en zeker drie paar laarzen en nog wat andere troep. Toen zei hij: “maar ja, dat vind jij misschien niet zo erg.”  

We zijn bijna twee jaar verder. Ik woon nu anderhalf  bij de koloniaal in Singapore. Ik heb opgeruimd als een zottin en een hoekje gecreëerd in ons nest waar de nageboorte zich hopelijk een maand lang  thuis zal voelen.  Nog twee uur en hij maakt kennis met ons dak. Ik kijk uit naar z’n komst en de koloniaal zonder twijfel nog meer. 

Oproep

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 18 augustus, 2008

Beste lezer,

Graag uw aandacht voor volgend verzoek. In het kader van een relationele kwestie zou ik hier graag een korte enquête afnemen. Afgaande op de reacties die hier doorgaans gepost worden is de kans op succes heel klein. Maar toch. Help me! Alstublieft!

Valsspelers onderscheppen is gezien mijn methode onmogelijk maar ik reken op uw goede wil: de bedoeling is dat u antwoordt op onderstaande vraag zonder eerst Google of een andere zoekmachine te raadplegen.

De vraag is: Wie of wat is Kaaba. Leg uit. Ook als u in de verste verte niet weet wie of wat, heel graag, misschien zelfs liever, een reactie.

Van harte dank voor uw bereidwillige medewerking.

 SJ

PS. Als u niet wil dat uw reactie op deze blog verschijnt. Please let me know. (als u al eerder een reactie op deze blog geplaatst heeft,  verschijnt uw reactie automatisch, maar ik doe dan mijn best om die er asap af te halen.)

Tagged with: , ,