Singajo's world

Bloedworst met appelen

Posted in Heimwee by singajo on zondag, 6 april, 2008

’t Is toch wel wreed. Ik heb er al een dik jaar niet meer aan gedacht, dus ook geen zin in gehad, maar sinds mijn momenteel dolbarstensgelukkige vriendin me in een schrijven herinnerde aan het ‘luizige gangske’ in de Savaanstraat waar we destijds vol overgave appelen en bloedworsten stonden te bakken – en alle andere kotbewoners wegvluchtten voor de stank – denk ik aan niets anders. Zelfs nu, op een bloedhete zondagochtend heb ik goesting in van die bruingesuikerde aangebakken appelen in combinatie met een dikke bloedworst voorzien van knapperige korst. Man man, ik zou fortuinen geven om een weldadige portie naar binnen te werken. Nu.

Behalve de dolbarstensgelukkige vriendin, is er niemand met wie ik mijn liefde voor dit gerecht zo innig heb kunnen delen. We zouden van die zwarte saucissen hebben gegeten tot ze onze oren uitkwamen. Vooral platgeplet en gemengeld met een stroperig stuk appel toch wel mijn  favorietste  culinaire verblijding .

Ik begreep als kind absoluut niet waarom dit gerecht niet feestelijk is. Of oogt. Ik was woest op mijn moeder ten tijde van  mijn eerste communie omdat ze had beloofd dat ik het feestmenu mocht samenstellen en terugkrabbelde toen ik haar mijn wensen liet weten. Wensen waarover geen seconde was getwijfeld; eerst tomatensoep met balletjes van Unox en dan dus die pensen. Ik begon haast te huilen toen moeder zei dat we beter zouden opteren voor verse aspergesoep en konijn met pruimen.

Mijn communiedag was ik aldus in hongerstaking.

Nu denkend aan al die keren dat ik op winterse dagen bij ma en pa ging eten en zij steevast mijn lievelingsgerecht had klaar gemaakt + een extra portie die ik mocht meenemen en die ze zorgvuldig in een tuperwaredoos verpakte, zijn haar het konijn en de pruimen vergeven.

“Weet jij wel hoe bloedworsten worden gemaakt?”, vroeg er iemand al weet ik niet meer wie, maar beslist een aanhanger van mijn moeder en haar keuze voor konijn met pruimen.

“Zwijnenbloed, meisje, die worsten zitten vol bloed. En het omhulsel, dat zijn darmen. Varkensdarmen.”

“Ja, en dan?”

“Nou, dan begrijp je toch waarom er heel wat mensen huiveren bij de gedachte aan zulk een feestgerecht.”

Ik wou het niet begrijpen. Ik wou er niet bij stilstaan. Bij dat bloed. En die darmen. Ik wilde gewoon zwarte worst eten. Nog steeds.   

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: