zaterdagnammiddag 2.49 pm – zicht vanop ons zeeterras

een geschenkje van de koffieman in dabosingkep
hij is er ik weet niet waar omgereden
toen hij m’n verrukte hoofd zag bij het aanschouwen
van een ander zeepaardje boven zijn deur
zeepaardjes brengen geluk zei hij
en aldus bevind ik me sedert vorige donderdag
in de opperste gloria

gisterenavond laat is de koloniaal ongelukkig gestruikeld in de achtertuin van fret
in het eerste hospitaal waar we kwamen, konden ze de wonde niet hechten
ze dienden een plastisch chirurg uit zijn bed te bellen voor het karwei
ik zei: meneer doktoor in het land waar ik vandaan kom
is dat een routine job voor iedere simpele huisarts
maar ik maakte daarmee geen indruk
duizend dollar zou het kosten, zo ongeveer
we hebben onvriendelijk bedankt

de 8 draadjes zijn uiteindelijk anderhalf uur later ingenaaid
door een spoedarts in een ander hospitaal
no plastic surgery was needed.

gisteren hebben we onze ballon op verzoek uitgelaten
boven “de bruine berg begraafplaats”
die er eigenlijk bijzonder groen uitziet
toen ik daar de eerste keer kwam, was ik meteen betoverd
een oase van rust in het singapore
waar het tegenwoordig ver zoeken is naar een plek
zonder het kloppende en borende gezinder van construction works

er wonen aapjes en king fishers
je zier er dartelende vlinders
en er staat een collectie stokoude bomen om u tegen te zeggen

‘s morgens vroeg loop je er tussen de ochtendnevel
en kan je er slalommen tusen de neervallende zonnestralen
nu de plaats – met dank aan zijn bedreigde staat – meer en meer beroemd wordt
zie je er ook sjieke expatdames poedels uitlaten,
bankers komen er fietsen of joggen voor ze het geld achterna lopen
en de oude uncle’s genieten er van de rust.
de stilte. de vogeltjes en aapjesmuziek.

en er zijn natuurlijk ook nog de graven,
antieke graven daterend uit begin negentienhonderd,
herontdekte graven waarvan niemand nog wist dat ze bestonden
het oerwoud had ze met der tijd verborgen onder al haar groen
zo ook van het immense graf van meneer Ong Sam Leong

helaas zal deze sprookjesachtige plek niet lang meer bestaan
minstens 5000 graven moeten plaats ruimen voor alweer een nieuwe snelweg
en voor nog meer condominiums

meneer Ong Sam Leong mag dan wel blijven,
daar hoog op zijn berg
maar er zullen een pak minder vogels voor hem zingen

lang leve de vooruitgang.

we zijn weer aanvallensklaar!

de koloniaal en ik
zijn nog steeds vechtende
tegen een vreemdsoortig virus
dat onze bloedplaatjes
en zo ook al onze energie
heeft opgegeten
we kruipen aldus
dezer dagen
als voorbeeldige bejaarden
rond tienen in bed
en als we al eens
een aperitiefje
durven consumeren
liggen we rond achten strijk

ik wil weer kunnen dansen
en zwemmen
en aan iets anders denken
dan doodgaan

dat heb ik van mijn pa,
als ik ziek ben
denk ik altijd
dat ik doodga

maar ik leef nog
half.
hoera.

genietend van
zijn dagelijkse
late namiddag zwem
in de singaporese zee
stelt het kleine kwalletje
zich weinig vragen

liefste ma en liefste pa,

om jullie bezorgdheid omtrent mijn pensioen enigszins te verlichten
kan ik met vreugde mededelen dat ons dakzwijntje ondertussen al 10.5 kg zwaar is.
wellicht onvoldoende voor een rijkelijke levensstijl tot het einde ter tijden
maar kom, het is een mooi begin.

kusjes
dochterlief