een mooie tuin is ook niet alles
hier woont een frele mevrouwtje
met twinkelende blauwe oogjes
en zilveren haar
sinds haar liefde is heengegaan
heeft ze niets meer om voor te leven
op de top van de heuvel in dabosingkep,
in het huis met de tuin vol felroze bougainvillae
kan mevrouw bohnenstein enkel denken aan terug gaan
– na meer dan dertig jaar
naar het nog steeds o zo vertrouwde westen
in afwachting
watert ze de planten
en kijkt ze
heler dagen lang
angstvallig naar de Duitse tv
sinds we haar daar toevallig hebben ontdekt,
zou ik pertank graag hebben
dat ze daar nog een poosje blijft
in haar sixties villa
naast de chinese tempel
in de hoogtes van dabosingkep
zodat ik een gewoonte kan maken
van die bezoekjes met een fles witte wijn
als mevrouw bohnenstein een glaasje drinkt
twinkelen haar oogjes heftiger dan doorgaans
dan vertelt ze over haar koloniale verleden
en de kapotte grasmachien
en dan droomt ze eigenlijk nog meer
van een toekomst in het westen
de strafste
toen ze hier al die maanden geleden vertrok
hoopte ik hard dat ze terug zou komen
al leek het meer een vage droom
ze was zo verzwakt en bevangen door die kanker
dat ze zelfs niet in aanmerking kwam
om in de trial met het nieuwe medicijn te stappen
maar zie,
ze stond hier dus
met haar onklopbare levenslust
zondag – de hele dag
gisteren was het pasen,
een ietwat vreemde dag
een dag met lome benen
en book-lady ging weg
reageer