Singajo's world

Dr. Julian en de bakelieten telefoon

Posted in Uncategorized by singajo on zaterdag, 5 juli, 2008

“Identificazione di una donna” stond gisteren op het Antonioni programma. En het was de eerste keer dat ik een beetje ontgoocheld was in zijn film kunnen, misschien omdat hij afweek van zijn raadselachtigheid en meer liet zien dan anders. Zelfs blote borsten en venusheuvels. Ongetwijfeld daardoor was de film destijds een kaskraker.

Naar goede gewoonte zat Dr. Julian ook in de zaal. Hij heeft geen enkele Antonioni overgeslagen maar verliet dit keer ook de zaal met gemengde gevoelens. Hij vond de film “quite dissapointing”, doch was superenthousiast omdat hij een oude vriendin had terug gezien op het doek. Ze speelde de lesbische vriendin van de hoofdrolspeelster. Veel valt er over haar acteerprestaties niet te vertellen, maar kom, zo een oude bekende in een flits en dan nog wel op het scherm terug zien, kan zorgen voor een diepe sensatie. Er moeten heel wat nostalgische gedachten door het hoofd van Dr. Julian hebben gespeeld want zelden had ik hem zo bevlogen gezien.

Dr. Julian is een heerlijk personage, met het uitzicht van een kabouter zonder baard, en zwart geverfde haren die van nature al vele jaren grijs zouden zijn. Hij schrijft historische boeken over de Singaporese black & white houses, over shophouses, over het ontstaan van de kreteksigaret, over het evoluerende stadsbeeld. Als hij over een gebeurtenis in zijn persoonlijk leven vertelt, vermeldt hij daar altijd de datum bij dat het voorval geschiedde. De actrice die we dus in een glimp gezien hadden, had nog in zijn Londense huis gelogeerd in oktober 1983. “Blow Up”, de Antonioni cultfilm had hij de eerste keer gezien in april 1972 en sinds die dag draagt hij net als het rokkenjagende hoofdpersonage altijd witte broeken omdat hij na het zien van de film overtuigd was dat hij daarmee mooie vrouwen zou kunnen imponeren. Dr. Julian is een historische autodidact want van opleiding een aquarel schilder. Een tijd terug had hij een informatief programma bij een lokaal televisiestation, in het welk hij met grote zwarte hoed op zijn hoofd en met witte opgerolde broek door de Singaporese straten draalde en historische feiten met verwante data naar de kijkers hun hoofd slingerde. Gedetailleerder  dan een wandelende encyclopedie. 

Dr. Julian woont te midden van het oerwoud in een statig maar vervallen huis. Echt wel een droomhuis voor een schrijver, met een bureau dat uitgeeft op de tropische bomentuin vol lianen en olifanten-oren-planten. Er woont een pythonslang in zijn tuin en die heeft alle kippen opgegeten behalve de kip die geen eieren legt. Toen ik op een avond op zijn zwoele terras zat, verlicht door lampionen in de bomen begon zijn telefoon opeens te rinkelen. Geen supersonisch gsm-gerinkel, Dr. Julian moet de enige mens op aarde zijn die niet meedoet aan de gsm-manie. Hij heeft er geen en  zal er nooit geen hebben. Het was een soort gerinkel dat ik al jaren niet meer had gehoord. Het gerinkel van een bakelieten telefoon.

Het leek wel een schilderij, dat duistere huis met een schijnend licht in Dr. Julians schrijversparadijs. Hij stond daar voor het raam met de zware hoorn tegen zijn oor geplakt, tussen de stapels, tonnen boeken in een zacht-gele gloed. Ik voelde me in een andere tijd. En toen hij de hoorn terug op de haak legde liep hij naar zijn grammofoonspeler, ja, zo nog een goeie ouwe echte, en hij liet een plaat van Sidney Bechet rondjes draaien. Ik waande me in een krakende zwart-wit film. Maar dan een met heel veel kleur. En een betere alvast dan “Identificazione di una donna”.   

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: