Singajo's world

De Canadienne

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 29 juni, 2008

De Canadienne is sinds maanden een vaste waarde in mijn Singaporees bestaan. We hebben haar de eerste keer ontmoet in de zonder twijfel meest funky bar van de stad. Uitgebaat door een grappige lesbienne die er maandelijks een poging tot kunsthappening organiseert. Met succes trouwens. De langbenige Canadienne kwam kordaat naar ons toe, zei “hi”, reikte een hand en sprak: “Nice to meet you, it looks that you neither know a lot of people here.” Na anderhalve minuut formeel geklets, loodste ze ons naar haar man en drie glazen later vertelde ze me al dat hij zo goed als op een working girl was gekropen tijdens een befaamde stag  night van een collega-vriend. Haar man, die tijdens deze eerste ontmoeting een geletterde, gedistingeerde indruk had tentoon gespreid  had het haar de vorige avond – een halve week na datum – opgebiecht . NU dacht zij aan scheiden, aan moord. Aan wraak in ieder geval. Na teveel glazen wijn was ik in de kennis van het kleinste detail van zijn overspel, (tot en met het aantal minuten dat het had geduurd voor hij was klaargekomen en welke handelingen het Filippijnse meisje daartoe had aangewend). Toch wel veel informatie voor een eerste kennismaking vond ik. Maar ik mocht haar wel, want ze was op z’n minst oprecht. En ze trachtte de miserie uit haar hoofd te verbannen door bezeten gedans. Iets wat ik wel herkende.   

De volgende dag belde ze al om zich te excuseren voor al die openheid. Een halve week later wou ze hem en hun getrouwd leven nog een kans geven. Al kroop ze drie weken later nog net niet op mijn lief maar verkrachtte ze zowaar een close vriend. (Tussen haakjes moet ik daar eerlijkheidshalve aan toevoegen dat de close vriend zich de onverwachte erotische aandacht meer dan liet welgevallen.)

“’t Is uiteindelijk overal hetzelfde”, heb ik toen gedacht en ik wist dat die neukbeurt voor vriendschapsbelemmerende consequenties zou zorgen. En zo geschiedde. De zondagmiddag na het voorval zat ze hier in alle staten en op zoek naar een ander onderkomen. Ze dacht zelfs dat ze verliefd was op die andere. ’t Was niet zomaar een scharrel. Twee dagen later miste ze haar vent en kreeg het huwelijk een 627ste herkansing die dankzij de aankoop van een condominium geslaagd lijkt. Mensen zijn doorgaans geëxciteerd als ze nieuwe sofa’s kunnen kopen.

Naar stadse gewoonte zie ik haar tegenwoordig “during lunch”. Zonder mannen. Ze is als de dood voor een confrontatie tussen haar welgemanierde echtgenoot en mijn close vriend. Begrijpelijk want die welgemanierde man heeft haar op heterdaad betrapt terwijl ze op die andere zat op een vroege zondagochtend in East Coast Park. Je ziet soms wat als je gaat joggen! En natuurlijk is die man niet gek op mijn verschijning want ik moet haar in zijn hoofd zowat op m’n kameraad hebben geduwd. Terwijl ik er dus niets, maar dan ook niets mee te maken heb en helemaal verbouwereerd was toen ze het me vertelde. Niet in het minst omdat ze qua type helemaal niet overeenstemt met de seksuele preferenties van m’n maat. Daarover zei hij later: “Ja zeg, als er zo een vrouwmens echt op u wil kruipen en je bent al maanden niet van bil geweest dan zoudt ge al erger dan nen pater moeten zijn om er niet op in te gaan.”  Zo gaat dat dus.

Onderwijl zijn er een ruim aantal maanden na haar gewraakte daad verstreken en in de voorbije tijd heeft ze zich op een alcoholvrij bestaan geworpen, op een rauwe groentenmanie, een doorgedreven cleansing- kuur en op seksueel vlak terug en exclusief op haar man die net als zij 10 dagen heeft doorgebracht op een psychologisch-diepgravend –kamp in Australie alwaar men opereert volgens de beginselen van een gerenommeerde zielenknijper.  Ze heeft zich ook op het vervaardigen van faux bijous gestort en gaat een kookboek schrijven en tussendoor werkt ze ook full time als communicatiemadam voor een vastgoed makelaar. Ze is gezond geschift en ik vind het spijtig dat ze nooit meer naar onze feestjes of diners komt door die stomme neukbeurt. 

Advertenties

Michelangelo Antonioni

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 29 juni, 2008

Soms durven we hier klagen over een gebrek aan cultureel waardige activiteiten maar dat ligt misschien wel aan onszelf omdat we hier zelden een museum binnenlopen. Met dank aan ons recentste en uitzonderlijke bezoek wisten we dan toch dat er een Michelangelo Antonioni retrospectieve zou komen. Die loopt nu en zorgt voor een soort van bevreemdende trip. Nooit geziene cinema.  La Notte (na 4 Antonioni’s mijn voorlopige favoriet) overlaad je bij momenten met fashion-shoot achtige beelden die men nu qua stijl krampachtig tracht te imiteren in de wereld der dure publiciteit. Klasse. Prachtige cinematografie. Soms leeg en tezelfdertijd overladend. Met tergende conversaties, dodende stiltes, desolate locaties en een bijwijlen dreigende sfeer.  Theatraal maar overtuigend. Zo’n films maken ze helaas niet meer.

Nog tot en met 6 juli in het National Museum of Singapore. Allen daarheen! 

(op de foto: Monica Vitti (l) en Jeanne Moreau (r) in La Notte)

Dievenmarkt

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 25 juni, 2008

Ik liep daarnet over de vlooienmarkt.

Dan toch op zoek naar een nieuw fietske want ik heb het ondertussen wel gehad met de metro. Ik reis liever boven de grond.

De “Thief Market” die hier als toeristische attractie hoogtij viert, heeft zijn naam niet gestolen. Ze gooien er met andermans fietsen naar uw hoofd. Vers gestolen exemplaren die je niet meteen kunt kopen: eerst dient de heler ze van een nieuwe kleur te voorzien. Doorgaans zwart. Alles wordt overspoten, zelfs de pedalen. Wel een half uur heb ik staan kijken naar de werkzaamheden van zo’n zwartwasser. Ik had m’n oog laten vallen op een exemplaar dat van heel ver een heel klein beetje uitstaans had met m’n gekidnapte Italianer. De kleine blootvoetse kale man was overtuigd dat ik toe zou happen en begon kwistig te spuiten. Het mooie blauw verdween en de tweewieler transformeerde in een matzwart lelijk geval. “Steek hem in uw gat”, wilde ik zeggen, maar ik zweeg en slenterde verder. Ik wil nog steeds mijn eigen fiets terug.  

Avond op de bootwerf

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 23 juni, 2008

Zaterdag 21 juni. Er is  hier  geen internet. Geen telefoon. Geen krant. Geen teevee. Geeneen Chinees ook. Wel nog steeds de vele honden. Al is de populatie in vorm en aantal van constitutie veranderd. De kleintjes zijn gegroeid, verdronken verdwenen, of die ene blind door de verdomde ‘worker’ die een blik met 3 liter primer in zijn arme smoeltje heeft gegooid. Toen we hier eergisteren aankwamen had het doodzieke beest al zes dagen niet gegeten. Hij zakte door zijn schriele poten en in zijn trieste ogen herkende ik niets meer van het olijke stoute puppy dat amper 3 maand terug mijn splinternieuwe schoenen had kapotgebeten, het beestje dat ’s avonds onder tafel mijn tenen zat af te likken, zachtjes in mijn hielen beet en m’n blote voetzool tot lachen toe kittelde met zijn harige tong. Mijn lief werd er haast jaloers van.

Het is zes uur ’s avonds. En ik heb een vreugdesprong gemaakt en luister naar de muezzins die vanuit verschillende moskeeën tegen elkaar opzingen. Hun stemmen door de wind voorgedragen over de mangroven, over de rivier. De stemmen behoren toe aan oude mannen, mannen met grote builen op hun voorhoofd door het knielen naar Mekka. Die mannen boezemen me doorgaans angst in, ik zou hen nooit in de ogen durven kijken. Maar naar hun stemmen luisteren, dat is genot. hun gezangen gemengeld met het geluid van kabbelend water, zacht blaffende honden, een diepe pan met kokende olie en  de voorbij puffende vissersboot. Het geeft me een gevoel van rust en geluk. Indien ik zou begrijpen wat die stemmen zegden, zou het gevoel wellicht heel anders zijn. Maar nu is het pure mystiek.

Alleen al voor dit magische moment van de dag kom ik graag naar hier. Maar als die zelfde stemmen me bij hun ochtendgebed om 5 uur in de ochtend uit verzonken dromen halen, dan is de magie heel wat minder, dan vloek ik op hun gejank. En toch; als er dan een klein krabbetje, gevangen in het eerste daglicht, over de houten slaapkamervloer loopt aan het einde van hun  litanie, dan is dat gevoel daar ook wel, zij het in nog sluimerende toestand.

We zijn vandaag naar Tricora beach gereden, op zoek naar wind. Hevige wind zodat we de plakwaaier eindelijk in de lucht zouden krijgen. Met een camera bengelend aan een het touw en mijn koloniaal de remote control bedienend die de camera laat draaien en keren en op afstand beelden schiet. Spannend. Maar er was geen wind, wel bussen vol joelende indo tieners die baadden met al hun kleren aan. Wel veel strandvliegen die geniepig zevenenveertig keren hebben gebeten waardoor de jeuk aan armen en benen nu nog nauwelijks te harden valt. We hebben naar de tropische regen gekeken en na de stortvloed stak de wind alsnog op en ging de vlieger de lucht in. Met camera. Een hele sensatie. We hebben het gevierd met gebakken garnalen en geroosterde inktvis in een restaurant op zee. Een irreële  plek met straten op het water, drijvende huizen en een kitscherig tempeltje gericht naar het eindeloze water. De huurauto wou na het godenmaal niet meer starten en we hebben hem in gang gelopen, met dank aan de gesluierde vrouw voorzien van enorme manskracht.

De bootwerf is verlaten, de muezzins hebben hun bidgezangen gestaakt en nu hoor ik de ronkende generator, de muziek die uit Jarkko’s computer komt, Julie die zingt terwijl ze in de curry roert en het gerochel van Toba, wiens longen niet meer in optimale conditie verkeren. Ik zit in het huis op het water, de houten nederzetting chez-minou-et-lamiral. De sfeer is helemaal anders nu zij er niet zijn. Ruwer. Eenzamer. Ik kijk naar Jarkko en Toba, die van deze plaats hun woon- en werknest hebben gemaakt. Ver weg van de wereld, ver weg van het vertier. Nog 1 jaar, of misschien wel 2 zullen ze hier verder bouwen aan de Impian, zullen ze meer en meer sauvage worden en vooral aangewezen op elkaar. Jarkko zal aan het eind van de rit vloeiend Frans praten en Toba zal alle boottermen kunnen benoemen in het Engels. Nu staren ze zwijgzaam naar de nacht, naar de volle maan.     

Vendredi Treize (bis)

Posted in Uncategorized by singajo on dinsdag, 17 juni, 2008

 

Gisteren puilde m’n virtuele brievenbus uit van de compromiterende Vendredi Treize foto’s. Met dank aan Wekku, onze verse Finse vriend die in Bali woont en vorige vrijdag bij toeval in Singapore was in het gezelschap van zijn camera. Fantastische aandenkens, doch en helaas niet allemaal voor publicatie vatbaar. Hieronder de vroomste beelden – zo zijn er niet veel – van de avond. En mijn welopgevoede manieren, pardonnez moi,  laat ik varen in de veronderstelling dat de plaatselijke commissaris betere dingen te doen heeft dan onbenullige blogs af te schuimen op zoek naar feestende werknemers. Hij mag trouwens blij zijn met zo’n empathische kadetten. Ze hebben hier voor jolijt gezorgd, ze maakten de slogan “de Politie, mijn vriend!” tot realiteit. 

Tagged with: ,

Vendredi Treize

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 16 juni, 2008

Ja, het feest is alsnog doorgegaan. Met dank aan de Indische dokter met een gigantische bril op zijn neus van naast de deur die me een paardenmiddel had voorgeschreven waardoor ik vrijdag al terug op beide benen stond. En hoe. De effecten van Bricanyl 2.5 mg in combinatie met het antibioticum EEG 400 mg op mijn vrouwenlijf waren hallucinant. Letterlijk dan. Ik voelde het al na 1 inname. Ik dacht dat ik tot een acute parkinson patiente was verworden. Ik schudde en beefde over heel mijn lijf. Mijn hart bonsde, mijn aderen zinderden tegen mijn vel. Man, man. Ik kon niet stilzitten, werd helemaal onrustig. Speedy zoals men dat ook wel eens noemt.  Geen slechte staat voor een feest.

Het begon allemaal vrij rustig en deftig, maar met dank aan de geimporteerde flessen ricard kwam iedereen nogal snel los. Werd iedereen nogal wild. Natuurlijk kwam dit ook door de schitterende muziekjes die J&B door de boxen lieten galmen. Liedjes uit vervlogen tijden in nooit eerder gehoorde versies. Natuurlijk lag het ook wel aan de gasten zelf. Er liep hier vanalles rond, doorgaans deftige mensen van verschillende continenten die zegden: alle remmen los. Vooral de Belgen waren in optima forma. En ik was  trots een Belg te zijn. Belgen kunnen feesten man! De Japanners stonden te gapen met open mond naar al dat gespring en gedans en gegooi. Zelfs de flikken konden niet kwaad zijn maar staarden geamuseerd naar de feestelijkheden op het dak. Nu moet het wel gezegd dat we al hebben geleerd hoe we die mannen in uniform moeten aanpakken als ze ons komen ambeteren voor nachtlawaai. De sympathieke gastvrouw uithangen en hen een glas aanbieden. “No no, can not,” zeggen ze dan eerst en vol overtuiging, maar blijven aandringen met een gespeedeerde kop resulteert  steevast in  meevierende flikken. Weliswaar met een beetje schroom maar toen iedereen die mannen begon  te omhelzen “voor op de foto” voelden ze zich de sterren van de avond. Dat hadden ze duidelijk zichtbaar nog nooit eerder meegemaakt. Hun grootste zorg toen ze het dak verlieten was dan ook dat die foto’s zouden circuleren op internet. En dat hun baas die zou zien. Maar wij zijn brave en welopgevoede mensen en willen de sympathieke heren geen last bezorgen. U krijgt hun kop hier dus niet te zien want dankzij hun zachte optreden kon het feest doorgaan tot 7 uur in de ochtend. De zon scheen en de vogeltjes floten en we waren moe en ook wel dronken maar vooral blij omdat het zo’n onvergetelijk feest was geweest. 

Ik kijk al uit naar de volgende activiteit van LFB! U komt toch ook?

Adieu

Posted in Uncategorized by singajo on woensdag, 11 juni, 2008

Droevig en in de rouw om een groot verlies.

Mijn groene Italianer, mijn vriend en oerrijtuig is heengegaan.

Niet verongelukt maar gestolen.

Uit ons huis dan nog wel. 

Terwijl we lagen slapen dan nog wel.

De koloniaal zegt dat we een nieuwe fiets gaan kopen.

Maar ik ben ontroostbaar.

Mijn fietske was niet zomaar een fietske.

Het was een  oerdegelijk goed,

snel en licht,

met een rinkelende bel

en een kalfslederen zadel in rood-wit

een jaren zestig pronkstuk,

en ondanks het opstekende roest nog steeds in topconditie.

Mijn groene Italianer was mijn enigste bezit.

Nu heb ik niets meer.

Alleen verdriet. En nog steeds koorts.

Tagged with:

Voor vader

Posted in Heimwee, Uncategorized by singajo on dinsdag, 10 juni, 2008

Liefste vader,

Ik heb u dit keer geen T-shirt laten bezorgen door meneer facteur op vadertjesdag. Maar speciaal voor u, met enige vertraging, het lied dat je zo graag zong na mijn wilde jaren zonder al te veel grote ongelukken. 

Kussen van uw nog steeds ijlende en liefhebbende dochter.

PS. Gewoon met uw muisknop op het driehoekje klikken en dan komt het vanzelf! 

Psychosomatisch

Posted in Uncategorized by singajo on maandag, 9 juni, 2008

Vroeger rilde ik van de kou bij koorts, nu ben ik aan het smelten,  stomen,  koken en vooral aan het dood gaan. Het voelt alsof het nooit meer goed zal komen, alsof ik morgen niet meer haal. Laat staan vrijdag. Vendredi Treize is er feest op ons dak. Met veel zot volk en Franse muziekjes. En de consul komt.  Maar vooral: het is de eerste activiteit van ons vers opgericht collectief LFB, les Filles Belges (Jawel in het Frans om duidelijk te maken dat niet alle Vlamingen Vlaams Blokkers zijn) en het ziet er naar uit dat ik er als een verwelkte bloem bij zal staan, als ik tegen dan tenminste niet dood ben.

Altijd als ik fel naar iets uitkijk, val ik ziek. Altijd. Grootse dingen plannen mag ik niet. Kan ik niet. Een reden om niet te trouwen dus. Mijn liefste zegt dat het psychosomatisch is. Dat ik veel te veel anticipeer en dat het dan keer op keer fout loopt. Ik ben zelden ziek, maar altijd op lang verwachte dagen. Vorig jaar een week ijlend aan mijn Lembeekse kinderbed gekluisterd nadat ik me weken had verheugd op de tijdelijke wedersamensmelting met het teerbeminde thuisfront. Om dood te vallen. En nu weer. Ik haat ziek zijn. Ik haat doodgaan. Ik haat mijn tropisch bed. Ik haat die klote aircon die het me met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gelapt heeft, ik haat de pijn in mijn spieren, het snot in mijn hoofd, de druk op mijn longen, mijn zoemende oren, zinderende hoofd en wegzwetende lijf.

Maar ik hoop op acuut beterschap. En hoop doet een beetje leven. Zweet, zucht, kuch en snot. Slaapwel en tot in de hemel of misschien toch nog op ons dak.

 

 

Dan drinkt een mens eens water

Posted in Uncategorized by singajo on zondag, 8 juni, 2008

We zitten op het afbrokkelende  terras van “Memories”, een bar in een louche uitloper van Chinatown. Purperen, burchtachtige muren. Het lijkt de entree van een spookkasteel. In de valslederen, afpellende zetels hangen ‘working girls’ zonder werk. Met blote buiken, korte shortjes en plastieken laarzen aan. Op verlaten tafels staan lege flessen Tiger beer en overvolle asbakken.  “Memoires’ is nogal muft en ranzig.  En zeker het type bar waar doorsnee Chinezen gek op zijn. Een karaoke installatie, een pooltable en de nodige tv-schermen tegen het plafond. Meer moet dat niet zijn. Ze vergapen zich met graagte aan catch-wedstrijden met van die overgespierde venten voorzien van  een domme Amerikaanse kop. En meekwelen met tjingeltjang lovesongs is iets waar ze zich uitermate goed bij voelen. Het lijkt hier bijwijlen een basisbehoefte. 

We zijn met vier en bestellen een karaf bier en een glas spuitwater. Een vers geimporteerd meisje uit China plant alles op onze tafel neer en vraagt 37 dollar. Vriend Alberto trekt een bedenkelijk hoofd maar betaalt.  

Ik vraag: “How much do you charge for the glass of water?”

“Twelfe dollar”, zegt ze met afgestreken gezicht.

Ik zeg: “you must be kidding.”

En zij zegt: “Nooooo! Sodawater we charge same price as cocktail.”

“Very logic. You must be kidding”, herhaal ik.

“No, no”, antwoordt ze bloedserieus maar twijfelend. Ze loopt naar haar baas, een jonge Chinees, die een fles wiskey aan het leeg maken is met zijn maten in het zetelstel achter het onze. Er volgt een discussie in een taal die ik niet begrijp.

 “Okay”, zegt hij. “For you we’ll only charge 10 dollar.”

We lachen.

Ik zeg hem dat hij inkopen moet doen in de Thaise supermarkt in onze straat want dat ge daar 24 soda’s krijgt voor 10 dollar en dat ik wel begrijp dat een mens winst moet maken maar dat meer dan 240% nemen op een glas water me toch wel absurd overkomt, en dat het onbegrijpelijk is dat een watertje evenveel kost als een vodka tonic. Al zeker omdat zijn bar nu ook weer niet de allures heeft van een Hyatt hotel of zoiets.

Daar had hij nog niet over nagedacht. Hij loopt naar binnen met achter zich het vers geimporteerde meisje. Het meisje komt na twee minuten terug buiten met het wisselgeld en een extra glas water. “We don’t charge you this glass”, zegt ze fier.”Free for you and only 8 dollar for the first glass. Okay?”

Voor rede vatbaar, die Chinezen, maar ge moet er wel mee opletten. Altijd.