Singajo's world

Het Straatje, een fictief verhaal

Posted in Het Straatje - een fictief verhaal by singajo on zondag, 13 juli, 2008

EPISODE I – DE VECHTENDE MEISJES

Zou ze vandaag in staat zijn om in een boek te lezen? Of zou haar hoofd dan teveel pijn doen? Zou ze een  wandelingetje kunnen maken rond het ouderlijk huis waar ze nu al bijna twintig jaar aan het kinderbed gekluisterd ligt? Zou Greetje nog steeds zweverige gedichten schrijven, versierd met zelfgeschilderde aquarellen als ze eens een betere dag heeft? Zou ze soms denken aan hoe haar leven anders had kunnen zijn. Zonder die ziekte die geniepig in haar lijf kwam kruipen aan de vooravond van haar eindexamens aan de universiteit?  Zou ze zich nog kunnen inbeelden hoe een bruisend energiek lichaam voelt? Zou ze nog ooit de lichamelijke liefde ontdekken? Of zal ze altijd ziek blijven?

 

Greetje en Monica waren geen vriendinnetjes als kind. Toch niet altijd, Ze waren buurmeisjes. De ene herinnert zich nog glashelder die ene scene op de speelkoer van de lagere school, zegt ze. Ze stonden elkaar uit te schelden en opeens zette Greetje haar klauwen in de haren van Monica en tilde haar zo gedurende een fractie van een seconde wel een goede halve centimeter van het aardvlak. Dat deed pijn. Dus wou Monica pijn terug doen. Zo gaat dat toch met kinderen? Met ingehouden tranen keek ze door Greetje heen. Greetje had twee lange blonde vlechten. Ze zag eruit als de echte Heidi uit de Alpen. Monica nam die vlechten vast, 1 in elke hand, en trok eraan met al haar kinderlijke kracht. Die kracht leek niet gering, op het voorhoofd van Greetje verscheen plotsklaps een lichtblauwe horizontale lijn. “Dat moet iets met de bloedbanen te maken hebben,” dacht Monica overvallen door lichte paniek toen Greetje huilend wegliep.

Diezelfde avond, toen Greetje zonder blauwe streep op haar voorhoofd met haar witte minifiets langs Aveschoot naar huis fietste, werd ze in de beek gereden door “Den Witten en zijn bende”, de vrienden van Monica’s broer Igor die zo hun sympathie voor het zusje van hun maat wilden betuigen. Want dat arme meisje liep nu rond met een kale plek op haar hoofd. Met vel en al was er een heel bosje haar en kruin afgescheurd toen ze na die fractie van een seconde terug met beide voeten op het aardvlak kwam. 

Greetje kwam boven water met haar gezicht vol kikkerdril en fietste huilend naar haar moeder. Mevrouw Vandeputte was een en al verbijstering toen ze haar kind doorweekt en vol kikkerdril de oprit zag oprijden. “Het is allemaal de schuld van die stoute Monica”, jammerde Greetje, “ze is een echte heks.” Mevrouw Vandeputte, die het toen nog zes cijfers tellende telefoonnummer van de buren uit haar hoofd kende, snelde naar het draaitoestel en anderhalve minuut later zakte mevrouw Leroy zowaar  door haar benen van schaamte omdat Mistanquette, zo noemde ze haar dochter, het weer eens had uitgehangen. Monica, die van nature van niemand of niets bang was, wachtte nu toch vol angst de thuiskomst van haar vader af. Mevrouw Leroy had immers nog geen strafmaat opgelegd, die zou bepaald worden in conclaaf met haar echtgenoot.

Nu geschiedde het zo dat meneer Leroy van een noeste dag arbeid thuis kwam toen de andere gezinsleden in stilzwijgen het avondmaal nuttigden. Afgaande op de sfeer, leek het alsof het voor Monica haar allerlaatste was, maar dan zonder wijn en hosties. De vader nam zoals gebruikelijk plaats naast zijn dochter terwijl de moeder recht tegenover hem en naast haar jongste zoon Boris zat. De oudste, Igor, zat naar goede gewoonte aan het hoofd van de ovalen tafel. Uiteraard was Igor medeplichtig  aan ‘Greetje vol kikkerdril’, maar hij kon nog verzachtende omstandigheden inroepen. Hij had haar niet actief geduwd.

Zo was Igor wel, hij keek altijd van de zijlijn toe.

“Moet je nu eens iets weten?”, vroeg mevrouw Leroy toen ze haar echtgenoot een bord vol gebakken rundlever en gekarameliseerde  appeltjes gaf.

‘Mmmm”, mompelde meneer Leroy, die een zuur gezicht opzette omdat hij een hekel had aan die “voedzame koeienlever bucht”.

“Ze hebben Greetje in de gracht gereden.”

Vier paar ogen zagen vol ongeloof  hoe er een smakelijke lach op meneer Leroy’s gezicht verscheen. Het scheelde niet veel of hij kreeg de slappe lach.

Mevrouw Leroy kreeg haast een beroerte, probeerde haar man tot een meer opvoedkundige houding te dwingen door hem onder de tafel tegen de schenen te schoppen. Maar het hielp niet. In tegendeel. Meneer Leroy vroeg geamuseerd: “was het een diepe gracht?”

“EN ZO DENK JIJ JE KINDEREN OP TE VOEDEN?”, schreeuwde zijn vrouw.

Monica haalde snel haar beste actricekunsten boven en zette het op een huilen. “Greetje is zelf begonnen paps. Kijk maar”, en ze boog haar kale kruin naar hem toe.

Meneer Leroy keek geschokt naar het rauwe vlees dat een stuk van zijn dochter was en zei: “Je moet je inderdaad niet laten doen m’n kind.”

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. vandepotgerukte said, on maandag, 14 juli, 2008 at 2:23 pm

    Gelezen en genoten.

    Was getekend


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: