een stoomkunstwerk!

ze woont op lingga island en ik heb haar daar 1 keer gezien
ze kreeg toen tennisles op het strand van pasir panjang,
de mooiste baai vlak bij Daik
ze was daar met twee leraars en een paar tennisvriendinnen
ze was moslim en haar naam was rita,
wellicht niet de naam die haar ouders haar gaven
maar meisjes dopen zich daar zelf graag naar het westen
rita gaf me een schelp toen ze wegging
en ze vroeg mijn nummer
nu stuurt ze me iedere week een sms
i am rita i am blue -remember?
of course i do.

de koloniaal zegt dat het zo hoort:
trouwen en een huis kopen
en drie dagen na onze eerste
maandelijkse jubileum
viel dat huis als een geschenk uit de hemel,
voor onze neus,
in de zee bij aller john
op het eiland Singkep

John heeft het schiereiland helemaal zelf gebouwd,
met rotsen uit de zee en heel veel geduld
maar john is nog armer dan wij
en had niet echt geld om zijn bouwplannen te realiseren
dus hebben we hem een voorstel gedaan

en zo zitten wij nu als serieuze belgen “in den bouw”
en houdt de koloniaal zich bezig met het uittekenen van plannen
voor een badkamer van 2 vierkante meter
en een woonhuis van 20 vierkante meter
less is more, zegt mijn moeder altijd
en dat vind ik ook
ons huis zal niet groot zijn
maar een paradijsje wordt het zeker
met een openlucht dining room,
een uitzicht op de einder,
en een springplank om bij hoogtij
van het bed in het eindeloos bad te duiken

Regards,
R.PRABHU

soms kan ik me op heel korte tijd aan iets onbenulligs hechten
ik had er een sjaal ingezien na onze avondzwem bij “the land of the Norwegian”,
‘s nachs was hij m’n deken terwijl ik woelde op de in plastic verpakte matras,
en tegen dat het ochtend werd, wou ik hem houden -meenemen – koesteren

“ge geeft zestig duizend rupiah aan de receptioniste en ge zult hem wel mogen houden
maar zoudt ge dat wel doen? koop toch een nieuwe handdoek, ge gaat toch die ouwe handdoek niet meenemen”

de receptioniste begreep het eerst niet, maar zei toen dat het niet kon,
haar baas zou kwaad zijn – ze werd bijgetreden door een kuisvrouw en een schreeuwwijf
terwijl er vanuit de blauwe luilakzetel drie rokende mannen meeluisterden

en zo vertrok ik handdoektriest uit het Sun Ling hotel
we dronken nog een kopi in de bar waar we nooit mogen betalen,
er is ons daar altijd wel iemand geniepig voor
- nu weer een man met een moustache uit een western film
die me uiteindelijk zei dat hij ons al gezien had.
Months ago in dabosingkep.Alsof we daarom een prijs verdienden, trakteerde hij kopi.
En opeens was zij daar, de receptioniste achterop het brommertje van haar partner in crime.
Ze riep me, beval me mijn rugzak open te maken,
ze propte er een plastic pakje in,
“Don’t show anybody. Gift from me.”

en zo werd zij het handdoekmeisje
en kan ik hem nauwelijks koesteren
als herinnering aan de zielige kamer
omdat hij het is om wie we bedvechten
en de koloniaal wint meestal tot altijd

ik hou van kamers die lelijk mooi zijn,
waar de slechte matrassen nog ingepakt zijn in plastiek
de ventilator niet werkt
en het uitzicht me even stopt

kamers met een uitzicht dat misschien -
afhankelijk van de waterstand – wel stinkt
naar de realiteit
maar evenzeer de traagheid geurt waarmee
mensen daar leven

zielige kamers horen bij
hotels waar je een overzoete koffie drinkt
op een te smal terras tussen welriekende was
je hoort er een jongen zijn ochtendlied zingen
en hoe hij het water schept,
uit de emmer waarmee hij zich wast

en bij zielige kamers heb je immer
een onvergetelijke hotellobby,
niet zelden zonder technisch vernuft
maar altijd voorzien
van een al even memorabele receptioniste,
ook daarom ben ik zot van ze.

(Daik, Lingga Island, 23 januari 2012)

We waren niet van plan om daar zo lang te blijven, maar Octo, de fixer van Pancur had gezegd dat we moesten. Dat de festiviteiten echt wel de moeite waren. En zo liepen we samen over de houten straten naar de tempel. Alle Chinezen hadden hun voordeuren opengezet zodat je een glimp kon vangen van hun vers geboende, welriekende salons. Interieurtjes om van te snoepen, met spiksplinternieuwe fauteuils en fiere bewoners die ons met graagte binnenlieten, vereerd omdat we het mooi vonden.
Soms zijn huizen beter dan musea.

in de tempel was er een heel mooi offertafereel, er werden duizenden mandarijnen geschonken aan de goden, jongens in witte gewaden dwaalden als geesten naar het schrijn, het leek wel een trage dans waar geen einde aan kwam. Op het voorplein zaten de eilanders te wachten op de show die pas kon beginnen als alle mandarijnen bij de goden waren. Het werd uiteindelijk een spektakel met communistisch getinte dansen, met opgesmukte schoolmeisjes en lenige jongens in trainingspak, met het piepkleine meisje dat verlegen een liedje zong maar zonder scrupules de hong bao’s in ontvangst nam.
En toen was er vuurwerk.
Octo had zonder meer gelijk,
het was een nieuwjaarsnacht die ik niet had willen missen.

het wintert en het sneeuwt snot in de zakdoek van broer engelbewaarder.

het zag er niet naar uit dat ze blij was
met haar tombolaprijs
wat moet een meisje met een venilator
als ze woont op een warm eiland
zonder elektriciteit overdag?

het telefoonmeisje had meer geluk,
maar wie zal ze bellen
als haar wereld nog zo klein is?